บททั้งหมดของ หนิงซินกงจู่ เชลยแค้นแสนรัก: บทที่ 121 - บทที่ 130

“ท่านหมอหญิง เพียงแค่รู้ว่ามีเด็กคนนี้อยู่ ลูกของข้า ไม่ว่าเขาจะเกิดขึ้นมาเพราะอะไรและอาจก่อให้เกิดสิ่งใดตามมา...ข้าก็รักเขาเหลือเกิน นี่เป็นเหตุผลเดียวกับที่ท่านตัดสินใจอุ้มท้องเด็กคนนี้มาจนถึงตอนนี้ไม่ใช่หรือ? เช่นเดียวกับที่ท่านรักบุตรของท่าน...ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้หรือต่อไปในภายภาคหน้า ข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดแตะต้องลูกของข้าเป็นอันขาด”            หญิงหม้ายเม้มริมฝีปากแน่น ส่วนหนึ่งนางยังคงเจ็บปวดแทนสตรีตรงหน้า ทว่าอีกส่วนหนึ่ง...ส่วนที่เป็นมารดา...นางไหนเลยจะไม่เข้าใจเรื่องนี้            องค์หญิงก็เป็นมารดา นางก็เป็นมารดา ไม่มีผู้ใดสามารถหักใจทำร้ายบุตรของตนเองได้หรอก            หญิงหม้ายสูดลมหายใจเข้าออกครู่หนึ่งเพื่อทำใจให้สงบ ก่อนพยักหน้าให้ผู้มีพระคุณของตน            “เช่นนั้นแล้ว...องค์หญิงจะทำประการใดต่อไปเพคะ&rdqu

เมื่อเห็นว่าทุกอย่างยังปกติเรียบร้อยดี ก็ส่งยิ้มบางๆ ให้อีกฝ่าย“ท่านชายน้อยยังปลอดภัยดีเพคะ”ประโยคนี้ทำให้หนิงซินยิ้มได้ แม้รอยยิ้มจะยังดูโศกเศร้านัก“องค์หญิง...เรื่องทุกอย่างจะต้องเป็นไปด้วยดีเพคะ หม่อมฉันรับปากแล้วย่อมต้องทำให้ได้ หม่อมฉันจะปกป้องท่านชายน้อยและองค์หญิงด้วยทุกอย่างที่มี เรื่องทุกอย่างจะต้องดีขึ้นเพคะ” ซูเซียงพยายามปลอบโยน "เช่นนั้น หม่อมฉันขอเชิญองค์หญิงสวดมนต์ภาวนาด้วยกันเถิดเพคะ ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองทุกคนให้ปลอดภัย"หนิงซินพยักหน้ารับ ก่อนจะหลับตาลงและเริ่มสวดมนต์ภาวนา ...ไม่เพียงแต่ขอให้ครอบครัวของนางและประชาชนของนางปลอดภัย แต่ยังรวมถึงทหารทุกนายที่ต้องพลีชีพในสงครามครั้งนี้ ไม่ว่าจะเป็นทหารของแคว้นป๋ายหรือเฮยเซ่อเย่ว์...ไม่ว่าอย่างไรชีวิตก็ย่อมเป็นชีวิตพวกเขาไม่ควรต้องมาตกตายเพียงเพราะศึกสนองตอบความต้องการหรือการแย่งชิงอำนาจไร้สาระของผู้เป็นใหญ่ พวกเขาควรถูกปกป้องดูแล ควรได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ไม่ใช่ต้องทุกข์ร้อนจากภัยสงครามเช่นนี้ขอให้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้ว

ร่างอวบอ้วนเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามรักษาเสี้ยวศักดิ์ศรีสุดท้ายของตนเดินไปที่โต๊ะมังกรที่ยามนี้อู่เฟิงจัดเตรียมน้ำหมึกพู่กันไว้ พลางกางแพรราชโองการสีเหลืองเอาไว้ให้อย่างเตรียมพร้อมทั้งรอยยิ้มมืออันอวบอูมของป๋ายอ๋องสั่นระริกขณะเอื้อมหยิบพู่กันขึ้นมา ดวงตาที่แดงก่ำจ้องมองกระดาษชั้นดีบนแพรมังกรทั้งฉายแววคั่งแค้นและสะท้อนใจ ต้องใช้เวลาครู่หนึ่งจึงสามารถกลั้นใจจรดพู่กันเขียนราชโองการสุดท้าย...ราชโองการยอมเป็นส่วนหนึ่งของอีกแคว้น สิ้นสุดแคว้นป๋ายอั่นรุ่งเรืองยิ่งใหญ่มีประวัติศาสตร์ยาวนานนับสองร้อยปีในมือของตนเองท่ามกลางความเงียบงันกระทั่งเข็มสักเล่มตกคงได้ยินดังกังวานไปทั่ว จู่ๆ ก็มีเสียงหวานปานระฆังเงินเอ่ยขึ้น“หม่อมฉันมีเรื่องทูลขอเพคะ”ทุกคนต่างหันไปหาสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่ยังไม่ได้ถูกนำไปคุมขังพร้อมกับขุนนางและเชื้อพระวงศ์อื่นๆ...พระราชชายาป๋ายอ๋องผู้เป็นมารดาของแคว้นนี้ และยังเป็นมารดาขององค์หญิงรอง หนิงซินอู่เฟิงหรี่ตาลง รับรู้ขึ้นมาทันควันว่านางแม่มดตรงหน้ากำลังจะร่ายมนตราบางอย่างที่ทำให้คนทั่วหล้าอยู่ไม่สุขอีกเป็นแน่แม่ทัพใหญ่แห่งเฮยเซ่อเย่ว์มองนางปราดหนึ่ง“ทรงมีสิ่งใดรับสั่

เมื่อมาถึงหน้าประตูเมืองเลี่ยงจินอู่ในยามกลางดึก อีเหิง รองแม่ทัพฝ่ายขวาก็รอรับเขาอยู่แล้ว"ท่านแม่ทัพ!" อีเหิงปราดเข้าคำนับด้วยความดีใจ "ในที่สุดท่านก็กลับมา...ขอแสดงความยินดีกับการศึกด้วยขอรับ""มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง" หยางหยางถามทันทีที่เดินทางกลับถึงจวนเจ้าเมืองอีเหิงรายงานความเป็นไปในเมืองอย่างละเอียดหยางหยางฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะเอ่ยถามถึงสิ่งที่เขาห่วงใยที่สุด"แล้วองค์หญิงหนิงซินเล่า""องค์หญิงทรงประชวรขอรับ" อีเหิงตอบด้วยสีหน้าลำบากใจ "เห็นว่าเป็นไข้ทับระดูทับไข้ใจ หมอหลวงสวี่วินิจฉัยว่ามีโรคเช่นนี้อยู่จริง ตอนนี้จึงให้ซุนซูเซียง...เอ่อ...หญิงหม้ายสกุลอวี๋ที่มีความรู้เรื่องโรคสตรีคอยดูแลอยู่"หยางหยางขมวดคิ้วอย่างเป็นกังวล ใจหนึ่งก็โล่งใจที่สตรีของตนไม่ได้รับอันตรายใด แต่อีกใจหนึ่งก็อดเป็นห่วงอาการป่วยของนางไม่ได้ไวเท่าความคิด เขาก้าวฉับๆ จากไปยังเรือนหลักทันที อีเหิงเห็นดังนั้นก็รีบเดินตาม ทั้งเพื่ออารักขาและเพื่อคอยรับคำสั่งจากท่านแม่ทัพอยู่ข้างๆเห็นท่าทีเช่นนี้ของท่านแม่ทัพแล้ว อีเหิงก็ได้แต่ลอบถอนหายใจกับตนเอง ...ท่านแม่ทัพที่ไหนจะเคยเป็นห่วงพะวงเรื่องสตรีใดเช่นนี้…สมควรจะ

ซูเซียงถูกตามตัวให้ไปยังห้องนอนของเรือนหลักยามดึก นางประคองครรภ์อุ้ยอ้ายของตนเองเข้าไปในห้อง รอกระทั่งแม่ทัพใหญ่แห่งเฮยเซ่อเย่ว์เดินออกไปแล้วจึงรีบเข้าไปหาร่างบอบบางที่กึ่งนั่งกึ่งนอนพิงหมอนอยู่บนเตียง“ซูเซียง” หนิงซินเรียกเสียงเบาทว่าเต็มไปด้วยร่องรอยร้อนรน “ข้าดื่มยาตามใบสั่งโดยตลอด เหตุใดยังรู้สึกไม่ดีขึ้นเล่า ตอนนี้ข้าถึงกับปวดหน่วงๆ ที่ท้องน้อย ไม่ใช่ว่า...”หญิงหม้ายสกุลอวี๋รีบตรวจครรภ์ของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ก่อนถอนหายใจเฮือก “ท่านชายน้อยยังอยู่ดีเพคะ เพียงแต่ครรภ์ยังอ่อนนัก จำเป็นที่จะต้องอยู่นิ่งๆ และอย่าขยับพระวรกายมากนัก ผ่านไปอีกไม่นานโลหิตก็จะหยุดไหลเองเพคะ”"ซูเซียง...” หนิงซินอดนึกถึงประโยคที่อีกฝ่ายเคยกล่าวกับตนเองไม่ได้ไม่ใช่ว่าครั้งนี้ซูเซียงก็ไม่ได้ให้ยาบำรุงครรภ์รักษาชีวิตบุตรของนาง แต่คอยหลอกให้นางกินยาสังหารบุตรของตนหรอกหรือ?ไม่...ซูเซียงไม่ใช่สตรีเช่นนั้น…หนิงซินจ้องลึกลงในตาอีกฝ่าย แม้จะเห็นเพียงความจริงใจและห่วงใยในนั้น ไร้พิรุธอันใดน่าสงสัย แต่นางกลับอดนึกกลัวไม่ได้“นี่...หมายความว่าอย่างไร..." นางถามเสียงสั่นเครือซูเซียงพอจะเดาความคิดของสตรีตรงหน้าออกท