บททั้งหมดของ หนิงซินกงจู่ เชลยแค้นแสนรัก: บทที่ 131 - บทที่ 140

“ซูเซียง เจ้ารับปากแล้วว่าจะช่วยข้า...อย่าบอกเรื่องเด็กคนนี้ให้ใครรู้เด็ดขาด จำได้ใช่หรือไม่”“แต่ว่า...” หญิงหม้ายเม้มปากผู้อื่นเป็นบิดา จะไม่ให้รู้เลยจริงๆ หรือ... แม้แรกนางจะเห็นสภาพขององค์หญิงที่ยับเยินถึงเพียงนั้นแล้ว แต่ต่อมานางก็ได้เห็นกับตาว่าแม่ทัพผู้นั้นทะนุถนอมองค์หญิงของนางเพียงใด เนื้อแท้แล้วคงไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำอะไรมากมายนักหรอก หากทั้งสองสามารถใช้ชีวิตร่วมกัน องค์หญิงเองก็จะได้มีท่านแม่ทัพ... อา...องค์หญิงกับแม่ทัพ…ภาพงดงามในความคิดของซูเซียงคล้ายเปลวไฟของเทียนที่หมดไส้ สว่างไสวได้ครู่เดียวก็วูบดับ นั่นสินะ มิใช่แคว้นเดียวกัน แต่เป็นองค์หญิงของแคว้นหนึ่งกับแม่ทัพของอีกแว่นแคว้นหนึ่ง ซ้ำยังเป็นศัตรูล้างผลาญกันเช่นนี้...ซูเซียงได้แต่พยักหน้ารับอย่างยินยอม แล้วอุ้มครรภ์อุ้ยอ้ายออกมาจากห้องนอนหลัก ค้อมคำนับแม่ทัพทมิฬที่มีสีหน้าร้อนรนเล็กน้อย ดวงตาหลุบต่ำอย่างอ่อนน้อมขณะกล่าวอย่างระมัดระวัง “แม่นางท่านนี้เพียงตกใจเท่านั้น อาการเช่นนี้เรียกว่าไข้ใจกำเริบเจ้าค่ะ” คิ้วกระบี่ขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อยหยางหยางลอบกำหมัดแน่น “องค์...แม่นางตกใจมากเลยหรือ”

เห็นสีหน้าอีกฝ่ายแล้ว ซูเซียงก็แสร้งกล่าวอย่างกังวล“ตัวยาไม่ได้แพงไปใช่หรือไม่? ความจริงแล้วยาบำรุงครรภ์ไม่จำเป็น ต้องราคาแพง แต่ต้องเลือกให้เหมาะสมกับตนเอง ข้าจึงเลือกใช้เอาตามความเหมาะสมและจำเป็น ลืมคิดเสียสนิทว่ายาบางชนิดอาจล้ำค่าเกินไป..”สาวใช้ห้องยาใบหน้าเหยเกขึ้นทุกที“แล้ว...แล้วของแม่นางด้านใน...”“ของแม่นางท่านนั้นก็เป็นยาคลายเครียดอย่างไรเล่า ข้าก็บอกเจ้าไปแล้วนี่ ดูสิ เจ้าเห็นหรือไม่ว่าข้าสั่งแต่ตัวยาที่ดีที่สุดให้นาง...”“...เห็นเจ้าค่ะ”เห็นสาวใช้ห้องยาลอบบุ้ยปาก ซูเซียงก็แทบจะกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ดูหงุดหงิดเช่นนี้ คงไม่ใช่เพียงแค่มาสืบความ แต่อยากเข้าหาสตรีที่อุ้มครรภ์ทายาทแม่ทัพใหญ่ คิดจะมาฝากตัวติดตามด้วยกระมัง...ทว่าคนที่หงุดหงิดมากกว่านางย่อมเป็นหมออาวุโสเหล่านั้นแน่นอนอยู่แล้ว...และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆทันทีที่ได้ยินสาวใช้น้อยมาฟ้องว่า ยาบำรุงครรภ์ไม่ใช่ของแม่นางในเรือนหลัก แต่เป็นยาที่แม่นางในเรือนหลักเมตตาสั่งให้ท่านหมอหญิงสั่งไปเพื่อใช้บำรุงครรภ์ของท่านหมอเอง เหล่าผู้อาวุโสก็ทั้งหงุดหงิด ทั้งเสียดาย อดคิดไม่ได้ว่าดีนักที่ยังมิได้เอาเรื่องราวที่พวกตนต่างละเมอ

จุดเริ่มต้นของความเสื่อมทราม มาจากการที่เหล่าทหารพลัดทัพของแคว้นป๋ายด้านนอกชายแดนกลายเป็นกลุ่มโจรดักปล้นสดมภ์ ทำให้พ่อค้าและแม้แต่สำนักรับจ้างคุ้มภัยทั้งหลายไม่กล้าออกเดินทาง การแลกเปลี่ยนอาหารและข้าวของเครื่องใช้ระหว่างเมืองจึงหยุดชะงัก ผลที่ตามมาอย่างรวดเร็วคือปัญหาขาดแคลนอาหารและข้าวของหลายอย่าง ทำให้ไม่นานนักเมืองใหญ่ที่ไม่เคยมีโจรออกอาละวาดค่อยๆ เริ่มมีกลุ่มโจรออกปล้น ฆ่า ฉุด ชิง วิ่งราว ปัญหาโจรขโมยที่หายไปจากแคว้นป๋ายเนิ่นนานนับสิบปี จู่ๆ ก็เพิ่มขึ้นทบทวี จนตอนนี้ แม้แต่ยามกลางวันก็ต้องคอยระมัดระวังรักษาเวรยามให้แน่นหนา ผู้คนพากันปิดประตูเรือน หยุดค้าขาย บนถนนไร้คนสติดีๆ สัญจรไปมาเมื่อเห็นแล้วว่าต่อให้กระทำความผิดก็ไม่ได้รับบทลงโทษใด ผู้หลงผิดหน้ามืดตามัวเหล่านั้นก็ยิ่งย่ามใจ นานวันเข้าก็ถึงขั้นที่ว่า หากบ้านตระกูลใดมีหญิงที่ยังสาว ขอเพียงไม่ถึงขั้นอัปลักษณ์ แม้จะพิกลพิการก็ตาม จากที่เคยอยู่อย่างสบายใจ พวกนางกลับต้องคอยอยู่อย่างหวาดระแวง ในแต่ละวันได้แต่เฝ้าตรวจสอบว่าปิดประตูเรือนแน่นหนาดีแล้วหรือยัง จะมีคนโฉดชั่วกลุ่มใดบุกเข้ามาฉุดคร่าลากตัวไปกระทำย่ำยีเอาตามใจดังที่บ้านใกล้เ

เพราะเหตุดังที่ว่า แม่ทัพขุนพลของเฮยเซ่อเย่ว์ประชุมกันครั้งแล้วครั้งเล่า พวกเขาเหล่านักรบมือเปื้อนเลือดไม่อาจพูดได้อย่างเต็มปากว่าต้องการสันติภาพ ทว่าในฐานะปุถุชนซึ่งเกิดบนแผ่นดินที่หาได้ไร้อารยะ หากมิใช่ผู้มีจิตใจเหี้ยมโหดโดยเนื้อแท้ หรือเป็นผู้มีจิตวิปลาส ปุถุชนคนธรรมดาเช่นพวกตนที่ไหนเลยจะไม่รังเกียจการฆ่าฟัน“การศึกของพวกเรา แม้แต่แรกจะทำเพื่อแก้แค้นทวงความยุติธรรม กู้พระเกียรติของอดีตรัชทายาทและเหล่าองค์ชาย ทว่ายามนี้เป้าหมายมิใช่เพียงต้องการพิชิตชัยเหนือเหล่าผู้ร้ายตัวจริงที่เอาแต่นั่งเสวยสุขอยู่บนภูดูพยัคฆ์และสุนัขกัดกันอยู่หลังม่านอีกชั้นเท่านั้น แต่ยังทำเพื่อปลดปล่อยผู้คนจากคำลวงของราชวงศ์ที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนมากกว่าชีวิตคนทั่วหล้า โหดเหี้ยมอำมหิตโดยสันดาน พฤติกรรมต่ำทรามชั่วช้า ใช้ลัทธิ ศาสนา ชี้นำผู้คนให้ก่อความวุ่นวาย” หยางหยางชี้แจงเสียงขรึม “หากเพียงต้องการพิชิต แค่เผาเมืองให้ราบเสียไม่ดีกว่าหรือ ระหว่างนั้นก็ปิดหูเสีย ไม่ต้องสนใจเสียงกรีดร้องของราษฎรที่ไร้ความผิด พวกท่านทนเห็นเมืองทั้งเมืองกลายเป็นเมืองร้าง ใต้ดินมีซากร่างนับไม่ถ้วนถมทับ บนดินมีผู้คนนับแสนพลัดที่นาคาท

“ถึงเวลาแล้วหรือขอรับ” อู่เฟิงถามหยางหยางพยักหน้ารับ“ช้ากว่านี้เห็นทีแถบชายแดนจะกลายเป็นเมืองร้างยากฟื้นตัว ตามหมอหลวงมาด้วย พวกเขาเองก็จำเป็นต่อแผนการบูรณะเมืองเช่นกัน”“ขอรับ”หยางหยางสั่งการให้แบ่งกองกำลังออกเป็นสองกลุ่มใหญ่ๆ กลุ่มแรกประกอบด้วยยอดขุนพลสองพี่น้องสกุลเจี้ยน เจี้ยนจี้ และเจี้ยนเจา ให้ดำเนิน การคุมทัพตะวันออกดูแลบูรณะจากกึ่งกลางสู่ฝั่งตะวันออก คือป๋ายเหลียงอู่ โดยมีคำชี้แนะของกุนซือโอวหยางจื้อในการบูรณะซ่อมแซม และให้หมอหลวงเซวียนฮุ่ยให้คำแนะนำตลอดจนควบคุมดูแลหมอทหารให้ช่วยกันดูแลเรื่องความสะอาดและรักษาโรคบรรเทาทุกข์ในส่วนของฝั่งตะวันตกนั้นมีการบูรณะจากกึ่งกลางสู่ฝั่งตะวันตก โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองหน้าด่านฝั่งทิศตะวันตก จินเหอ การทำงานมีแผนงานไม่ต่างจากทัพตะวันออกมากนัก โดยให้เกาเจิน กงหนิวฉือ พร้อมทั้งยอดกุนซือเยวี่ยเฟย และหมอหลวงอาวุโสกงหนิว-กงหนิวซีอัน คอยดูแลเป็นที่ปรึกษา หน้าที่ไม่ต่างจากทัพตะวันออกระหว่างการประชุมแบ่งงานนี้ เกิดการท้าประชันขันแข่งกันระหว่างทัพตะวันออกและทัพตะวันตก ว่าฝ่ายใดจะทำงานคืบหน้า สามารถบูรณะบ้านเมืองได้รวดเร็วกว่ากัน โดยมีเงื่อนไขว่