หนิงซินกงจู่ เชลยแค้นแสนรัก

หนิงซินกงจู่ เชลยแค้นแสนรัก

last updateLast Updated : 2026-01-28
By:  Karawek HouseOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
214Chapters
3.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

จากองค์หญิงศักดิ์สิทธิ์ผู้สูงส่ง ตกเป็นนางบำเรอของแม่ทัพที่โหดเหี้ยมต่ำช้า หนิงซิน องค์หญิงองค์รองของแคว้นป๋าย ต้องทุกข์ระทม หลั่งน้ำตาดุจธาราในหน้าฝน ในแต่ละวันถูกกระทำย่ำยีเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน แม้สิ้นสติไปแล้ว บุรุษต่ำช้าที่ใต้หล้าครั่นคร้าม ก็ยังไม่ยอมรามือ ข่มเหงรังแกนางอย่างไม่ปรานีปราศรัย ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความสงสารเห็นใจสักนิด จากสูงส่งเสียดฟ้า กลายเป็นดอกหญ้าให้คนย่ำเล่น หนิงซินที่ตกเป็น 'เชลย' ในมือศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด จะเอาตัวรอดอย่างไรไหว...

View More

Chapter 1

บทนำ

Sebuah mobil sedan yang membawa sepasang suami istri, dan seorang anak lelaki berusia 3 tahun nampak meluncur tak terkendali.

Di depan mobil itu, terpampang sebuah kelokkan tajam lembah Cipanas yang curam dan dalam.

Ya, akibat menghindari pengemudi motor yang ugal-ugalan di jalan. Rupanya Sukanta tak bisa melihat, bahwa di depannya terdapat tikungan tajam,

“Awas Pahhh..!!” teriak panik dan ketakutan Wulandari sang istri.

Sang suami berusaha mengendalikan mobilnya yang oleng. Dan tak sengaja dalam kepanikkannya melihat lembah curam di depannya, Sukanta malah menginjak gas dan rem bersamaan.

Brrrmm...!! Ciitttt..!!

“Huhuhuuu..! Elang takut Mahh, Pahh,” tangis sang anak, yang menyadari sesuatu yang buruk akan terjadi.

“Pahh..! Innalillahi ...!!” teriak sang istri, wajahnya pucat pasi.

“Astaghfirullahaladzim ....!!” seru sang suami keras. Dan tak ayal mobilnya menabrak pagar besi di bibir lembah.

Braagghhh !!

Pagar besi pun roboh. Sadar akan jatuh ke lembah curam yang tinggi, Wulandari membuka lebar-lebar jendela mobilnya dengan tangan gemetar.

Lembah curam setinggi 30 meter dengan sungai berbatu-batu besar. Seolah menjadi pemandangan terakhir, yang sangat mengerikkan bagi mereka di bawah sana.

“Elang Prayoga,..! Jadilah anak yang sholeh dan pintar ya. Maafkan Mamah dan Papah akan pergi terlalu cepat,” ucap Wulandari gemetar dan mata basah, sambil mencium putra satu-satunya yang bernama Elang Prayoga itu.

“Mahh.. Pahh..! Takut Mahh..!” hanya itu seruan yang bisa dikatakan Elang.

Wulandari melihat celah semak di bawah yang agak landai. Kendati mobil dalam kondisi melayang jatuh.

"Maafkan mamah Elang..!" ucap lirih bergetar Wulandari.

Lalu dia melemparkan putranya ke arah semak itu melalui jendela mobil yang terbuka lebar

Wushh..!

“Mamahhhh !! huhuuuu !” teriakkan terakhir Elang disertai tangisannya terdengar memilukan.

“La..ilahaillallah Muhammadarrasulullah !” sebut pak Sukanta, sambil memeluk Wulandari.

"Lailahaillallah.. muhammadarrasulullah,” seru Wulandari mengikuti, seraya menyusupkan wajahnya di dalam pelukkan sang suami.

Ya, keduanya telah pasrah dan berserah, atas segala takdir yang kini sangat buruk mereka rasakan.

Mobil pun jatuh tepat di sebuah batu besar, yang terhampar di sungai kecil itu,

Braagghhhhh !! Gedubraakhh !!

Bemper mobil langsung hancur seketika, saat menghantam batu besar itu. Lalu mobil ringsek itu pun terpental kembali, dan menghantam batu lain di sebelah kirinya. Dan..

Blaarrrrkhs..!!

Mobil pun meledak dahsyat dan berkobar terlalap api..!

***

Raungan sirene ambulan terdengar bersahutan nyaring.

Rombongan ambulan itu mendatangi lokasi kecelakaan di lembah Cipanas, yang hendak membawa dua jenazah korban kecelakaan.

Tampak tim evakuasi telah berhasil mengangkat jenazah Sukanta dan Wulandari, yang dalam kondisi hangus total tak bisa dikenali lagi.

Posisi kedua jenazah tersebut membuat siapapun yang melihatnya akan trenyuh, karena masih dalam posisi saling berpelukkan erat.

Seolah memperlihatkan, jika janji sehidup semati telah tunai mereka buktikan.

Tim evakuasi juga berhasil menyelamatkan seorang anak laki-laki kecil berusia sekitar 3 tahunan, yang dalam kondisi pingsan saat ia ditemukan.

Sepertinya anak itu pingsan karena menangis terus menerus, dan tak kuat menahan rasa penat yang dideritanya.

Karena terhitung selama 5 jam lebih, anak itu berada di semak-semak di tengah lembah. Sebelum tim evakuasi akhirnya datang menyelamatkannya.

Ya, anak kecil itu adalah Elang Prayoga adanya..!

Tim evakuasi sama sekali tidak menemukan kartu identitas apapun. Karena semua badan dan isi mobil terbakar total.

Elang tersadar, setelah dirinya berada di sebuah rumah sakit. Dan saat itu Elang sama sekali tak bisa bicara.

Karena rasa trauma dan shock yang di alaminya. Akibat kecelakaan tragis kedua orangtuanya, yang terpampang langsung di depan matanya.

Setelah empat hari berada di rumah sakit, dan tak ada seorang pun sanak family yang menjemputnya.

Akhirnya pihak rumah sakit menyerahkan Elang ke yayasan panti asuhan, yang berada satu wilayah dengan rumah sakit tersebut di wilayah Ciawi.

***

Telah hampir dua minggu Elang tinggal di panti asuhan ‘Harapan Bangsa’.

Sebuah panti yang dikelola oleh seorang ibu yang baik dan penyabar, ibu Nunik namanya.

Ibu Nunik dibantu oleh bu Herlin dan bu Sati. Sudah belasan tahun Bu Nunik mengelola panti asuhan itu.

Tercatat ada 47 anak yatim piatu, yang tinggal di panti asuhan yang dikelolanya. Dengan Elang termasuk di dalamnya.

Pagi itu Elang sudah bangun, seperti halnya anak-anak lain di panti asuhan tersebut.

Mereka terbiasa melakukan kegiatan beberes kamar dan lingkungan panti asuhan. Lalu dilanjut dengan berolahraga bersama.

Selesai berolahraga maka semuanya berkumpul di aula panti asuhan. Untuk acara sarapan bersama, yang disiapkan oleh bu Herlin dan bu Sati.

Menu yang sederhana sekalipun akan terasa nikmat, jika kedua ibu itu yang memasaknya.

Elang bisa dikatakan adalah anak terkecil dan termuda, di antara anak-anak yang berada di panti asuhan ‘Harapan Bangsa’.

Dengan usianya yang masih 3 tahun, dan masih belum bisa bicara, akibat trauma yang dialaminya.

Maka Elang mendapat perhatian khusus dari Bu Nunik. Bu Nunik terlihat sangat telaten merawat Elang. Hal mana sedikit menimbulkan rasa iri, dari beberapa anak yang telah lebih dulu berada di sana.

Kali ini Bu Nunik berniat mengajarkan tentang nama anggota keluarga sederhana pada Elang.

“Nak, kamu bisa katakan ini siapa ?” tanya bu Nunik. Dia menunjukkan foto sebuah keluarga, yang terdiri dari sepasang suami istri dan anak.

“Ibu,” ucap bu Nunik, sambil menunjuk foto wanita dewasa dalam foto itu.

“Ayah,” ucap bu Nunik lagi, sambil menunjuk foto pria dewasa.

“Elang,” ucap Elang pelan, sambil menunjuk foto anak laki kecil di foto itu.

“A..apa anak ! U-ulangi sekali lagi.!" seru bu Nunik kaget dan gembira sekali hatinya, mendengar sepatah kata yang di ucapkan Elang.

“Mamah, Papahh, Elang,” ucap Elang mulai tenang dan jelas, dalam mengucap kata.

Ya, Elang menunjuk foto wanita dewasa sebagai Mamah, pria dewasa sebagai Papah, dan anak laki kecil dalam foto itu sebagai dirinya.

Bu Nunik langsung menggendong Elang dan mendekapnya erat, hatinya terasa amat bahagia.

Sungguh pantas memang Bu Nunik ini menyandang nama sebagai pengelola panti asuhan.

Karena memang hatinya begitu penuh kasih dan sayang, bagi semua anak-anak di dalam panti asuhan yang dikelolanya.

“Akhirnya kamu bisa bicara anakku, Elang,” ucap bu Nunik serak.

Mendengar bu Nunik berkata demikian, bu Herlin dan bu Sati yang berada tak jauh darinya pun mendekat.

"Benarkah dia sudah bisa bicara Mbak..?!" seru senang bu Sati.

Bu Nunik hanya bisa mengangguk, dengan mata yang masih beriak basah.

Ya, sejak pertama kali dia melihat Elang. Entah kenapa hati Bu Nunik langsung merasa suka dan sayang sekali pada anak itu.

“Aih aih, anak yang ganteng ini namanya siapa ya ?” tanya bu Sati, sambil mencubit pelan pipi Elang.

“Elang Prayoga,” sahut Elang, polos dan jelas.

“Wahh. Benar dia sudah bisa bicara !” seru bu Herlin.

Hari itu pun suasana di panti asuhan ‘Harapan Bangsa’ diliputi oleh nuansa kebahagiaan.

Ya, seorang anak lagi identitasnya bisa diketahui, walau hanya sebuah nama.

Ada beberapa anak di panti, yang bahkan pihak panti sendiri yang harus memberi mereka nama. Karena mereka masih bayi saat masuk ke panti asuhan.

Hari berganti bulan, dan tahun demi tahun pun berganti. Tak mengenal kata mundur.

Tak terasa sudah 15 tahun lamanya, Elang berada di panti asuhan ‘Harapan Bangsa’. Itu artinya Elang sudah menginjak usia 18 tahun lebih saat itu.

Elang sudah tumbuh menjadi pemuda yang gagah dan cukup tampan. Tubuhnya sedang namun berisi.

Karena Elang memang rajin bangun pagi, berolahraga, dan membersihkan lingkungan panti, sebelum ia berangkat ke sekolah.

Rambutnya berombak tebal, matanya bening dan tajam, dengan tinggi badan sekitar 178cm.

Elang baru saja lulus SMA sebulan yang lalu. Banyak teman sekolahnya dulu yang suka mampir di panti. Untuk sekedar ngobrol dan bertanya, soal tugas-tugas sekolahnya.

Elang memang anak yang cerdas dan rajin di sekolahnya. Pembawaannya juga supel, sehingga baik teman lelaki maupun wanita banyak yang menyukainya.

Bahkan para guru pun menyayangkan, saat Elang tidak melanjutkan pendidikkannya ke perguruan tinggi. Akibat keterbatasan keuangan pihak panti asuhan.

“Maafkan ibu ya Elang. Semua perhiasan dan barang berharga di panti ini, jika ibu jual juga belum cukup untuk membiayai kuliahmu Nak,” ucap bu Nunik, yang kini sudah agak renta. Namun tetap berkeras mengelola panti asuhan.

“Sementara adik-adikmu juga masih harus meneruskan sekolah mereka. Minimal hingga SMA seperti dirimu Elang,” ucap bu Nunik lagi.

“Tak apa-apa Ibu. Elang nggak harus kok melanjutkan ke perguruan tinggi. Yang penting adik-adik bisa terus bersekolah.

Elang akan mulai mencari pekerjaan apa saja besok ya bu,” ucap Elang dengan hati trenyuh.

Sesak hati Elang, mendengar bu Nunik sampai hendak menjual perhiasan dan barang berharga di panti. Agar dia bisa melanjutkan sekolah ke perguruan tinggi.

“Maafkan ibu, Elang,” ucap serak bu Nunik. Dia sangat menyayangkan predikat Elang, yang menjadi bintang pelajar di sekolahnya. Namun keadaan memaksanya harus berakhir seperti itu.

“Tak apa Ibu sayang,” ucap Elang seraya mendekap bu Nunik. Perempuan yang telah dianggap, sebagai ibu kandungnya sendiri itu.

Elang sangat patuh dan sayang pada ibu yang satu ini. Karena ketulusan hati Bu Nunik telah dirasakannya, sejak ia masih kecil.

Malam itu....

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Karawek House
Karawek House
ลงจบแล้วนะคะ กดอ่านกันได้เลยจ้า
2026-03-22 02:55:17
0
0
Hafsoh Meen Meena
Hafsoh Meen Meena
มาต่อไวๆนะคะ กำลังสนุก
2025-11-07 07:05:38
0
0
214 Chapters
บทนำ
ยามจื่อ[1]วันนี้ ท้องฟ้าหม่นครึ้มถูกย้อมจนแดงฉานด้วยเปลวเพลิง รอบข้างแว่วเสียงร่ำไห้ผสานเสียงไฟผลาญไม้ลั่นเปรี๊ยะๆ เสียดแก้วหู ต่อให้ปิดตาฟังก็ยังรู้ว่าเป็นคืนแสนวิปริตเลี่ยงจินอู่...หนึ่งในเมืองป้อมปราการสำคัญก่อนเข้าสู่เขตเมืองหลวงแคว้นป๋าย ครั้งหนึ่งเคยงดงามด้วยอาคารบ้านช่องจากอิฐ ดิน และไม้เนื้อขาว ดูสะอาดสะอ้าน ตามรายทางพื้นถนนหินตัดและสะพานขาวพิสุทธิ์เคยเปล่งประกายด้วยโคมไฟสีขาวและธงปักไหมทองวิจิตรบรรจง เปี่ยมกลิ่นอายมงคล ยามนี้มองไปทางทิศใดกลับเห็นเพียงซากปรักหักพังเปรอะคราบเขม่าควัน เพราะน้ำมือกองทัพชุดเกราะเกล็ด[2]ดำทมิฬเรือนแสนจากเฮยเซ่อเย่ว์ท่ามกลางเปลวไฟและควัน หนิงซิน ธิดาองค์เล็กผู้โด่งดังและเป็นที่โปรดปรานของป๋ายอ๋อง ผู้ครองแคว้นป๋าย ก้าวขาลงจากรถม้าอย่างมั่นคงและงามสง่า เดินผ่านเหล่าข้ารับใช้ที่ทำหน้าราวกับคนตกน้ำใกล้ขาดใจ มุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างไม่กลัวเกรง ทั้งๆ ที่รู้ว่าเบื้องหน้ามีสิ่งใดรออยู่“ผู้ใดรนหาที่ตาย...” เสียงแหบแห้งเหี้ยมเกรียมที่ดังขึ้นต้อนรับ อาจทำให้นางกำนัลและทหารองครักษ์จำนวนเท่าหยิบมือของนางสั่นกลัว แต่นางไม่“ท่านก็คือแม่ทัพใหญ่เฮยเซ่อเย่ว์ที่ ‘รบ
Read more
บทที่ 1
แม่ทัพใหญ่เฮยเซ่อเย่ว์ มอบหมายให้คนสนิท อีเหิง รองแม่ทัพฝ่ายขวา แบ่งกำลังอยู่รักษาเลี่ยงจินอู่ เมืองที่เพิ่งยึดมาได้ เอาไว้ใช้ต่างด่านหน้า ส่วนตนพาทหารที่เหลืออีกเจ็ดส่วนยกพลกลับค่ายพักทัพผู้เป็นแม่ทัพเช่นเขาไม่เคยใส่ใจเรื่องความสบาย สิ่งที่ใส่ใจเป็นอันดับแรกคือความเหมาะสมและกลศึก เรื่องความสะดวกสบายอะไรนั่น เอาไว้สงครามสิ้นสุดลงเมื่อใด ถึงตอนนั้น คิดเสพสุขให้สำราญอย่างไร ก็ล้วนทำได้ทั้งนั้นทันทีที่กลับถึงค่ายพักทัพซึ่งตั้งอยู่ห่างจากกำแพงเมืองเลี่ยงจินอู่เพียงไม่ถึงห้าลี้ แม่ทัพใหญ่เฮยเซ่อเย่ว์ก็กึ่งดึงกึ่งลากหนิงซินผ่านเชือกมัดข้อมือ พานางเดินเข้ากระโจมหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ท่ามกลางกระโจมจำนวนนับไม่ถ้วนใต้หล้านี้จะมีองค์หญิงแคว้นใด ได้รับการปฏิบัติ หยาบคายเช่นนี้ทันทีที่เข้ามาด้านใน ทหารรับใช้สองนายก็ช่วยกันยกถังน้ำร้อนนับถังไม่ถ้วนมาเติมลงในถังไม้ใบใหญ่อย่างแข็งขัน หลังจากเตรียมถังน้ำเย็นสำรองไว้สำหรับใช้ปรับอุณหภูมิสองสามถัง ก็จัดเตรียมเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนให้ผู้เป็นนาย แล้วเริ่มลงมือเช็ดคราบเลือดถอดชุดเกราะอย่างรู้หน้าที่...ทั้งนายทั้งบ่าว ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีผู้ใดชายตามอง
Read more
บทที่ 2
“เป็นอะไรไป ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ก็เห็นว่าปากกล้าอยู่ได้ตั้งเป็นนาน ไฉนตอนนี้องค์หญิงรองผู้เก่งกาจ กลับหวาดกลัวขึ้นมาเสียแล้วเล่า” เขาเอ่ยกึ่งเยาะเพราะไม่รู้จะตอบอย่างไร หนิงซินเลือกใช้ความเงียบเป็นคำตอบแม่ทัพเฮยเซ่อเย่ว์สาวเท้าเข้าหา นางก้าวขาถอยหนียิ่งแววตาเขาดูสนุกมากขึ้นทุกที นางก็ยิ่งหายใจลำบากยิ่งขึ้น“หึ องค์หญิงศักดิ์สิทธิ์แคว้นป๋ายก็กลัวเป็นเสียด้วย” เขาก้าวขาเร็วขึ้น ทั้งน้ำเสียงและแววตาคุกคามทำเอาหนิงซินเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่หนิงซินกัดริมฝีปากตัวเองแน่น พยายามตั้งสติไม่ทันที่นางจะได้พูดอะไร เพียงเห็นนางเหลียวมองทางออกที่อยู่ไม่ไกล บุรุษผู้นี้ก็คล้ายจะหมดความอดทนเฉียบพลัน“ข้าจะไม่เล่นไล่จับกับเจ้า หนิงซิน” บอกเพียงเท่านั้น แม่ทัพใหญ่ก็คว้าข้อมือนาง แม่นยำเหมือนอสรพิษฉกกัดร่างบอบบางโดนโยนลงบนฟูกในชั่วอึดใจนั้นก่อนที่หนิงซินจะได้ทันหวีดร้อง ร่างสูงใหญ่ก็โถมทับลงมา ตรึงข้อมือที่ยังโดนมัดไว้ของนางขึ้นเหนือหัว แล้วกดริมฝีปากแข็งกระด้างลงปิดปากนางอย่างไม่ปรานีปราศรัย“อึ...อื้อ!”จู่ๆ...จู่ๆ ก็ถูกทำแบบนี้...!หนิงซินทั้งตกใจทั้งหวาดกลัวจนประคองสติเอาไว้ไม่ไหว ร่างเล็กๆ
Read more
บทที่ 3
“อย่าบังอาจมายั่วยวนข้า” เขาบอกเสียงลอดไรฟันวัดจากความเย็นที่เคลื่อนลงจากมุมปากอย่างเชื่องช้า กับคราบน้ำสีแดงข้นบนริมฝีปากที่คนตรงหน้าเพิ่งจะตวัดลิ้นกลืนกินอย่างไม่รู้สึกรู้สา เดาว่าริมฝีปากนางในตอนนี้คงถูกบุรุษใจทรามตรงหน้าขบกัดจนเป็นแผล เลือดสดๆ กำลังหลั่งรินออกมาแล้วจริงๆ“จริงสิ...ข้าเคยบอกเอาไว้ว่าจะทำให้เจ้าร้องขอความตาย...” เขาบอกเสียงแหบแห้งเย็นชาทว่าทรงอำนาจดุจพญามัจจุราชจากปรภพ พลางใช้สายตาโลมไล้ใบหน้าและลำคออันขาวผ่องรอบหนึ่ง จากนั้นก็จ้องลึกลงในตานาง แย้มรอยยิ้มอันเหี้ยมเกรียมน่าหวาดหวั่นที่ทำให้หนิงซินถึงกับสั่นเทิ้มไปทั้งวิญญาณ หวาดผวาจนน้ำตาคลอเบ้าในชั่วขณะที่หนิงซินคิดว่าเรื่องทุกอย่างจบลงแล้ว แม่ทัพเฮยเซ่อเย่ว์ก็ตวาดใส่นางเสียงดังลั่น “ร้องสิ! หากไม่ร้องไห้อ้อนวอนหรือโวยวาย ก็จงใช้วิธีการที่เจ้าใช้ยั่วยวนปั่นหัวผู้คนให้รบราฆ่ากันตาย ให้ผู้ชนะอย่างข้าได้ดูชมเป็นขวัญตาสักครั้ง! นารีล่มเมืองหรือจะมีดีแค่นี้!” หนิงซินเม้มริมฝีปากแน่น เนื้อตัวสั่นเทาไปหมด แม้แต่ประโยคร้องขอความเห็นใจก็ยังพูดไม่ออกแม้เพียงครึ่งคำยังไม่ต้องเอ่ยถึงการโดนตวาดใส่ซึ่งๆ หน้าเช่นนี้...องค์หญิง
Read more
บทที่ 4
เขาใช้มือข้างหนึ่งกดร่างนางไว้ เพียงใช้มืออีกข้างกระชากแรงหน่อย ชุดผ้าเนื้อดีสีนวลตาบนกายนาง ถึงกับหลุดขาดวิ่นคามือ!“อ๊ะ!!! ต่ำช้า ท่านมันต่ำช้าที่สุด!” หนิงซินตกใจกลัวจนแทบไม่รู้ตัวแล้วว่าพูดอะไรออกมา“อ้อ ข้าต่ำช้า!” คราวนี้เขาแค่นหัวเราะ ก่อนกดศีรษะลงไซ้แก้ม กราม ซอกคอ ไล่ลงมาจนถึงเนินอกอิ่ม แล้วกระชากเสื้อตัวยาวที่สวมเอาไว้อย่างหลวมๆ ของตัวเองทิ้งอย่างรวดเร็วหนิงซินโกรธจนลืมกลัวไปแล้ว“เป็นแค่แม่ทัพผู้หนึ่ง ไม่ทันถวายรายงานต่อต้าอ๋องของตนก็กล้าแตะต้ององค์หญิงศักดิ์สิทธิ์ที่เดินทางมาเป็นทูตสงคราม หัวของแม่ทัพใหญ่อย่างท่าน ยังสมควรมีอยู่หรือไม่!”แม่ทัพเฮยเซ่อเย่ว์ไม่แยแสสักนิด“นั่นต้องดูว่ายังมีผู้ใดมีความสามาถมากพอจะบั่นคอข้าได้หรือไม่!”เขาฉีกกระชากชุดนางซ้ำ เผยให้เห็นเรือนร่างส่วนที่ยังคงถูกปกปิดไว้แทบทั้งหมดทันทีหนิงซินสะอื้นค้าง รู้แน่แล้วว่าคงขัดขืนคนตรงหน้าไม่ได้ แต่ไม่อยากโอนอ่อนผ่อนตาม นางพยายามดิ้นรนสุดกำลัง หารู้ไม่ว่าการกระทำนั้นทำให้ส่วนกลมกลึงกลางหน้าอกกระเพื่อมไหว ดึงดูดให้ผู้ที่แท้ที่จริงแล้วก็เพียงอยากกลั่นแกล้งรังแกหยามเกียรตินาง บังเกิดความปรารถนาอย่างรุนแรงจ
Read more
บทที่ 5
ไม่...ไม่นะ...นี่นาง...นางกำลังคล้อยตามโจรขืนใจผู้นี้!ไม่ ไม่ ไม่ ไม่! ไม่มีวัน! นางต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆเรื่องน่าอัปยศเช่นนี้ ความรู้สึกโสมมเช่นนี้!“เอามัน...ฮึก...! เอามันออกไป...!” หนิงซินร้องเสียงแหบพร่าตอนนี้นางแทบจะไม่มีเสียงห้ามแล้ว แต่หากไม่ห้าม...นาง...นางรู้สึกว่า...นางคิดว่านางสมควรต้องห้าม!ถูกแล้ว นางสมควรต้องพยายามยุติเหตุการณ์อันน่าอัปยศและไม่ถูกต้องนี้ ต้องต่อต้านสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น และไม่สมควรคล้อยตามความรู้สึกอันสกปรกไร้ยางอายเช่นนี้!ต่อให้นางไม่ใช่สตรีศักดิ์สิทธิ์ที่สมควรครองพรหมจรรย์แต่ก็ยังเป็นองค์หญิงรองที่ถือกำเนิดจากครรภ์พระราชชายาแห่งผู้ปกครองแคว้นป๋าย และต่อให้นางไม่ใช่องค์หญิงผู้หนึ่งของแคว้นป๋าย นางก็ยังเป็นสตรีผู้หนึ่งใต้หล้านี้จะมีสตรีดีๆ ใดที่เป็นเช่นนี้...ยังไม่ทันแต่งงานเข้าพิธี โดนบุรุษผู้หนึ่งข่มเหงรังแก กลับหลงคล้อยตาม เผลอปล่อยตัวปล่อยใจ ปล่อยให้ผู้อื่นเสพสุขจากร่างกายตนโดยง่าย กระทำตัวไร้ยางอายและไร้ค่าเช่นนี้!นาง...ไม่อาจปล่อยให้เป็นเช่นนี้!ราวกับล่วงรู้ว่านางกำลังคิดอะไร คนด้านบนแค่นหัวเราะอย่างสาแก่ใจ ก่อนขยับอีกนิ้วที่ว่างอยู่ปัดเ
Read more
บทที่ 6
การลงทัณฑ์อันเร่าร้อนรุนแรง ปลุกเร้าความรู้สึกบางอย่างที่ซุกซ่อนในใจ ทำให้หนิงซินรู้สึกอัปยศอดสูถึงขีดสุดยามนี้นางทั้งรังเกียจชิงชังตนเอง ทั้งรู้สึกผิด ทั้งยังรู้สึกว่าตนเองแปดเปื้อน หมดคุณค่า จิตใจถูกทำให้บิดเบี้ยววิปลาสเกินเยียวยา หมดสิ้นความภาคภูมิใจในตนเอง เกียรติยศและความสง่างามในฐานะองค์หญิงศักดิ์สิทธิ์ผู้สูงศักดิ์ของแคว้นป๋ายล้วนถูกย่ำยีจนไม่เหลือซากภายในระยะเวลาเพียงครึ่งชั่วยามบุรุษต่ำช้าผู้นี้ราวกับหมาป่าอดอยากหิวโซคลุ้มคลั่งตัวหนึ่งก็ไม่ปาน นับตั้งแต่เริ่มลงมือกับนาง เขาก็ลงมืออย่างไม่ยั้งมือไว้ไมตรี กระทำย่ำยีกับนางเอาตามใจทั้งคว่ำและหงาย ใช้นางบำบัดความใคร่ บำเรอกาม ปฏิบัติต่อนางเสมือนหนึ่งหญิงคณิกา หลังจากเสร็จสิ้นสุขสม ก็ไม่ใส่ใจแม้แต่จะดึงผ้าสักชิ้นมาปกปิดร่างกายทั้งเขาและนาง ทั้งยังไม่สนใจว่าหลังจากเพิ่งผ่านพ้นเสร็จสิ้นกิจกามอันยาวนานกันไปหนหนึ่ง นางจะเจ็บปวดบอบช้ำถึงเพียงไหน กลับจับนางพลิกคว่ำซุกไซ้สูดดมซอกคอ สอดแทรกความเป็นชายที่ยังแข็งเกร็งเข้ามาจนสุดลำ กอดรั้งร่างนางที่ไร้แรงจะต้านทานขัดขืนไว้แน่นหนที่สองนี้ เขาไม่ได้เคลื่อนไหวรุนแรงเหมือนหนแรก กลับสอดใส่ค้างคา
Read more
บทที่ 7
นางจะไม่ยอมอดทนต่อการกระทำอันต่ำทรามไร้มารยาทนี้อีกต่อไปแล้ว! นางไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว!หนิงซินพยายามขยับตัวดิ้น คาดไม่ถึงว่าท่าทีนั้นจะทำให้อีกฝ่ายครางเสียงทุ้มต่ำในลำคอ บางสิ่งที่ค้างคาอยู่ในตัวนางขยายใหญ่ขึ้นจนคับแน่นไปกันใหญ่“เจ้าคิดว่านี่คือสิ่งที่ข้าต้องการ?” เขาถามเสียงแหบห้าวราวกับราชสีห์ที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหลน้ำเสียงที่เป็นเช่นนี้...จะว่าฟังดูสบายๆ ก็ให้ความรู้สึกว่าสบายๆ จะว่าให้ความรู้สึกว่าน่าหวาดกลัวก็ให้ความรู้สึกว่าน่าหวาดกลัว ทั้งฟังดูน่าเกรงขามทั้งชวนให้ขนลุกได้อย่างน่าพิศวงถึงกระนั้นก็เถอะ ท่าทีเช่นนี้ค่อนข้างแตกต่างจากท่าทีก่อนที่ทั้งเขาและนางจะ...ร่วมหมอนนอนเคียงกันสักเล็กน้อย คล้ายกับว่ามันมีสัดส่วนของการหยอกเย้าอย่างนึกสนุกปะปนอยู่ในนั้น แต่จะด้วยในฐานะนางบำเรอหรือสัตว์เลี้ยงนั้น...นางไม่อาจและไม่อยากคาดเดาเห็นนางนิ่งเงียบ แม่ทัพทมิฬบีบคาง บังคับให้นางผินหน้ามาสบตาชั่วอึดใจนั้น ความน้อยเนื้อต่ำใจและความอัปยศอดสูสมเพชเวทนาตนเองเหลือจะกล่าว และความรู้สึกกล่าวโทษฝ่ายที่ทำให้ตนเองต้องรู้สึกเช่นนี้อย่างละส่วน ขับให้หนิงซินจ้องตอบด้วยสีหน้าเฉยชาอย่างที่สุด“นี
Read more
บทที่ 8
ในตอนที่แม่ทัพทมิฬเผลอลดแรงกดริมฝีปาก หนิงซินอาศัยจังหวะนั้นขบกัดริมฝีปากเขาจนสุดแรง ผลที่ได้รับกลับมาคือการกระแทกกระทั้นที่รุนแรงยิ่งขึ้น รุนแรงเสียจนช่องทางซึ่งยังคงชุ่มโชกด้วยคราบความใคร่จากการข่มเหงรังแกครั้งก่อนของเขาร้อนผ่าวเหมือนไฟลนหากไม่นับความรังเกียจหวาดกลัวในใจแล้ว ต้องยอมรับว่าการกระทำอันป่าเถื่อนนี้ทำให้หัวใจของนางยิ่งเต้นแรง ช่วงล่างของนางในยามนี้ก็ทั้งเสียวซ่านและเต้นตุบรัวถี่จนยากจะหาคำมาอธิบาย เลือดลมในกายสูบฉีดความซาบซ่านหฤหรรษ์อันน่าอับอายที่นางไม่เคยได้สัมผัสไปทั่วร่าง เป็นดังที่นางหวาดกลัวไม่มีผิด การกระทำอันดุดันป่าเถื่อนนี้กำลังครอบงำนาง ความบ้าคลั่งของคนผู้นี้กำลังกลืนกินสติสัมปชัญญะทั้งหมดทั้งมวลของนาง ทำให้มโนสำนึกของนางค่อยๆ พร่าเลือน คนผู้นี้...คนผู้นี้กำลังจะทำให้นางเป็นบ้า!หนิงซินไม่รู้ว่าตนเองเผลอปล่อยริมฝีปากโจรขืนใจต่ำช้าผู้นี้ตั้งแต่เมื่อใด กว่าจะรู้ตัว แม่ทัพเฮยเซ่อเย่ว์ก็ใช้ริมฝีปากหยักได้รูปนั่นดูดกลืนความหวานจากริมฝีปากนางอีกครั้ง พร้อมทั้งแบ่งปันรสคาวเลือดจากริมฝีปากตนให้นางอย่างดิบเถื่อน วิปริต“เป็นอย่างไรบ้าง รสชาติโลหิตของคนเฮยเซ่อเย่ว์” เ
Read more
บทที่ 9
หนิงซินรู้สึกตัวอีกครั้งก็พบว่าตัวเองอยู่ในถังอาบน้ำใบใหญ่เนื่องจากเพิ่งจะผ่านพ้นหนแรกและหนที่สองอันโหดร้ายป่าเถื่อนกับบุรุษที่ไม่คิดจะปราณีปราศัยนางแม้สักครึ่งส่วน ยามเมื่อต้องมานอนแช่อยู่ในถังน้ำอุ่นเช่นนี้ แม้จะพาให้สบายเนื้อสบายตัว รู้สึกผ่อนคลายอยู่บ้าง ทว่าตรงส่วนนั้นที่กลางหว่างขา นอกจากความเจ็บแล้ว นางยังค่อนข้างแสบที่แผลฉีกสดใหม่ซึ่งเกิดจากการทะลุทะลวงกระแทกกระทั้น...“อึก...” เพียงเผลอขยับตัว หนิงซินก็ต้องนิ่วหน้า กัดริมฝีปากแน่นขณะกำลังพยายามขบคิดว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในนี้ได้อย่างไร ก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างในถังไม้ใบนี้ที่ไม่ปกติเหตุใด...เหตุใดพื้นของถังไม้ใบนี้จึงไม่เรียบ?ไม่ถูก...ไม่เพียงพื้นไม่เรียบ ก้นถังใบนี้ยังไม่ได้ให้ความรู้สึกว่าแข็งอย่างพื้นไม้ทั่วๆ ไป ทว่ากลับมีผิวสัมผัสกึ่งแข็งกึ่งนุ่มหนิงซินเลื่อนมือลูบพื้นข้างตัวอย่างไม่เข้าใจสัมผัสแบบนี้...สัมผัสแบบนี้มันคล้ายกับ...“หยุดขยับตัวยุกยิก” เสียงคำรามอย่างเกียจคร้านจากด้านหลังทำเอาหนิงซินตกใจจนหน้าเสีย เป็นจังหวะเดียวกับที่เผลอขยับตัวถอยหลังจนก้นกลมกลึงชนเข้ากับบางอย่างที่กำลังชูชันหากเป็นก่อนหน้านี้ นางคงงุน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status