หนิงซินกงจู่ เชลยแค้นแสนรัก

หนิงซินกงจู่ เชลยแค้นแสนรัก

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-28
โดย:  Karawek Houseยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 การให้คะแนน. 2 ความคิดเห็น
214บท
3.2Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

จากองค์หญิงศักดิ์สิทธิ์ผู้สูงส่ง ตกเป็นนางบำเรอของแม่ทัพที่โหดเหี้ยมต่ำช้า หนิงซิน องค์หญิงองค์รองของแคว้นป๋าย ต้องทุกข์ระทม หลั่งน้ำตาดุจธาราในหน้าฝน ในแต่ละวันถูกกระทำย่ำยีเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน แม้สิ้นสติไปแล้ว บุรุษต่ำช้าที่ใต้หล้าครั่นคร้าม ก็ยังไม่ยอมรามือ ข่มเหงรังแกนางอย่างไม่ปรานีปราศรัย ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความสงสารเห็นใจสักนิด จากสูงส่งเสียดฟ้า กลายเป็นดอกหญ้าให้คนย่ำเล่น หนิงซินที่ตกเป็น 'เชลย' ในมือศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด จะเอาตัวรอดอย่างไรไหว...

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทนำ

The message arrived at 8:17 p.m.

Emma almost ignored it.

She was sitting alone in the living room of the Sterling mansion, the lights dim, a half-finished glass of water resting on the marble coffee table. Dominic’s had texted two hours ago ….”Board meeting running late. Don’t wait up.”

Normal.

Predictable.

Safe.

Her phone vibrated again.

Unknown number.

She frowned and opened it.

One image.

No caption.

Just a photograph.

Dominic.

Stepping into the Grand Meridian Hotel.

And beside him…

Laura.

It was definitely Laura Reeds

Emma would have recognized her anywhere.

She was impossible to miss — especially when you had memorized her face since childhood. They had been five years old when they first held hands on the playground. Emma had once trusted her with every secret, every fear, every fragile piece of her heart.

Now that familiarity felt like a weapon.

Her blue eyes were sharp, bronzed flawless skin and deliberate.Her jet-black hair cascaded in sleek, polished waves over one shoulder .

Emma’s breath stopped.

The photo wasn’t blurry. It wasn’t questionable. It wasn’t taken from a strange angle that allowed doubt.

It was clear.

Dominic in his charcoal suit, hand resting low on Laura’s back.

Intimate.

Familiar.

Possessive.

Emma’s first instinct was denial.

This is edited.

This is old.

This is nothing.

But she zoomed in.

Time stamp: ten minutes ago.

Her pulse began to hammer so violently she could hear it in her ears.

Another message followed.

“Suite 1703.”

That was all.

No threats. No explanation.

Just coordinates to the end of her marriage.

****

The drive to the hotel felt unreal.

The city lights blurred past the window as she sat in the backseat, fingers locked together in her lap.

She looked beautiful tonight.

The irony made her throat tighten.

She had dressed carefully without thinking why.

A cream silk blouse that skimmed her skin softly. High-waisted black trousers tailored perfectly to her figure. Nude heels that made her posture elegant, composed.

Her dark hair fell in loose waves down her back. Her captivating brown eyes stood out against her minimal makeup, giving her beauty an effortless, understated elegance.

Diamond studs in her ears — Dominic’s gift on their second anniversary.

He had said, “You deserve things that shine.”

Her reflection in the car window looked like a woman in control.

She had no idea she was driving toward humiliation.

***

The Grand Meridian smelled of money.

Polished floors. Crystal chandeliers. Staff trained to smile without curiosity.

Emma walked through the lobby like she belonged there.

Because she did.

She was Emma Sterling.

Wife of Dominic Sterling , CEO of Sterling Infrastructure. Power couple. Magazine features. Charity galas. Perfect image.

Her heels echoed softly as she stepped into the elevator.

Each floor felt like a countdown to execution.

Her stomach churned violently.

Not nerves.

Something deeper.

Something instinctual.

The elevator doors opened.

The hallway was quiet. Plush carpeting. Golden wall sconces casting warm light.

Suite 1703 stood at the end.

Emma stopped a few feet away.

Her heart was racing so hard it hurt.

Then…

She heard it.

Laura’s laugh.

Soft.

Breathy.

Familiar.

It slipped under the door like smoke.

Emma’s chest tightened.

And then Dominic’s voice.

Low.

Close.

Intimate.

The sound of it inside another space ….not their home… not their life ….did something irreversible inside her.

Her hand trembled as she lifted it.

Knocked once.

Silence.

Then movement inside.

The lock clicked.

The door opened.

And there he was.

Dominic Sterling.

Tall. Broad. Impossibly composed.

His dark hair slightly messy now. The top two buttons of his white shirt undone. No tie. Jacket discarded somewhere inside.

His sharp jaw tightened when he saw her.

For half a second …surprise.

Then calculation.

“Emma.”

Her name left his mouth steady.

Too steady.

Her gaze moved past him.

Laura stood inside.

Barefoot.

Wearing a champagne silk slip dress that hugged her body like liquid heat. Thin straps. Bare shoulders.

Her lips slightly swollen. Deep violet marks tracing her throat.

Cheeks flushed.

Not from embarrassment.

Emma felt the ground disappear beneath her feet.

Nobody spoke.

The silence was brutal.

Dominic shifted subtly, stepping into the doorway as if to block her view.

Too late.

“I thought you were in Singapore,” Emma heard herself say.

Her voice sounded distant. Fragile.

Dominic exhaled slowly.

“Emma, this isn’t—”

“Don’t.”

Her eyes filled before she could stop it.

Laura stepped forward.

“Emma, please let us explain.”

Explain what?

How long?

How many lies?

How many times had Laura sat across from her at dinner knowing this?

Emma’s breath came in sharp, uneven pulls.

She looked at Laura fully now.

Her best friend since kindergarten….

Sleepovers. Shared secrets. First heartbreaks. School. College. Everything

She remembered Laura holding her hand when her mother died.

She remembered Laura crying at her wedding …..saying she was the luckiest woman alive.

Was she crying for her?

Or for herself?

Dominic reached for her.

Instinctively.

Possessively.

Emma stepped back like his touch would burn her.

That hurt him.

She saw it.

A flash of something dark in his Hazel brown eyes.

“Come inside,” he said quietly. Controlled. “We’ll talk.”

Inside.

Into the room where betrayal was still warm in the air.

Emma’s eyes drifted to the unmade bed behind Laura.

The sheets were creased.

The sight made her stomach twist violently.

Her body reacted before her mind did.

She covered her mouth, trying to contain the sob building in her chest.

“I trusted you,” she whispered.

Dominic’s jaw tightened.

“Emma, lower your voice.”

That did it.

Not apology.

Not remorse.

Control.

Always control.

Her tears spilled over.

Hot. Endless. Blinding.

She felt humiliated.

Exposed.

Like everyone in the hallway could see the fool she had been.

Laura looked down.

Guilt finally creeping across her face.

But it wasn’t enough.

It would never be enough.

Emma laughed through tears — a broken, hysterical sound.

“How long?” she asked.

Neither answered immediately.

That silence was the answer.

Her heart cracked open.

Physically painful.

Dominic stepped closer again.

“Emma. We need to handle this calmly.”

Calmly.

As if this were a boardroom negotiation.

As if her marriage wasn’t bleeding out in front of her.

She shook her head.

Her vision blurred.

She couldn’t breathe.

Couldn’t think.

If she stayed one second longer she would collapse at their feet.

And she refused to give them that.

Without another word…

She turned.

And walked away.

Then faster.

Then running.

Her heels stumbled against the carpet as sobs tore from her chest uncontrollably.

She pressed her hand against her stomach instinctively as a wave of dizziness hit her hard.

The hallway spun slightly.

She steadied herself against the wall.

Her phone vibrated again.

Unknown number.

This is only the beginning.

Her pulse spiked.

Who was watching?

Who sent this?

Why now?

Behind her, the suite door opened.

“Emma!”

Dominic’s voice echoed down the hallway.

For the first time …not controlled.

Sharp.

Almost panicked.

She didn’t look back.

The elevator doors opened.

She stepped inside.

Alone.

Her reflection stared back at her …mascara smudged, lips trembling, diamonds still shining mockingly in her ears.

The doors began to close.

Just before they sealed…

She saw Dominic at the end of the corridor.

Watching her.

Not guilty.

Not ashamed.

Angry.

Possessive.

Like she had done something wrong by seeing the truth.

The doors shut.

And Emma Sterling realized something terrifying.

The worst part wasn’t that her husband had betrayed her with her best friend .

It was that she had no idea who he really was.

And somewhere deep inside her…

Beneath the grief.

Beneath the humiliation.

Beneath the shock..

Something colder began to form.

She didn’t know it yet.

But tonight hadn’t just broken her.

It had changed her.

And Dominic Sterling had just made the biggest mistake of his life.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

Karawek House
Karawek House
ลงจบแล้วนะคะ กดอ่านกันได้เลยจ้า
2026-03-22 02:55:17
0
0
Hafsoh Meen Meena
Hafsoh Meen Meena
มาต่อไวๆนะคะ กำลังสนุก
2025-11-07 07:05:38
0
0
214
บทนำ
ยามจื่อ[1]วันนี้ ท้องฟ้าหม่นครึ้มถูกย้อมจนแดงฉานด้วยเปลวเพลิง รอบข้างแว่วเสียงร่ำไห้ผสานเสียงไฟผลาญไม้ลั่นเปรี๊ยะๆ เสียดแก้วหู ต่อให้ปิดตาฟังก็ยังรู้ว่าเป็นคืนแสนวิปริตเลี่ยงจินอู่...หนึ่งในเมืองป้อมปราการสำคัญก่อนเข้าสู่เขตเมืองหลวงแคว้นป๋าย ครั้งหนึ่งเคยงดงามด้วยอาคารบ้านช่องจากอิฐ ดิน และไม้เนื้อขาว ดูสะอาดสะอ้าน ตามรายทางพื้นถนนหินตัดและสะพานขาวพิสุทธิ์เคยเปล่งประกายด้วยโคมไฟสีขาวและธงปักไหมทองวิจิตรบรรจง เปี่ยมกลิ่นอายมงคล ยามนี้มองไปทางทิศใดกลับเห็นเพียงซากปรักหักพังเปรอะคราบเขม่าควัน เพราะน้ำมือกองทัพชุดเกราะเกล็ด[2]ดำทมิฬเรือนแสนจากเฮยเซ่อเย่ว์ท่ามกลางเปลวไฟและควัน หนิงซิน ธิดาองค์เล็กผู้โด่งดังและเป็นที่โปรดปรานของป๋ายอ๋อง ผู้ครองแคว้นป๋าย ก้าวขาลงจากรถม้าอย่างมั่นคงและงามสง่า เดินผ่านเหล่าข้ารับใช้ที่ทำหน้าราวกับคนตกน้ำใกล้ขาดใจ มุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างไม่กลัวเกรง ทั้งๆ ที่รู้ว่าเบื้องหน้ามีสิ่งใดรออยู่“ผู้ใดรนหาที่ตาย...” เสียงแหบแห้งเหี้ยมเกรียมที่ดังขึ้นต้อนรับ อาจทำให้นางกำนัลและทหารองครักษ์จำนวนเท่าหยิบมือของนางสั่นกลัว แต่นางไม่“ท่านก็คือแม่ทัพใหญ่เฮยเซ่อเย่ว์ที่ ‘รบ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 1
แม่ทัพใหญ่เฮยเซ่อเย่ว์ มอบหมายให้คนสนิท อีเหิง รองแม่ทัพฝ่ายขวา แบ่งกำลังอยู่รักษาเลี่ยงจินอู่ เมืองที่เพิ่งยึดมาได้ เอาไว้ใช้ต่างด่านหน้า ส่วนตนพาทหารที่เหลืออีกเจ็ดส่วนยกพลกลับค่ายพักทัพผู้เป็นแม่ทัพเช่นเขาไม่เคยใส่ใจเรื่องความสบาย สิ่งที่ใส่ใจเป็นอันดับแรกคือความเหมาะสมและกลศึก เรื่องความสะดวกสบายอะไรนั่น เอาไว้สงครามสิ้นสุดลงเมื่อใด ถึงตอนนั้น คิดเสพสุขให้สำราญอย่างไร ก็ล้วนทำได้ทั้งนั้นทันทีที่กลับถึงค่ายพักทัพซึ่งตั้งอยู่ห่างจากกำแพงเมืองเลี่ยงจินอู่เพียงไม่ถึงห้าลี้ แม่ทัพใหญ่เฮยเซ่อเย่ว์ก็กึ่งดึงกึ่งลากหนิงซินผ่านเชือกมัดข้อมือ พานางเดินเข้ากระโจมหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ท่ามกลางกระโจมจำนวนนับไม่ถ้วนใต้หล้านี้จะมีองค์หญิงแคว้นใด ได้รับการปฏิบัติ หยาบคายเช่นนี้ทันทีที่เข้ามาด้านใน ทหารรับใช้สองนายก็ช่วยกันยกถังน้ำร้อนนับถังไม่ถ้วนมาเติมลงในถังไม้ใบใหญ่อย่างแข็งขัน หลังจากเตรียมถังน้ำเย็นสำรองไว้สำหรับใช้ปรับอุณหภูมิสองสามถัง ก็จัดเตรียมเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนให้ผู้เป็นนาย แล้วเริ่มลงมือเช็ดคราบเลือดถอดชุดเกราะอย่างรู้หน้าที่...ทั้งนายทั้งบ่าว ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีผู้ใดชายตามอง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
“เป็นอะไรไป ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ก็เห็นว่าปากกล้าอยู่ได้ตั้งเป็นนาน ไฉนตอนนี้องค์หญิงรองผู้เก่งกาจ กลับหวาดกลัวขึ้นมาเสียแล้วเล่า” เขาเอ่ยกึ่งเยาะเพราะไม่รู้จะตอบอย่างไร หนิงซินเลือกใช้ความเงียบเป็นคำตอบแม่ทัพเฮยเซ่อเย่ว์สาวเท้าเข้าหา นางก้าวขาถอยหนียิ่งแววตาเขาดูสนุกมากขึ้นทุกที นางก็ยิ่งหายใจลำบากยิ่งขึ้น“หึ องค์หญิงศักดิ์สิทธิ์แคว้นป๋ายก็กลัวเป็นเสียด้วย” เขาก้าวขาเร็วขึ้น ทั้งน้ำเสียงและแววตาคุกคามทำเอาหนิงซินเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่หนิงซินกัดริมฝีปากตัวเองแน่น พยายามตั้งสติไม่ทันที่นางจะได้พูดอะไร เพียงเห็นนางเหลียวมองทางออกที่อยู่ไม่ไกล บุรุษผู้นี้ก็คล้ายจะหมดความอดทนเฉียบพลัน“ข้าจะไม่เล่นไล่จับกับเจ้า หนิงซิน” บอกเพียงเท่านั้น แม่ทัพใหญ่ก็คว้าข้อมือนาง แม่นยำเหมือนอสรพิษฉกกัดร่างบอบบางโดนโยนลงบนฟูกในชั่วอึดใจนั้นก่อนที่หนิงซินจะได้ทันหวีดร้อง ร่างสูงใหญ่ก็โถมทับลงมา ตรึงข้อมือที่ยังโดนมัดไว้ของนางขึ้นเหนือหัว แล้วกดริมฝีปากแข็งกระด้างลงปิดปากนางอย่างไม่ปรานีปราศรัย“อึ...อื้อ!”จู่ๆ...จู่ๆ ก็ถูกทำแบบนี้...!หนิงซินทั้งตกใจทั้งหวาดกลัวจนประคองสติเอาไว้ไม่ไหว ร่างเล็กๆ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
“อย่าบังอาจมายั่วยวนข้า” เขาบอกเสียงลอดไรฟันวัดจากความเย็นที่เคลื่อนลงจากมุมปากอย่างเชื่องช้า กับคราบน้ำสีแดงข้นบนริมฝีปากที่คนตรงหน้าเพิ่งจะตวัดลิ้นกลืนกินอย่างไม่รู้สึกรู้สา เดาว่าริมฝีปากนางในตอนนี้คงถูกบุรุษใจทรามตรงหน้าขบกัดจนเป็นแผล เลือดสดๆ กำลังหลั่งรินออกมาแล้วจริงๆ“จริงสิ...ข้าเคยบอกเอาไว้ว่าจะทำให้เจ้าร้องขอความตาย...” เขาบอกเสียงแหบแห้งเย็นชาทว่าทรงอำนาจดุจพญามัจจุราชจากปรภพ พลางใช้สายตาโลมไล้ใบหน้าและลำคออันขาวผ่องรอบหนึ่ง จากนั้นก็จ้องลึกลงในตานาง แย้มรอยยิ้มอันเหี้ยมเกรียมน่าหวาดหวั่นที่ทำให้หนิงซินถึงกับสั่นเทิ้มไปทั้งวิญญาณ หวาดผวาจนน้ำตาคลอเบ้าในชั่วขณะที่หนิงซินคิดว่าเรื่องทุกอย่างจบลงแล้ว แม่ทัพเฮยเซ่อเย่ว์ก็ตวาดใส่นางเสียงดังลั่น “ร้องสิ! หากไม่ร้องไห้อ้อนวอนหรือโวยวาย ก็จงใช้วิธีการที่เจ้าใช้ยั่วยวนปั่นหัวผู้คนให้รบราฆ่ากันตาย ให้ผู้ชนะอย่างข้าได้ดูชมเป็นขวัญตาสักครั้ง! นารีล่มเมืองหรือจะมีดีแค่นี้!” หนิงซินเม้มริมฝีปากแน่น เนื้อตัวสั่นเทาไปหมด แม้แต่ประโยคร้องขอความเห็นใจก็ยังพูดไม่ออกแม้เพียงครึ่งคำยังไม่ต้องเอ่ยถึงการโดนตวาดใส่ซึ่งๆ หน้าเช่นนี้...องค์หญิง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
เขาใช้มือข้างหนึ่งกดร่างนางไว้ เพียงใช้มืออีกข้างกระชากแรงหน่อย ชุดผ้าเนื้อดีสีนวลตาบนกายนาง ถึงกับหลุดขาดวิ่นคามือ!“อ๊ะ!!! ต่ำช้า ท่านมันต่ำช้าที่สุด!” หนิงซินตกใจกลัวจนแทบไม่รู้ตัวแล้วว่าพูดอะไรออกมา“อ้อ ข้าต่ำช้า!” คราวนี้เขาแค่นหัวเราะ ก่อนกดศีรษะลงไซ้แก้ม กราม ซอกคอ ไล่ลงมาจนถึงเนินอกอิ่ม แล้วกระชากเสื้อตัวยาวที่สวมเอาไว้อย่างหลวมๆ ของตัวเองทิ้งอย่างรวดเร็วหนิงซินโกรธจนลืมกลัวไปแล้ว“เป็นแค่แม่ทัพผู้หนึ่ง ไม่ทันถวายรายงานต่อต้าอ๋องของตนก็กล้าแตะต้ององค์หญิงศักดิ์สิทธิ์ที่เดินทางมาเป็นทูตสงคราม หัวของแม่ทัพใหญ่อย่างท่าน ยังสมควรมีอยู่หรือไม่!”แม่ทัพเฮยเซ่อเย่ว์ไม่แยแสสักนิด“นั่นต้องดูว่ายังมีผู้ใดมีความสามาถมากพอจะบั่นคอข้าได้หรือไม่!”เขาฉีกกระชากชุดนางซ้ำ เผยให้เห็นเรือนร่างส่วนที่ยังคงถูกปกปิดไว้แทบทั้งหมดทันทีหนิงซินสะอื้นค้าง รู้แน่แล้วว่าคงขัดขืนคนตรงหน้าไม่ได้ แต่ไม่อยากโอนอ่อนผ่อนตาม นางพยายามดิ้นรนสุดกำลัง หารู้ไม่ว่าการกระทำนั้นทำให้ส่วนกลมกลึงกลางหน้าอกกระเพื่อมไหว ดึงดูดให้ผู้ที่แท้ที่จริงแล้วก็เพียงอยากกลั่นแกล้งรังแกหยามเกียรตินาง บังเกิดความปรารถนาอย่างรุนแรงจ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
ไม่...ไม่นะ...นี่นาง...นางกำลังคล้อยตามโจรขืนใจผู้นี้!ไม่ ไม่ ไม่ ไม่! ไม่มีวัน! นางต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆเรื่องน่าอัปยศเช่นนี้ ความรู้สึกโสมมเช่นนี้!“เอามัน...ฮึก...! เอามันออกไป...!” หนิงซินร้องเสียงแหบพร่าตอนนี้นางแทบจะไม่มีเสียงห้ามแล้ว แต่หากไม่ห้าม...นาง...นางรู้สึกว่า...นางคิดว่านางสมควรต้องห้าม!ถูกแล้ว นางสมควรต้องพยายามยุติเหตุการณ์อันน่าอัปยศและไม่ถูกต้องนี้ ต้องต่อต้านสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น และไม่สมควรคล้อยตามความรู้สึกอันสกปรกไร้ยางอายเช่นนี้!ต่อให้นางไม่ใช่สตรีศักดิ์สิทธิ์ที่สมควรครองพรหมจรรย์แต่ก็ยังเป็นองค์หญิงรองที่ถือกำเนิดจากครรภ์พระราชชายาแห่งผู้ปกครองแคว้นป๋าย และต่อให้นางไม่ใช่องค์หญิงผู้หนึ่งของแคว้นป๋าย นางก็ยังเป็นสตรีผู้หนึ่งใต้หล้านี้จะมีสตรีดีๆ ใดที่เป็นเช่นนี้...ยังไม่ทันแต่งงานเข้าพิธี โดนบุรุษผู้หนึ่งข่มเหงรังแก กลับหลงคล้อยตาม เผลอปล่อยตัวปล่อยใจ ปล่อยให้ผู้อื่นเสพสุขจากร่างกายตนโดยง่าย กระทำตัวไร้ยางอายและไร้ค่าเช่นนี้!นาง...ไม่อาจปล่อยให้เป็นเช่นนี้!ราวกับล่วงรู้ว่านางกำลังคิดอะไร คนด้านบนแค่นหัวเราะอย่างสาแก่ใจ ก่อนขยับอีกนิ้วที่ว่างอยู่ปัดเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
การลงทัณฑ์อันเร่าร้อนรุนแรง ปลุกเร้าความรู้สึกบางอย่างที่ซุกซ่อนในใจ ทำให้หนิงซินรู้สึกอัปยศอดสูถึงขีดสุดยามนี้นางทั้งรังเกียจชิงชังตนเอง ทั้งรู้สึกผิด ทั้งยังรู้สึกว่าตนเองแปดเปื้อน หมดคุณค่า จิตใจถูกทำให้บิดเบี้ยววิปลาสเกินเยียวยา หมดสิ้นความภาคภูมิใจในตนเอง เกียรติยศและความสง่างามในฐานะองค์หญิงศักดิ์สิทธิ์ผู้สูงศักดิ์ของแคว้นป๋ายล้วนถูกย่ำยีจนไม่เหลือซากภายในระยะเวลาเพียงครึ่งชั่วยามบุรุษต่ำช้าผู้นี้ราวกับหมาป่าอดอยากหิวโซคลุ้มคลั่งตัวหนึ่งก็ไม่ปาน นับตั้งแต่เริ่มลงมือกับนาง เขาก็ลงมืออย่างไม่ยั้งมือไว้ไมตรี กระทำย่ำยีกับนางเอาตามใจทั้งคว่ำและหงาย ใช้นางบำบัดความใคร่ บำเรอกาม ปฏิบัติต่อนางเสมือนหนึ่งหญิงคณิกา หลังจากเสร็จสิ้นสุขสม ก็ไม่ใส่ใจแม้แต่จะดึงผ้าสักชิ้นมาปกปิดร่างกายทั้งเขาและนาง ทั้งยังไม่สนใจว่าหลังจากเพิ่งผ่านพ้นเสร็จสิ้นกิจกามอันยาวนานกันไปหนหนึ่ง นางจะเจ็บปวดบอบช้ำถึงเพียงไหน กลับจับนางพลิกคว่ำซุกไซ้สูดดมซอกคอ สอดแทรกความเป็นชายที่ยังแข็งเกร็งเข้ามาจนสุดลำ กอดรั้งร่างนางที่ไร้แรงจะต้านทานขัดขืนไว้แน่นหนที่สองนี้ เขาไม่ได้เคลื่อนไหวรุนแรงเหมือนหนแรก กลับสอดใส่ค้างคา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
นางจะไม่ยอมอดทนต่อการกระทำอันต่ำทรามไร้มารยาทนี้อีกต่อไปแล้ว! นางไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว!หนิงซินพยายามขยับตัวดิ้น คาดไม่ถึงว่าท่าทีนั้นจะทำให้อีกฝ่ายครางเสียงทุ้มต่ำในลำคอ บางสิ่งที่ค้างคาอยู่ในตัวนางขยายใหญ่ขึ้นจนคับแน่นไปกันใหญ่“เจ้าคิดว่านี่คือสิ่งที่ข้าต้องการ?” เขาถามเสียงแหบห้าวราวกับราชสีห์ที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหลน้ำเสียงที่เป็นเช่นนี้...จะว่าฟังดูสบายๆ ก็ให้ความรู้สึกว่าสบายๆ จะว่าให้ความรู้สึกว่าน่าหวาดกลัวก็ให้ความรู้สึกว่าน่าหวาดกลัว ทั้งฟังดูน่าเกรงขามทั้งชวนให้ขนลุกได้อย่างน่าพิศวงถึงกระนั้นก็เถอะ ท่าทีเช่นนี้ค่อนข้างแตกต่างจากท่าทีก่อนที่ทั้งเขาและนางจะ...ร่วมหมอนนอนเคียงกันสักเล็กน้อย คล้ายกับว่ามันมีสัดส่วนของการหยอกเย้าอย่างนึกสนุกปะปนอยู่ในนั้น แต่จะด้วยในฐานะนางบำเรอหรือสัตว์เลี้ยงนั้น...นางไม่อาจและไม่อยากคาดเดาเห็นนางนิ่งเงียบ แม่ทัพทมิฬบีบคาง บังคับให้นางผินหน้ามาสบตาชั่วอึดใจนั้น ความน้อยเนื้อต่ำใจและความอัปยศอดสูสมเพชเวทนาตนเองเหลือจะกล่าว และความรู้สึกกล่าวโทษฝ่ายที่ทำให้ตนเองต้องรู้สึกเช่นนี้อย่างละส่วน ขับให้หนิงซินจ้องตอบด้วยสีหน้าเฉยชาอย่างที่สุด“นี
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
ในตอนที่แม่ทัพทมิฬเผลอลดแรงกดริมฝีปาก หนิงซินอาศัยจังหวะนั้นขบกัดริมฝีปากเขาจนสุดแรง ผลที่ได้รับกลับมาคือการกระแทกกระทั้นที่รุนแรงยิ่งขึ้น รุนแรงเสียจนช่องทางซึ่งยังคงชุ่มโชกด้วยคราบความใคร่จากการข่มเหงรังแกครั้งก่อนของเขาร้อนผ่าวเหมือนไฟลนหากไม่นับความรังเกียจหวาดกลัวในใจแล้ว ต้องยอมรับว่าการกระทำอันป่าเถื่อนนี้ทำให้หัวใจของนางยิ่งเต้นแรง ช่วงล่างของนางในยามนี้ก็ทั้งเสียวซ่านและเต้นตุบรัวถี่จนยากจะหาคำมาอธิบาย เลือดลมในกายสูบฉีดความซาบซ่านหฤหรรษ์อันน่าอับอายที่นางไม่เคยได้สัมผัสไปทั่วร่าง เป็นดังที่นางหวาดกลัวไม่มีผิด การกระทำอันดุดันป่าเถื่อนนี้กำลังครอบงำนาง ความบ้าคลั่งของคนผู้นี้กำลังกลืนกินสติสัมปชัญญะทั้งหมดทั้งมวลของนาง ทำให้มโนสำนึกของนางค่อยๆ พร่าเลือน คนผู้นี้...คนผู้นี้กำลังจะทำให้นางเป็นบ้า!หนิงซินไม่รู้ว่าตนเองเผลอปล่อยริมฝีปากโจรขืนใจต่ำช้าผู้นี้ตั้งแต่เมื่อใด กว่าจะรู้ตัว แม่ทัพเฮยเซ่อเย่ว์ก็ใช้ริมฝีปากหยักได้รูปนั่นดูดกลืนความหวานจากริมฝีปากนางอีกครั้ง พร้อมทั้งแบ่งปันรสคาวเลือดจากริมฝีปากตนให้นางอย่างดิบเถื่อน วิปริต“เป็นอย่างไรบ้าง รสชาติโลหิตของคนเฮยเซ่อเย่ว์” เ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9
หนิงซินรู้สึกตัวอีกครั้งก็พบว่าตัวเองอยู่ในถังอาบน้ำใบใหญ่เนื่องจากเพิ่งจะผ่านพ้นหนแรกและหนที่สองอันโหดร้ายป่าเถื่อนกับบุรุษที่ไม่คิดจะปราณีปราศัยนางแม้สักครึ่งส่วน ยามเมื่อต้องมานอนแช่อยู่ในถังน้ำอุ่นเช่นนี้ แม้จะพาให้สบายเนื้อสบายตัว รู้สึกผ่อนคลายอยู่บ้าง ทว่าตรงส่วนนั้นที่กลางหว่างขา นอกจากความเจ็บแล้ว นางยังค่อนข้างแสบที่แผลฉีกสดใหม่ซึ่งเกิดจากการทะลุทะลวงกระแทกกระทั้น...“อึก...” เพียงเผลอขยับตัว หนิงซินก็ต้องนิ่วหน้า กัดริมฝีปากแน่นขณะกำลังพยายามขบคิดว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในนี้ได้อย่างไร ก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างในถังไม้ใบนี้ที่ไม่ปกติเหตุใด...เหตุใดพื้นของถังไม้ใบนี้จึงไม่เรียบ?ไม่ถูก...ไม่เพียงพื้นไม่เรียบ ก้นถังใบนี้ยังไม่ได้ให้ความรู้สึกว่าแข็งอย่างพื้นไม้ทั่วๆ ไป ทว่ากลับมีผิวสัมผัสกึ่งแข็งกึ่งนุ่มหนิงซินเลื่อนมือลูบพื้นข้างตัวอย่างไม่เข้าใจสัมผัสแบบนี้...สัมผัสแบบนี้มันคล้ายกับ...“หยุดขยับตัวยุกยิก” เสียงคำรามอย่างเกียจคร้านจากด้านหลังทำเอาหนิงซินตกใจจนหน้าเสีย เป็นจังหวะเดียวกับที่เผลอขยับตัวถอยหลังจนก้นกลมกลึงชนเข้ากับบางอย่างที่กำลังชูชันหากเป็นก่อนหน้านี้ นางคงงุน
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status