Lahat ng Kabanata ng หนิงซินกงจู่ เชลยแค้นแสนรัก: Kabanata 111 - Kabanata 120

นับตั้งแต่วันที่หยางหยางนำทัพใหญ่ออกเดินทางไปยังเมืองหลวงแคว้นป๋าย หนิงซินก็รู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักอึ้งถ่วงอยู่ในอก ความกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของเขาและสถานการณ์การรบ บีบรัดหัวใจจนนางแทบหายใจไม่ออก แม้จะพยายามฝืนกินอาหารตามเวลา แต่อาหารทั้งหมดกลับจืดชืดไร้รส ยามพยายามข่มตาหลับ ภาพเงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษที่เคยโอบกอดหยอกเย้ารวมถึงปลอบโยนนางจนหลับไหลซึ่งกำลังต่อสู้กับศัตรูก็ปรากฏขึ้นในห้วงนิทรา ทำให้นางสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความหวาดกลัวไม่รู้กี่คืนต่อกี่คืนวันแล้ววันเล่าผ่านไป หนิงซินได้แต่เฝ้ารอข่าวคราวจากสนามรบอย่างกระวนกระวาย จนกระทั่งข่าวที่ว่ากองทัพของหยางหยางบุกเข้าวังหลวงได้แล้วแพร่สะพัดไปทั่ว ทั่วทั้งจวนพลันเต็มไปด้วยความโกลาหล พร้อมๆ กับที่ผู้คนในเรือนหลักยิ่งพากันหน้าดำคร่ำเคร่ง พยายามระมัดระวังเอาใจใส่นาง ด้วยบ้างก็ยิ่งหวาดกลัวยำเกรงแม่ทัพใหญ่ บ้างก็อกสั่นขวัญผวาหวั่นเกรงว่าองค์หญิงรองที่ตนต้องดูแลปกป้องให้ปลอดภัยดีทุกอย่างจะคิดสั้นหรือล้มป่วยลงสำหรับหนิงซิน ข่าวนี้กลับทำให้หัวใจของนางเต้นรัวราวกับกลองศึก ความดีใจที่หยางหยางประสบชัยชนะ ปะปนกับความหวาดกลัวในอ

หญิงหม้ายสกุลอวี๋มาถึงในชั่วอึดใจถัดมาอีเหิงมองร่างเล็กๆ เอวคอดกิ่วที่อุ้มครรภ์แก่ใกล้คลอดอุ้ยอ้ายเดินเข้ามาด้วยความช่วยเหลือของสาวใช้แล้วก็ให้ห่วงหน้าพะวงหลัง ทั้งเป็นห่วงคนป่วยบนเตียง ทั้งหวาดกลัวว่าเอวเล็กๆ ดูบอบบางของหญิงหม้ายจะเกิดหักลงมา ทว่าไม่กล้าทักท้วงที่นี่ไม่มีหมอหญิง และหมอหลวงสวี่ก็ยืนกรานว่าต้องให้หญิงหม้ายซึ่งรู้วิชาแพทย์และเชี่ยวชาญโรคสตรีมาช่วยตรวจอาการให้แน่ใจ หากมัวห่วงพะวงและรบกวนผู้ตรวจรักษาจนองค์หญิงรองเกิดเป็นอะไรลงไป ไม่ต้องรอจนผู้เป็นนายกลับมา เกรงแต่ว่าตัวเขาจะทนแบกรับความรู้สึกผิดไม่ไหว ซ้ำยังถูกเหล่าองครักษ์ที่ท่านแม่ทัพทิ้งไว้ให้คอยดูแลองค์หญิงรุมลงทัณฑ์องครักษ์เหล่านี้แม้ยามนี้นับเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพ แต่ขึ้นตรงต่อท่านแม่ทัพของเขาเพียงผู้เดียวเท่านั้น แม้แต่คำว่า ‘อ๋องผู้นั่งอยู่เหนือบัลลังก์เฮยเซ่อเย่ว์’ ก็ยังหาได้มีความสลักสำคัญอะไรต่อพวกเขาไม่องครักษ์เหล่านี้ต่างหาก ที่นับเป็นกองทัพทมิฬที่แท้จริงแท้จริงแล้ว ‘กองทัพทมิฬ’ คือชื่อเรียกที่ท่านอ๋องผู้ล่วงลับมอบให้แก่กองกำลังลับส่วนตนของท่าน

หญิงหม้ายเห็นแม่นางน้อยของท่านแม่ทัพ แม้ยามนี้ล้มป่วยจนแทบไม่อาจลุกจากเตียงก็ยังมีใจห่วงใย ใส่ใจ ซ้ำยังเรียกขานหญิงสามัญชนมีตำหนิเช่นตนอย่างยกย่องให้เกียรติทุกคำ ทั้งที่แท้จริงแล้วตนก็เพียงแต่รู้เรื่องโรคสตรีมากสักหน่อย หาได้เป็นท่านหมอหญิงอันใดไม่ ก็ยิ่งรู้สึกถูกชะตานักหญิงหม้ายสกุลอวี๋ยกมือข้างหนึ่งขึ้นสัมผัสครรภ์ตนเองแผ่วเบา พลางคลี่ยิ้มตอบ “ก่อนหน้านี้เร่งเดินทางมาที่นี่จึงเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้าง ทว่ายามนี้หายเหนื่อยแล้ว...แม้ท้องของข้าจะดูใหญ่ ทว่าเด็กยังมิได้ใกล้ถึงกำหนดคลอด ข้ายังเคลื่อนไหวสะดวกดี ขอแม่นางอย่าได้กังวลจนเกินไป...ข้ามาที่นี่ก็เพื่อดูแลท่านเจ้าค่ะ”หนิงซินฟังแล้วก็รู้สึกโล่งใจ นางหันไปหาเหล่าสาวใช้ที่เพียงถอยออกไปยืนรอรับคำสั่งที่แน่ชัดจากตน กล่าวด้วยรอยยิ้ม“ได้ยินที่ท่านหมอหญิงกล่าวแล้วใช่หรือไม่ เวลาไม่เช้าแล้ว วันนี้เป็นวันจัดสรรเสบียง พวกเจ้าออกไปช่วยกันจัดเตรียมเรื่องที่ต้องตระเตรียมให้เรียบร้อยเถอะ” นางหมายถึงเรื่องตั้งโรงทานแจกอาหารดังเช่นที่เคยทำมาเหล่าสาวใช้ลอบเหลียวสบตากันเล็กน้อย หลังแลกเปลี่ยนสายตาอยู่ชั่วอึดใจ พวกนางต่างพยักหน้าน้อยๆ ให้แก่กัน ก่อนตอบ

หนิงซินกัดริมฝีปากแน่น ได้แต่ส่ายหน้าไปมา เสียงขึงขังจากด้านนอกพลันดังขึ้นในชั่วอึดใจนั้น “เกิดเรื่องใดขึ้นในนั้น ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือไม่ขอรับ?” “ไม่มีอะไร!” หนิงซินจ้องลึกลงในตาหญิงหม้าย ส่ายหน้าห้ามปรามไม่ให้เอ่ยสิ่งใดออกมาทั้งนั้น พยายามควบคุมสติและน้ำเสียงโจมตีผู้ถามด้วยการชิงถามกลับ “มีข่าวท่านแม่ทัพเพิ่มเติมหรือไม่ ท่านแม่ทัพจะกลับมาเมื่อไหร่?”นางถามเพราะรู้ดีว่าองครักษ์เหล่านี้จะไม่มีวันปริปากพูดเด็ดขาดที่ผ่านมาคนเหล่านี้วางตัวดุจของประดับในเรือน ไม่เคยปริปากพูดสิ่งใดทั้งนั้น ข่าวสารทั้งหลายที่นางรับรู้ ล้วนแล้วแต่มาจากเหล่าสาวใช้ที่สงสารเห็นใจประสมถูกนางใช้ตนเองเป็นตัวประกันข่มขู่ เพียงเห็นนางนั่งนิ่ง ไม่ยอมกินสิ่งใด พวกนางเหล่าสาวใช้ก็ร้อนใจและหวาดกลัวจนต้องยอมทำตามหมดทุกอย่างองครักษ์เหล่านี้สนใจเพียงสองเรื่อง หนึ่งคือเรื่องที่นางจะต้องไม่ได้รับอันตรายใดใดทั้งนั้น สองคือเรื่องที่ไม่จำเป็นจะไม่สนทนากับนางและจะไม่มีวันเข้าใกล้นางโดยไร้เหตุอันควรแม้เพียงครึ่งก้าว ทั้งเคร่งครัดในหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ทั้งยังรู้ซึ้งถึงมารยาทธรรมเนียมและห

เพราะเช่นนั้นเอง...องค์หญิงรองจึงได้บอกให้นางหายา...ไม่ใช่ยาช่วยตั้งครรภ์...แต่เป็นยาเลี่ยงบุตร...แต่นางกลับคิดเองเออเอง ให้ยาช่วยตั้งครรภ์ไปเช่นนั้น...โง่เง่ายิ่งนัก!          สตรีศักดิ์สิทธิ์ผู้บริสุทธิ์อ่อนโยน องค์หญิงรองแห่งแคว้นผู้แสนงดงามสูงส่ง ยามนี้กลับต้องนั่งคุดคู้อยู่บนเตียงน้ำตารินเป็นสาย พยายามหาทางป้องกันมิให้ผู้ใดรู้ว่าตนเองตั้งครรภ์…ครรภ์ที่เกิดขึ้นด้วยความไม่เต็มใจ ครรภ์ที่นางอาจห้ามไว้ได้ แต่เป็นนางเอง...เป็นนางเองที่ผลักผู้มีพระคุณให้ตกอยู่ในที่นั่งลำบาก!          “องค์หญิง...องค์หญิง...”            หญิงหม้ายพึมพำ น้ำตารินอย่างสุดกลั้น            “หม่อมฉันไม่รู้…ไม่รู้เลยสักนิด หากหม่อมฉันรู้แต่แรก แม้ต้องแลกด้วยชีวิต หม่อมฉันไหนเลยจะยอมช่วยเหลือคนโฉดชั่วทำร้า