บททั้งหมดของ หนิงซินกงจู่ เชลยแค้นแสนรัก: บทที่ 141 - บทที่ 150

คำพูดดูถูกเหยียดหยามของไป๋หมิงทำให้พระราชชายาป๋ายอ๋องถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ส่งเสียงสะอื้นไห้ออกมาแผ่วเบาป๋ายอ๋องทนไม่ไหวอีกต่อไป ตบโต๊ะเสียงดัง“เจ้าพ่นอะไรออกมา! พี่สาวของเจ้าเสียสละเพื่อพวกเรามากมายขนาดนี้ เจ้ายังจะมาดูถูกนางอีกหรือ! หากไม่ใช่พี่สาวของเจ้า คิดว่าพวกเราจะรอดชีวิตมาได้หรือ? ป่านนี้หัวของพวกเราคงหลุดจากบ่าไปแล้ว!”น้ำเสียงโกรธเกรี้ยวของป๋ายอ๋องทำให้ไป๋หมิงเงียบเสียงลงทันที ไม่กล้าโต้เถียงอะไรต่อป๋ายอ๋องหันไปมองฝูหมิงด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงเล็กน้อย“ลูกสี่ เจ้ารีบเขียนสารไปหาพี่หญิงของเจ้าเถอะ แต่จงระวังตัวให้ดี อย่าทำให้นางต้องเสี่ยงอันตราย เข้าใจหรือไม่”พระราชชายาป๋ายอ๋องซับน้ำตาแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาระคนสั่นเครือ “แม้จะไม่สมควรที่จะรบกวนหนิงซินในยามนี้ ทว่าสถานการณ์ของพวกเราเองก็เลวร้ายลงทุกที ในนี้ยังมีผู้ชราที่ร่างกายอ่อนแออมโรคอยู่ด้วย การถูกกักขังอยู่เช่นนี้เป็นเรื่องที่ทรมานยิ่งนัก แม่ไม่ห่วงพะวงเรื่องตนเอง ชีวิตของแม่ได้เกิดมาเจอพ่อของลูก ได้มีพวกเจ้าทั้งหมด แม้ต้องตายวันนี้ก็ไม่นึกเสียใจ เกรงแต่ว่าจะมีผู้ที่ทนรับด่านเคราะห์หนนี้ไม่ไหวเท่านั้น” พ

ท่านอาจารย์ของเขา หมอเทวดาอวิ๋นจางหมิ่นกล่าวเอาไว้ว่า เมื่อเป็นโรคทางใจ ย่อมต้องรักษาใจ หากนางทุกข์ใจ ย่อมต้องแก้ไขโดยการช่วยปลดเปลื้องความทุกข์ระทมและความรู้สึกผิดในใจนางให้หมดไป“ท่านควรทำให้นางมีความหวัง” ผู้เป็นอาจารย์เอ่ยอย่างสุขุมเมื่อเขาน้อมถามเรื่องอาการของหนิงซิน “เมื่อคนผู้นั้นมีความหวัง ย่อมมีกำลังใจ เมื่อมีกำลังใจ ก็ย่อมมีความสุข”“เช่นนี้จะแก้ปัญหาได้จริงหรือ...ง่ายถึงเพียงนั้น” เขายังอดกังวลมิได้อวิ๋นจางหมิ่นลูบเคราของตนเองช้าๆ พลางเอยต่อด้วยรอยยิ้มเปี่ยมเมตตา “ใครว่าเป็นเรื่องง่ายเล่า สิ่งที่ยากที่สุด คือการปลดเปลื้องสิ่งที่หนักอึ้งในใจของคนผู้นั้น” ผู้ชราเอ่ยอย่างปรานี “ความหวังเป็นสิ่งที่เสียไปแล้วสร้างกลับขึ้นมาได้ยากนัก แต่ก็ไม่ได้ยากเกินกว่าที่จะกอบกู้ หากสามารถทำได้ คนผู้นั้นก็จะมีความสุขมากขึ้น และเมื่อมีความสุข ก็ย่อมจะมองเห็นและคิดไตร่ตรองถึงสิ่งต่างๆ ในแง่ดีมากยิ่งขึ้น”หยางหยางนิ่งเงียบ ใบหน้าฉายแววครุ่นคิด “หากข้าทำได้...”“องค์หญิงรอง นางย่อมต้องอยากลืมตาตื่นขึ้นมามองดูความงดงามของโลกใบนี้มากยิ่งขึ้น” ผู้ชราพูดอย่างตรึกตรองเช่นกัน “ให้ข้าเดา อาการง่วงงุนตล

เมื่อถึงยามค่ำคืน ซูเซียงมาปรนนิบัตินางเข้านอนอีกครั้ง หนิงซินเอนกายลงบนที่นอนเนื้อนุ่ม ยังคงจดจำได้ว่าหยางหยางเคยเล่าให้ฟังครั้งหนึ่ง ว่ารัชทายาทที่ล่วงลับเป็นพี่ชายของตนหากเป็นดังนี้ บิดาของลูกในท้องย่อมต้องเป็นคนในราชวงศ์สกุลจี ต่อให้เกลียดชังรังเกียจสายเลือดของนาง ทว่ายามนี้ราชวงศ์สกุลจีแทบจะสิ้นสูญ ต้าอ๋องเทียนหลงคงไม่ถึงขั้นสังหารเด็กที่มีสายเลือดเดียวกับตนเองกระมัง…หากวัดจากการที่ยอมยกกำลังทหารมากมายให้อยู่ภายใต้การปกครองของท่านแม่ทัพ เดาว่าต้าอ๋องเทียนหลงคงไว้วางใจและเชื่อถือในตัวน้องชายหรือพี่ชายของตนไม่น้อย…คงไม่ใช่จะเกรงว่าเมื่อพี่น้องที่มีทั้งศักดิ์และสิทธิ์เช่นเดียวกับตนมีทายาท ตนที่ไร้กำลังทหารจะถูกบังคับให้ลงจากบัลลังก์กระมัง?นางส่ายหน้าให้กับความคิดของตนเอง ก่อนที่จะใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อความคิดโลดแล่นไปถึงสิ่งที่นางไม่เคยยอมให้ตนเองคิดไปถึง...แล้ว...หากคนผู้นั้นขอ ‘องค์หญิงรองแคว้นป๋าย’ เป็นรางวัลจากการศึกล่ะ หนิงซินหัวใจเต้นระรัวเมื่อคิดถึงเรื่องนี้เช่นนั้น เรื่องระหว่างนางกับผู้คนของแคว้นเฮยเซ่อเย่ว์ อีกทั้งต้าอ๋องเทียนหลงที่ยิ่งกว่าเกลียดชังนาง ก็อาจนับว่าสามารถย

หัวใจของนางโลดขึ้นมาจุกในลำคอทันทีที่เห็นประโยคสั้นๆ ไม่กี่อักษรนั้น‘สุขสบายล้วนเป็นคำโกหก ช่วยเราด้วย’เป็นไปได้อย่างไร...แต่ว่า...ฝูหมิง...หากเป็นผู้อื่น ต่อให้เอ่ยปากนับร้อยคำ นางจะไม่เชื่อเลยแม้แต่ถ้อยพยางค์เดียว ทว่าฝูหมิง...แสงจันทร์สลัวลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้สลักลวดลายวิจิตรบรรจง สาดส่องลงบนใบหน้าหวานละมุนที่เต็มไปด้วยความขมขื่น จดหมายในมือที่ยังคงอบอุ่นจากร่างกายของผู้ส่งถูกกดแน่นไว้ในอก ราวกับจะบีบเอาความรู้ สึกเจ็บปวดออกมาให้หมดสิ้น"น้องสี่..." เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากของนาง ดวงตาคู่งามเบิกกว้างขึ้นเมื่อนึกถึงใบหน้ายิ้มแย้มที่แสนจะบริสุทธิ์ของน้องชายคนสนิทฝูหมิง...น้องชายที่นางไว้ใจและรักเอ็นดูเสมอมา เขามักจะคอยออกหน้าปกป้องนางมาตั้งแต่ยังไม่ทันจะรู้เดียงสา ทุกคราที่นางเหนื่อยล้าจากการร่ำเรียนฝึกฝนสารพัดศาสตร์ที่มารดาเชิญท่านอาจารย์ชื่อดังมาสั่งสอนอบรม ฝูหมิงมักเข้ามาหาอย่างรู้จังหวะ และส่งยิ้มเป็นกำลังใจให้ ราวกับรู้ว่านางต้องการสิ่งนั้นมากเพียงใดนางไม่ได้สนิทสนมกับน้องชายคนโต ไป๋หมิง มากนัก ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับไป๋หมิง น้องชายคนโตที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘

ซูเซียงเห็นว่าพายุฝนโหมกระหน่ำลงมาอย่างไร้เงื่อนเค้า ก็เหลียวมองไปยังสาวใช้ที่รองแม่ทัพอีเหิงซึ่งเป็นผู้ดูแลเมืองนี้จัดหามาให้ ครั้นเห็นว่าสาวใช้กำลังนอนหลับสบาย หญิงหม้ายส่ายหน้าน้อยๆ อย่างจนใจ ก่อนอุ้มครรภ์อุ้ยอ้ายเดินออกไปยังห้องนอนใหญ่ของเรือนหลักด้วยตนเองดังที่เคยทำมา แล้วหลายต่อหลายครั้ง นางจำได้ว่าตนเองเปิดหน้าต่างทุกบานทิ้งไว้เพื่อให้ลมพัดเข้าไประบายอากาศข้างในเสียบ้าง แต่หากยังคงเปิดหน้าต่างทิ้งไว้ตอนฝนตกเช่นนี้ ละอองน้ำอาจทำให้องค์หญิงของนางประชวรได้หญิงหม้ายสกุลอวี๋ค่อยๆ เปิดประตูลวดลายวิจิตรบรรจง ด้วยเกรงว่าจะรบกวนผู้เป็นนาย ก่อนจะชะงักค้างเมื่อเห็นองค์หญิงของตนยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ปล่อยให้ตนเองถูกสายฝนชโลมร่างไปมากกว่าครึ่ง เส้นผมที่ยาวสยายถึงกับทิ้งตัวลงลากพื้น ชุ่มโชกจนนางไม่อาจทนดูได้อะ...“องค์หญิง!”เสียงกรีดร้องของซูเซียงทำให้หนิงซินได้สติ นางก้มลงมองตนเอง เส้นคิ้วเรียวงามขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อยนี่นางกำลังทำอะไรอยู่?นางยังตายไม่ได้ นางยังต้องมีชีวิตอยู่ และต้องมีชีวิตอยู่อย่างเข้มแข็งอีกด้วย เช่นนี้แล้ว จะปล่อยให้ตัวเองมีแม้แต่โอกาสจะล้มป่วยได้อย่าง