บททั้งหมดของ หนิงซินกงจู่ เชลยแค้นแสนรัก: บทที่ 151 - บทที่ 160

หลังจากนั้นทุกคนล้วนกล่าวว่าองค์หญิงมีการเปลี่ยนแปลงแล้ว นางเริ่มออกมาเดินเล่นข้างนอกเรือนตามคำแนะนำของท่านหมอหญิง เคลื่อนไหวร่างกายเบาๆ เพื่อให้รู้สึกกระฉับกระเฉงพลางสูดอากาศบริสุทธิ์ในสวนบุปผาด้านข้างฤดูใบไม้ผลิมาเยือนจวนแห่งนี้แล้ว ยามนี้บุปผานานาพันธุ์ต่างแข่งกันแย้มกลีบบานสะพรั่ง แสงอาทิตย์อ่อนโยนสาดส่องลงมาบนสวนดอกไม้ที่เบ่งบานเต็มที่ กลิ่นหอมหวานตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ผีเสื้อน้อยบินเร่ไปมาอย่างอ้อยอิ่ง บรรยากาศโดยรอบดูสดชื่นและน่ารื่นรมย์เป็นอย่างยิ่งทว่ามาลีที่งดงามที่สุดในสวนแห่งนี้กลับมิใช่บุปผาดอกใด หากแต่เป็นสตรีร่างเล็กบางที่มีใบหน้างามหยาดเยิ้ม ราวเทพธิดาที่ลอบหนีลงมาจากสวรรค์ชั้นฟ้าเพื่อชื่นชมธรรมชาติบนผืนพิภพ หาใช่เพียงปุถุชนผู้หนึ่งในโลกีย์วิสัยหนิงซินในชุดสีชมพูอ่อนที่จัดว่าย้อมยากยิ่งเดินเล่นอยู่ในสวนบุปผา ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน ขณะที่สายลมพัดโชยมาเบาๆ ทำให้เส้นผมสีดำขลับของนางปลิวไสวราวกับภาพวาดพู่กัน งดงามจนองครักษ์รวมทั้งทหารยามที่มีวาสนาได้เห็นต่างต้องพยายามเก็บงำสายตาชื่นชมเอาไว้ให้มิดเม้น หนิงซินเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า

ลมพัดวูบหนึ่ง หอบเอากลีบดอกไม้ปลิวมาตามลม มีบางกลีบที่พลิ้วติดที่เรือนผมนุ่มสลวย หยางหยางเอื้อมมือหยิบกลีบบุปผาหอมกรุ่นออกจากกลุ่มผมดำขลับพลางยิ้มกว้างองค์หญิงรองแห่งแคว้นป๋ายนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนที่ใบหน้าจะยิ่งแดงก่ำมากขึ้น นางสังเกตเห็นว่ามีกลีบดอกไม้สีอ่อนติดผมเขาเหมือนกัน จึงแย้มยิ้มตอบกลับอยากรู้นักว่าคนผู้นี้จะถือสาหรือไม่ หากโดน 'หนิงซิน สตรีของตน’ แตะต้องสัมผัสศีรษะเข้า… พลันนั้น นางเอื้อมมือขึ้นหยิบกลีบดอกไม้บางออกจากมวยผมที่รวบเกล้าเอาไว้และครอบสวมด้วยกวานหยกออกด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติ“ข้าหยิบออกให้ท่านบ้าง” นางบอกเสียงนุ่ม“อย่างนั้นหรือ” แม่ทัพทมิฬยังคงแย้มยิ้ม ใบหน้าหล่อเหลาที่ยามปกติมีเพียงความเยือกเย็นปกคลุม ดูอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน “แล้วหากมันปลิวมาติดผมข้าอีกเล่า”ปฎิกิริยาตอบกลับนี้ทำเอาหนิงซินชะงักไปเล็กน้อยเช่นนี้หมายถึงพอใจหรือไม่พอใจ? นางตอบใบหน้าเจือรอยยิ้มจางๆ ดุจเดิม“ข้าย่อมต้องหยิบออกให้ท่าน”“แล้วหากมันปลิวมาอีกเล่า”หนิงซินหรี่ตาหงส์คู่งามลง“ข้าก็จะหยิบออกให้ท่านอีก”“แล้วหากมันยังคงปลิวมาอีก”คนผู้นี้นี่... หนิงซินอดเชิดริมฝีปากขึ้นอย่างแง่งอนมิได้“เช่น

หยางหยางเห็นนางกินจนหมดก็ดีใจนัก มือใหญ่หยาบกระด้างจากการจับอาวุธห้อม้ากรำศึกมาเกินครึ่งชีวิต ยกขึ้นซับมุมปากให้นางเล็กน้อย ปลายนิ้วที่แม้จะใหญ่แตะเรียวไล้ไปตามกลีบปากอ่อนบาง...หนิงซินเห็นอีกฝ่ายยังไม่ถอนมือออกไปสักที จึงเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยความสงสัยชั่วขณะนั้น ดวงตาพยัคฆ์พลันมืดมนลงด้วยแรงปรารถนาที่จะดึงนางเข้ามาจุมพิตจนริมฝีปากน้อยๆ นี้บวมเจ่อแรงกระตุ้นนั้นหนักหนายิ่งนัก ติดที่ว่าตรงนี้มีคนอยู่มากนัก เขาในฐานะแม่ทัพใหญ่และนางในฐานะองค์หญิงยังคงมีหน้าตาให้รักษา หาสมควรทำสิ่งใดประเจิดประเจ้อเช่นนั้นไม่ทว่า... หยางหยางกำมือแน่นยิ่งรู้เช่นนี้แล้ว กลับยิ่งต้องการสัมผัสนางยิ่งนักเห็นท่าทางที่แปรเปลี่ยนของบุรุษตรงหน้า หนิงซินก็เดาความคิดออก นางหลุบตาลงด้วยความเขินอาย กล่าวเสียงเบา“ที่นี่มีฉินบ้างหรือไม่ หากท่านแม่ทัพพอจะมีเวลา ไม่สู้ให้ข้าบรรเลงให้ท่านฟังสักเพลง?”หยางหยางตรึกตรองเล็กน้อยก่อนพยักหน้า ใช้คนไปนำฉินโบราณคันหนึ่งมาวางไว้ตรงหน้าโฉมสคราญปกติเสียงฉินที่ทำออกมาใช้กันในยามนี้นั้นให้เสียงทุ้มต่ำ ทว่าเสียงฉินขององค์หญิงรอง กลับให้ความรู้สึกนุ่มละมุน คล้ายเสียงครวญเพลงปลอบประโ

สตรีศักดิ์สิทธิ์คือผู้ใด...ในสายตาผู้ศรัทธา สตรีศักดิ์สิทธิ์คือผู้ที่อยู่กึ่งกลางระหว่างดินและฟ้า การกระทำทุกอย่างของสตรีศักดิ์สิทธิ์ แม้จะเป็นเพียงการโบกมือครั้งเดียวโดยไม่ได้ตั้งใจ ก็อาจถึงขั้นเปลี่ยนชะตาชีวิตของใครคนหนึ่งได้ง่ายๆ เพราะเหตุนี้ สิ่งสำคัญที่สุดในการใช้ชีวิตในฐานะสตรีศักดิ์สิทธิ์ของแคว้นใหญ่ จึงเป็นการอ่านสถานการณ์…เพียงเห็นท่าทีเช่นนั้นของผู้มาถึง หนิงซินที่มีรอยยิ้มจางๆ ประดับใบหน้าอยู่แต่เดิมก็หันไปหาชั่วครู่ นางหลุบตาลง กดศีรษะเล็กน้อย ทักทายอย่างเป็นมิตรและให้เกียรติเพียงเท่านั้นผู้มาถึงก็ต้องรีบประสานมือคำนับค้าง กระทั่งนางเงยศีรษะขึ้นครู่หนึ่ง ผู้มาถึงจึงกล้าเงยหน้าขึ้นตาม เท่านี้ลำดับฐานะก็ถูกจัดชัดเจนหนิงซินพอจะเข้าใจเรื่องที่คนผู้นี้ไม่อาจไว้ใจตัวนางที่เป็นสตรีแคว้นศัตรู จึงหันไปกล่าวกับผู้สมควรออกคำสั่งทว่ากลับยังคงเอาแต่นั่งตวัดวาดพู่กัน “ท่านแม่ทัพรู้หรือไม่ ที่แท้แล้วดอกท้อสามารถนำมาทำขนมได้อร่อยนัก”หยางหยางพลันเข้าใจความนัยที่นางต้องการสื่อทันที อีกทั้งเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวก็สมควรแยกออกจากกัน จึงพยักหน้าแผ่วเบา“องค์หญิงจะเมตตาให้ข้าแม่ทัพได้ชิมรส

“หากนี่คือแผนการของท่าน ผู้น้อยจะทำตามขอรับ” แม้แสดงออกว่าน้อมรับ อีเหิงกลับตั้งมั่นในใจ ต่อให้ต้องตาย ก็จะขอความช่วยเหลือในฐานะนายน้อยสกุลอี นายน้อยของตระกูลนักรบเก่าแก่ที่ยึดถือเรื่องศักดิ์ศรีความชอบธรรมเป็นอันดับหนึ่งเท่านั้น ไม่มีทางยอมให้บิดาที่ทะเยอทะยาน ใช้ ‘สัญญา’ และ ‘ความชอบธรรม’ ที่ท่านแม่ทัพกำลังจะมอบให้นี้ เรียกร้องสิ่งใดในภายหลังทั้งนั้น!ทว่า... บุตรธิดาเช่นนั้นรึ? เมื่อต้องกลับเฮยเซ่อเย่ว์เช่นนี้แล้ว อีเหิงก็นึกถึงซูเซียงขึ้นมาแต่เดิมนางเองก็ท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที เขามั่นใจนักว่ายามนี้นางอาจจะเริ่มเจ็บเตือนคลอดแล้วด้วยซ้ำ ทว่านางย่อมไม่อาจหักใจทิ้งให้องค์หญิงที่ตนเฝ้าเอาใจใส่ดูแล ทะนุถนอมราวกับสมบัติล้ำค่า เกิดเรื่องใดได้ จึงได้แต่ฝืนทนทำหน้าที่ของตน ดูแลองค์หญิงของนางต่อไปเช่นนั้นอีเหิงชื่นชมสตรีเช่นนี้นักตั้งท้องตัวคนเดียว ไม่มีผู้ดูแล ท้องแก่ใกล้คลอด ยังห่วงดูแลผู้อื่น ไม่เคยละเลย ไม่เคยประมาทขาดระวังเพราะเหตุนี้กระมัง...ตนจึงได้ห่วงนางนัก“ก็นางไม่ห่วงตัวเองเสียบ้าง...” อีเหิงรู้สึกว่าสมควรไปพบซูเซียงสักหน่อย อย่างน้อยก่อนกลับเฮยเซ่อเย่ว์ เห็นว่านางยังอยู่ดี จะ