บททั้งหมดของ หนิงซินกงจู่ เชลยแค้นแสนรัก: บทที่ 151 - บทที่ 160

214

บทที่ 150

หลังจากนั้นทุกคนล้วนกล่าวว่าองค์หญิงมีการเปลี่ยนแปลงแล้ว นางเริ่มออกมาเดินเล่นข้างนอกเรือนตามคำแนะนำของท่านหมอหญิง เคลื่อนไหวร่างกายเบาๆ เพื่อให้รู้สึกกระฉับกระเฉงพลางสูดอากาศบริสุทธิ์ในสวนบุปผาด้านข้างฤดูใบไม้ผลิมาเยือนจวนแห่งนี้แล้ว ยามนี้บุปผานานาพันธุ์ต่างแข่งกันแย้มกลีบบานสะพรั่ง แสงอาทิตย์อ่อนโยนสาดส่องลงมาบนสวนดอกไม้ที่เบ่งบานเต็มที่ กลิ่นหอมหวานตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ผีเสื้อน้อยบินเร่ไปมาอย่างอ้อยอิ่ง บรรยากาศโดยรอบดูสดชื่นและน่ารื่นรมย์เป็นอย่างยิ่งทว่ามาลีที่งดงามที่สุดในสวนแห่งนี้กลับมิใช่บุปผาดอกใด หากแต่เป็นสตรีร่างเล็กบางที่มีใบหน้างามหยาดเยิ้ม ราวเทพธิดาที่ลอบหนีลงมาจากสวรรค์ชั้นฟ้าเพื่อชื่นชมธรรมชาติบนผืนพิภพ หาใช่เพียงปุถุชนผู้หนึ่งในโลกีย์วิสัยหนิงซินในชุดสีชมพูอ่อนที่จัดว่าย้อมยากยิ่งเดินเล่นอยู่ในสวนบุปผา ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน ขณะที่สายลมพัดโชยมาเบาๆ ทำให้เส้นผมสีดำขลับของนางปลิวไสวราวกับภาพวาดพู่กัน งดงามจนองครักษ์รวมทั้งทหารยามที่มีวาสนาได้เห็นต่างต้องพยายามเก็บงำสายตาชื่นชมเอาไว้ให้มิดเม้น หนิงซินเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-28
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 151

“เพราะแบบนั้นทุกเช้าก็เลยออกมายืนตากลมรอเช่นนี้หรือ” หยางหยางอดเอ็นดูท่าทีที่แปลกใหม่เช่นนี้มิได้ เขาถอดเสื้อคลุมตัวยาวออกมาสวมให้นางก่อนจะประคองร่างบอบบางไปนั่งที่ศาลาแปดเหลี่ยมกลางสวน“ข้ามัววุ่นวายกับการเตรียมของขวัญให้เจ้า ก่อนกลับมาข้าแวะวังหลวงจึงได้พบกับองค์ชายสี่ เจ้าคงได้อ่านสารจากน้องชายแล้วกระมัง”หนิงซินตอบรับด้วยรอยยิ้ม “น้องสี่ช่างห่วงใยข้ามากจริงๆ”หยางหยางมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยเห็นนางไม่ได้กล่าวสิ่งใดต่อ เขาก็ไม่พูดถึงเรื่องสารอีกเช่นกัน“ท่านอาจารย์ของข้าเป็นหมอหลวงอาวุโสของเฮยเซ่อเย่ว์ ยามนี้รั้งอยู่ที่วังหลวงแคว้นป๋าย เมื่อรู้ข่าวว่าเจ้าป่วยก็จัดเตรียมยาบำรุงมาให้ พร้อมกับให้คนนำรังนกชั้นดีและโสมพันปีจากคลังหลวงออกมา ข้าให้คนตุ๋นมาให้เจ้าแล้ว รีบดื่มตอนที่ยังอุ่นอยู่เถอะ”“รังนกกับโสมพันปี...” หมอหลวงอาวุโสเฮยเซ่อเย่ว์รั้งอยู่ที่วังหลวงแคว้นป๋าย ซ้ำยังสามารถสั่งให้คนเอารังนกชั้นดีและโสมพันปีในคลังหลวงออกมา? หนิงซินแย้มยิ้มอ่อนโยนยิ่งขึ้น “พวกท่านทั้งหมดต่างห่วงใยและใส่ใจข้าเกินไปแล้ว”ซูเซียงที่ยามนี้เหมือนเป็นผู้ติดตามคนสนิทของหนิงซินไปในตัว เดินตา
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-28
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 152

ลมพัดวูบหนึ่ง หอบเอากลีบดอกไม้ปลิวมาตามลม มีบางกลีบที่พลิ้วติดที่เรือนผมนุ่มสลวย หยางหยางเอื้อมมือหยิบกลีบบุปผาหอมกรุ่นออกจากกลุ่มผมดำขลับพลางยิ้มกว้างองค์หญิงรองแห่งแคว้นป๋ายนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนที่ใบหน้าจะยิ่งแดงก่ำมากขึ้น นางสังเกตเห็นว่ามีกลีบดอกไม้สีอ่อนติดผมเขาเหมือนกัน จึงแย้มยิ้มตอบกลับอยากรู้นักว่าคนผู้นี้จะถือสาหรือไม่ หากโดน 'หนิงซิน สตรีของตน’ แตะต้องสัมผัสศีรษะเข้า… พลันนั้น นางเอื้อมมือขึ้นหยิบกลีบดอกไม้บางออกจากมวยผมที่รวบเกล้าเอาไว้และครอบสวมด้วยกวานหยกออกด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติ“ข้าหยิบออกให้ท่านบ้าง” นางบอกเสียงนุ่ม“อย่างนั้นหรือ” แม่ทัพทมิฬยังคงแย้มยิ้ม ใบหน้าหล่อเหลาที่ยามปกติมีเพียงความเยือกเย็นปกคลุม ดูอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน “แล้วหากมันปลิวมาติดผมข้าอีกเล่า”ปฎิกิริยาตอบกลับนี้ทำเอาหนิงซินชะงักไปเล็กน้อยเช่นนี้หมายถึงพอใจหรือไม่พอใจ? นางตอบใบหน้าเจือรอยยิ้มจางๆ ดุจเดิม“ข้าย่อมต้องหยิบออกให้ท่าน”“แล้วหากมันปลิวมาอีกเล่า”หนิงซินหรี่ตาหงส์คู่งามลง“ข้าก็จะหยิบออกให้ท่านอีก”“แล้วหากมันยังคงปลิวมาอีก”คนผู้นี้นี่... หนิงซินอดเชิดริมฝีปากขึ้นอย่างแง่งอนมิได้“เช่น
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-28
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 153

เมื่อรังนกตุ๋นน้ำแกงมาถึงแล้ว หยางหยางรีบรับถ้วยมา บรรจงตักขึ้นเป่าแล้วป้อนให้สตรีข้างกายอย่างกระตือรือร้น เอาใจใส่หนิงซินชะงักไปเล็กน้อยแต่ไม่ได้ปฏิเสธ แม้จะกระดากอยู่มาก ทว่านางก็ยังเต็มใจเปิดปากรับทุกอย่างที่เขาป้อนให้อย่างไม่อิดเอื้อนกินไปได้ครู่หนึ่ง หนิงซินก็แตะมือที่กำลังจะป้อนรังนกตุ๋นให้ตนเบาๆ กล่าวอย่างนุ่มนวล“นี่ก็ผ่านมาร่วมเดือนแล้ว สถานการณ์ในวังหลวงคงสงบขึ้นมาก ไม่รู้ว่าข้าจะสามารถไปเยี่ยมเยียนครอบครัวมิตรสหายบ้างได้หรือไม่ พวกเขาโดยเฉพาะผู้ที่ยังเยาว์ล้วนแล้วแต่เคยใช้ชีวิตมาอย่างถูกตามใจ ไม่เคยถูกกักบริเวณเช่นนั้นมาก่อน ข้าห่วงพะวง ทั้งยังคิดถึงพวกเขายิ่งนัก” มือที่ถือช้อนอยู่ชะงักไปทันที“เจ้าหายดีแล้วหรือ”“ข้ายังดูคล้ายคนป่วยอยู่หรือ”“ในสายตาข้า เจ้าเพียงดูดีขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น”หนิงซินเผลอค้อนขวับ ดวงหน้างามพลันเชิดขึ้นอย่างแง่งอนโดยไม่รู้ตัวหยางหยางมองแล้วรู้สึกว่าท่าทีเช่นนี้ก็ช่างแปลกใหม่และน่ารักนัก หัวใจเขาเริ่มเต้นรัวอย่างคาดหมายนี่แสดงให้เห็นว่านางเริ่มรู้สึกวางใจข้าแล้วใช่หรือไม่…?“เอาไว้รออีกสักระยะเถิด” แม้แต่แม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพเฮยเซ่อเย่ว์ก็ยัง
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-28
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 154

หยางหยางเห็นนางกินจนหมดก็ดีใจนัก มือใหญ่หยาบกระด้างจากการจับอาวุธห้อม้ากรำศึกมาเกินครึ่งชีวิต ยกขึ้นซับมุมปากให้นางเล็กน้อย ปลายนิ้วที่แม้จะใหญ่แตะเรียวไล้ไปตามกลีบปากอ่อนบาง...หนิงซินเห็นอีกฝ่ายยังไม่ถอนมือออกไปสักที จึงเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยความสงสัยชั่วขณะนั้น ดวงตาพยัคฆ์พลันมืดมนลงด้วยแรงปรารถนาที่จะดึงนางเข้ามาจุมพิตจนริมฝีปากน้อยๆ นี้บวมเจ่อแรงกระตุ้นนั้นหนักหนายิ่งนัก ติดที่ว่าตรงนี้มีคนอยู่มากนัก เขาในฐานะแม่ทัพใหญ่และนางในฐานะองค์หญิงยังคงมีหน้าตาให้รักษา หาสมควรทำสิ่งใดประเจิดประเจ้อเช่นนั้นไม่ทว่า... หยางหยางกำมือแน่นยิ่งรู้เช่นนี้แล้ว กลับยิ่งต้องการสัมผัสนางยิ่งนักเห็นท่าทางที่แปรเปลี่ยนของบุรุษตรงหน้า หนิงซินก็เดาความคิดออก นางหลุบตาลงด้วยความเขินอาย กล่าวเสียงเบา“ที่นี่มีฉินบ้างหรือไม่ หากท่านแม่ทัพพอจะมีเวลา ไม่สู้ให้ข้าบรรเลงให้ท่านฟังสักเพลง?”หยางหยางตรึกตรองเล็กน้อยก่อนพยักหน้า ใช้คนไปนำฉินโบราณคันหนึ่งมาวางไว้ตรงหน้าโฉมสคราญปกติเสียงฉินที่ทำออกมาใช้กันในยามนี้นั้นให้เสียงทุ้มต่ำ ทว่าเสียงฉินขององค์หญิงรอง กลับให้ความรู้สึกนุ่มละมุน คล้ายเสียงครวญเพลงปลอบประโ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-28
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 155

“ไปนำสี พู่กัน กระดาษเซวียนจื่อแผ่นใหญ่ๆ มา” เขาสั่งกับบ่าวรับใช้ด้านข้าง “รีบไปรีบมา”หนิงซินที่เพิ่งบรรเลงฉินจบไปเพลงหนึ่งทอดสายตามองเขา“ท่านจะวาดภาพอะไรหรือ”“ภาพที่งามที่สุดในยามนี้”หนิงซินมุ่ยริมฝีปากน้อยๆ อย่างลืมตัว ทว่าเมื่อเห็นอีกฝ่ายขึ้นโครงภาพ ใบหน้าก็แดงซ่านขึ้นมา ในใจรู้สึกหวานล้ำลมพัดกลีบดอกไม้โปรย หยางหยางนั่งวาดภาพ หนิงซินดีดฉิน คนทั้งคู่ส่งยิ้มให้กันหวานซึ้ง สุขล้นจากใจอีเหิงนั่งตรวจงานอยู่ในห้องหนังสือ ได้ยินเสียงฉินก็พาให้สงบใจยิ่ง ทั้งยังนึกถึงผืนป่าในฤดูใบไม้ผลิ ณ เขตบ้านตระกูลตนขึ้นมาบรรเลงได้ดียิ่ง!“ฝีมือองค์หญิงรองกระมัง” อู่เฟิงที่จิบน้ำชาอยู่ที่นั่งด้านข้างคาดเดา“หืม?”“เห็นว่าองค์หญิงรองเป็นผู้ชำนาญสิ้นทั้งพิณภาพหมากอักษร ใต้หล้านี้ยากจะหาใครเทียม” รองแม่ทัพฝ่ายขวาฟังแล้วก็คล้อยตามควรเป็นเช่นนั้นจริงๆเขาตกอยู่ในห้วงภวังค์ครู่หนึ่ง กระทั่งอู่เฟิงลุกขึ้น จึงทำให้เขากะพริบตาได้สติขึ้นมาทันควัน“นั่นเจ้าจะไปไหน งานที่ท่านแม่ทัพมอบหมาย ตรวจสอบเรียบร้อยดีแล้วหรือ?”“เจ้าถามแปลกนัก ข้อแรก ข้ามิใช่เอาแต่นั่งใจลอยเหมือนสหายบางคน งานเหล่านี้ที่ท่านแม่ทัพสั่ง
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-28
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 156

สตรีศักดิ์สิทธิ์คือผู้ใด...ในสายตาผู้ศรัทธา สตรีศักดิ์สิทธิ์คือผู้ที่อยู่กึ่งกลางระหว่างดินและฟ้า การกระทำทุกอย่างของสตรีศักดิ์สิทธิ์ แม้จะเป็นเพียงการโบกมือครั้งเดียวโดยไม่ได้ตั้งใจ ก็อาจถึงขั้นเปลี่ยนชะตาชีวิตของใครคนหนึ่งได้ง่ายๆ เพราะเหตุนี้ สิ่งสำคัญที่สุดในการใช้ชีวิตในฐานะสตรีศักดิ์สิทธิ์ของแคว้นใหญ่ จึงเป็นการอ่านสถานการณ์…เพียงเห็นท่าทีเช่นนั้นของผู้มาถึง หนิงซินที่มีรอยยิ้มจางๆ ประดับใบหน้าอยู่แต่เดิมก็หันไปหาชั่วครู่ นางหลุบตาลง กดศีรษะเล็กน้อย ทักทายอย่างเป็นมิตรและให้เกียรติเพียงเท่านั้นผู้มาถึงก็ต้องรีบประสานมือคำนับค้าง กระทั่งนางเงยศีรษะขึ้นครู่หนึ่ง ผู้มาถึงจึงกล้าเงยหน้าขึ้นตาม เท่านี้ลำดับฐานะก็ถูกจัดชัดเจนหนิงซินพอจะเข้าใจเรื่องที่คนผู้นี้ไม่อาจไว้ใจตัวนางที่เป็นสตรีแคว้นศัตรู จึงหันไปกล่าวกับผู้สมควรออกคำสั่งทว่ากลับยังคงเอาแต่นั่งตวัดวาดพู่กัน “ท่านแม่ทัพรู้หรือไม่ ที่แท้แล้วดอกท้อสามารถนำมาทำขนมได้อร่อยนัก”หยางหยางพลันเข้าใจความนัยที่นางต้องการสื่อทันที อีกทั้งเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวก็สมควรแยกออกจากกัน จึงพยักหน้าแผ่วเบา“องค์หญิงจะเมตตาให้ข้าแม่ทัพได้ชิมรส
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-28
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 157

ข่าวที่ม้าเร็วนำมาจากเฮยเซ่อเย่ว์ครั้งนี้ คือเรื่องที่มีเค้าลางของการก่อกบฏนับว่าเป็นเรื่องดีที่คนเหล่านั้นรู้จักรั้งรอ...ทั้งหมดก็คงเพราะข่าวสารถูกตัดขาด จึงไม่อาจรู้ได้ว่าแม่ทัพใหญ่เฮยเซ่อเยว่และกองทัพเรือนแสนยังอยู่ดีหรือไม่ใช่ว่าหากยังอยู่ดี พวกเขาจะล้มเลิกความตั้งใจ พวกเขาต้องการเดินหมากอย่างรัดกุม จัดการทุกเรื่องอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดได้โดยไม่ต้องระแวงว่าจะถูกทัพใหญ่ บุกกลับไปทวงคืนอำนาจให้ต้าอ๋อง…ซึ่งก็ไม่รู้ว่าถึงตอนนั้นแล้วจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ จนท้ายที่สุด ไม่เพียงเรื่องที่สู้อุตส่าห์ลงแรงจะสูญเปล่า ยังพาลูกเมียพ่อแม่มาพลอยติดร่างแห ต้องโทษประหารทั้งตระกูลหยางหยางอ่านรายละเอียดจากสารจากรองหัวหน้ากองทัพทมิฬที่แท้จริง เฮย แล้วเหนื่อยหน่าย หากกล่าวอย่างไม่เกรงใจ เมืองหลวงเฮยเซ่อเย่ว์ มิได้มีอะไรให้อาวรณ์สักนิด ลองไม่ติดว่าครอบครัวของเหล่าแม่ทัพ นาย กอง กุนซือ ขุนศึก องครักษ์ ไพร่พลจำนวนหนึ่ง อีกทั้งคนตระกูลหยางและผู้คนในตระกูลอีกหลายชีวิต อยู่ที่เมืองหลวงเฮยเซ่อเย่ว์ เขาคงไม่คิดจะกลับไปเหยียบที่นั่นด้วยซ้ำหลังคิดใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง หยางหยางตวัดพู่กันเขียนสารอย่างรวดเร็ว
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-28
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 158

“หากนี่คือแผนการของท่าน ผู้น้อยจะทำตามขอรับ” แม้แสดงออกว่าน้อมรับ อีเหิงกลับตั้งมั่นในใจ ต่อให้ต้องตาย ก็จะขอความช่วยเหลือในฐานะนายน้อยสกุลอี นายน้อยของตระกูลนักรบเก่าแก่ที่ยึดถือเรื่องศักดิ์ศรีความชอบธรรมเป็นอันดับหนึ่งเท่านั้น ไม่มีทางยอมให้บิดาที่ทะเยอทะยาน ใช้ ‘สัญญา’ และ ‘ความชอบธรรม’ ที่ท่านแม่ทัพกำลังจะมอบให้นี้ เรียกร้องสิ่งใดในภายหลังทั้งนั้น!ทว่า... บุตรธิดาเช่นนั้นรึ? เมื่อต้องกลับเฮยเซ่อเย่ว์เช่นนี้แล้ว อีเหิงก็นึกถึงซูเซียงขึ้นมาแต่เดิมนางเองก็ท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที เขามั่นใจนักว่ายามนี้นางอาจจะเริ่มเจ็บเตือนคลอดแล้วด้วยซ้ำ ทว่านางย่อมไม่อาจหักใจทิ้งให้องค์หญิงที่ตนเฝ้าเอาใจใส่ดูแล ทะนุถนอมราวกับสมบัติล้ำค่า เกิดเรื่องใดได้ จึงได้แต่ฝืนทนทำหน้าที่ของตน ดูแลองค์หญิงของนางต่อไปเช่นนั้นอีเหิงชื่นชมสตรีเช่นนี้นักตั้งท้องตัวคนเดียว ไม่มีผู้ดูแล ท้องแก่ใกล้คลอด ยังห่วงดูแลผู้อื่น ไม่เคยละเลย ไม่เคยประมาทขาดระวังเพราะเหตุนี้กระมัง...ตนจึงได้ห่วงนางนัก“ก็นางไม่ห่วงตัวเองเสียบ้าง...” อีเหิงรู้สึกว่าสมควรไปพบซูเซียงสักหน่อย อย่างน้อยก่อนกลับเฮยเซ่อเย่ว์ เห็นว่านางยังอยู่ดี จะ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-28
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 159

เสร็จธุระแล้ว หยางหยางมุ่งกลับไปหาสตรีที่ตนได้ให้สัญญาไว้ที่เรือนหลักทันทีที่มาถึง สาวใช้อาวุโสที่รออยู่ รีบรายงานว่ายามนี้องค์หญิงทรงพักผ่อนอยู่ที่ใด เขาพยักหน้าเป็นเชิงว่ารู้แล้ว สาวใช้ทั้งหมดจึงถอยออกห่างโค้งคำนับทำความเคารพ ก่อนเปิดทางให้ ผู้เป็นใหญ่ที่แท้จริงในจวนนี้อย่างรู้หน้าที่หยางหยางเดินเข้าไปยังห้องนอนเรือนหลัก เห็นนางหลับสนิทอยู่บนเตียงกว้างด้านใน ก็อดนึกเอ็นดูไม่ได้เขามักจะรู้สึกอยู่เสมอว่าใบหน้านางยามหลับใหลช่างดูอ่อนเยาว์และไร้เดียงสายิ่ง ผิวพรรณก็ช่างบอบบางนุ่มนิ่มราวกับเด็กทารก ช่างน่ากอด น่าถนอม ชวนให้อยากปกป้องไปหมดทุกอย่าง...กระแสลมพัดไอเย็นผ่านมาวูบหนึ่ง เพียงเห็นนางนิ่วหน้า ขยับอย่างไม่สบายตัว คิ้วกระบี่พลันขมวดมุ่นตามแม่ทัพใหญ่แห่งเฮยเซ่อเย่ว์ขยับร่างยืนบังลมให้แทบจะทันที เมื่อนึกได้ว่าตนกำลังกระทำเรื่องไร้สาระน่าขันก็รีบเดินไปปิดหน้าต่างเจ้าปัญหา แล้วสาวเท้ากลับมาปลดม่านมุ้ง หลังทำเรื่องที่ควรทำ เดิมทีคิดเพียงจะเดินกลับเข้าไปตรวจดูว่านางนอนหลับอุ่นสบายดีแล้วหรือไม่ และจับผ้าห่มขึ้นคลุมให้นางก่อนจากไป กลับอดใจไม่ไหว ถอดเสื้อคลุมที่ต้องความเย็นของตนออกพาดไว
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-28
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
1415161718
...
22
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status