All Chapters of หนิงซินกงจู่ เชลยแค้นแสนรัก: Chapter 161 - Chapter 170

“ย่อมต้องเป็นเช่นนั้น” เขายิ้มตอบ“อืม ข้าไม่เอาหมอคนอื่น เว้นแต่จะเป็นหมอหญิง ข้าไม่เอาหมอชายคนอื่นยกเว้นท่าน”“คราวนี้องค์หญิงต้องการให้แม่ทัพใหญ่ของแว่นแคว้น ผันตัวไปเป็นหมอประจำตัวของท่านแล้ว?” หยางหยางเริ่มจะรู้สึกสนใจหัวข้อนี้ขึ้นมา เขาอดถามไม่ได้ “เหตุใดเล่า? อาการป่วยของเจ้า ยังไม่หายดีหรือ?”“หายดีแล้วอย่างไร ข้าอาจจะล้มป่วยระหว่างทางอีกก็ได้ไม่ใช่หรือ” หนิงซินช้อนตาถาม น้ำเสียงติดจะน้อยใจ “ไม่ได้หรือ ทุกคำเมื่อครู่ เป็นท่านที่เคยบอกไว้เองแท้ๆ”“ใช่ว่าไม่ได้”เหตุใดเขาจะจำไม่ได้ว่าตนเองเคยพูดไว้ที่ใดครั้งนั้น ตอนเกิดเรื่องในกระโจม... ความรู้สึกผิดที่เคยมีและยังคงมี เปลี่ยนแววตาที่วูบไหวเพราะความสุขให้อ่อนลงหยางหยางวางมือค้างที่แก้มนวล ยิ้มอ่อนโยน น้ำเสียงที่ก่อนหน้านี้ฟังดูนุ่มหูมากอยู่แล้ว ยิ่งฟังแล้วรู้สึกว่านุ่มละไมขึ้นหลายเท่า“ใครว่าไม่ได้เล่า ขอเพียงเจ้าต้องการ หากสามารถทำให้ ข้าย่อมเป็นให้ได้ทั้งนั้น”“แล้วข้าจะรอดู” หนิงซินขยับเข้ากอดซบหมอประจำตัวคนใหม่ที่เพิ่งจะหามาได้หยางหยางลูบหลังนางอย่างแผ่วเบา อดสงสัยไม่ได้ว่าสตรีในอ้อมกอดเขา ต้องโหดเหี้ยมกับตัวเองถึงเพียงไหน

“หนิงซิน เจ้าย่อมรู้ดีกว่าใคร ศาสนาและความเชื่อเองก็เป็นเพียงอีกเครื่องมือหนึ่ง ที่ช่วยให้ผู้ปกครองควบคุมอาณาประชาราษฎร์ง่ายดายยิ่งขึ้น ใช่ว่าทำพิธีบวงสรวงลุล่วงด้วยดีแล้วเขื่อนที่ลงแรงสร้างจะมั่นคงแข็งแรงจนสามารถต้านอุทกภัยไว้ได้ ใช่ว่าวิงวอนต่อทวยเทพบนสวรรค์ชั้นฟ้าแล้วเทพเซียนทั้งหลายจะสามารถประทานน้ำมาให้ในชั่วอึดใจ แม้บางครั้งทำพิธีแล้วมีฝนตกลงมา นั่นก็เป็นเพราะสมควรแก่เวลาที่ฝนจะต้องตกลงมาจากฟ้าแล้วต่างหาก สิ่งเหล่านี้สามารถพยากรณ์ได้จากการสังเกตหมู่เมฆ สีท้องฟ้า สภาพอากาศในระยะนั้น และพฤติกรรมของสัตว์ โดยเฉพาะพวกสัตว์ปีกและสัตว์ตัวเล็กๆ เช่น นก แมลง หรือมด” เขาไม่เชื่อว่าในฐานะ ‘สตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งแคว้นป๋าย’ นางจะไม่เข้าใจ “ใช่ว่าหลังจากประกอบพิธีใด โรคระบาดที่มีจะหายไป และผู้คนที่อดอยากเพราะภัยแล้งจะกินดีอยู่ดี พิธีการก็เป็นเพียงเครื่องมือที่ใช้กอบกู้ศรัทธาและมอบพลังใจในการใช้ชีวิตให้ผู้คน สิ่งที่ช่วยแก้ปัญหาที่แท้จริงคือการที่ผู้มีความสามารถ ออกมาลงทุน ลงแรง แก้ปัญหาทั้งหลายทั้งปวงเหล่านั้นจนบ้านเมืองดีขึ้นต่างหาก ข้ากล่าวถูกต้องหรือไม่”หนิงซินเหลียวมองไปที่ประตูและหน้าต่าง

ชั่วขณะนั้น มุมปากแม่ทัพใหญ่แห่งเฮยเซ่อเย่ว์พลันยกขึ้นเล็กน้อย ดูเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ“ให้พวกนางรอไปเถอะ อีกเดี๋ยวก็รู้เองว่าไม่ต้องรอแล้ว...”ตาหงส์คู่งามเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเดี๋ยวก็รู้เอง…ว่าไม่ต้องรอ?หมายความว่าอย่างไร?ยามนี้ก็ตื่นเต็มตากันแล้วทั้งคู่ เหตุใดนางกับคนผู้นี้จะต้องขลุกตัวอยู่บนเตียงต่อไปเนิ่นนานเพียงนั้น?หนิงซินเริ่มระแวงระวังคงไม่ใช่ว่าคนผู้นี้คิดจะ...ทำเรื่อง...พรรค์นั้น...นางพลันหัวหูร้อนผ่าว ภาพตนเองกับคนผู้นี้กอดรัดพัวพันนับครั้งไม่ถ้วนทำเอาสตินางกระเจิดกระเจิงไปไกล“ข้า หิว แล้ว” เพราะรีบร้อนพูดทั้งๆ ที่ยามนี้ริมฝีปากและใบหน้าล้วนตึงไปหมด น้ำเสียงที่ใช้และจังหวะการพูดจึงฟังดูทั้งแข็งและแปลกแปร่งยิ่งนักเป็นอีกครั้งที่หยางหยางต้องใช้ลมปราณสกัดจุด ช่วยกดข่มไม่ให้ตนเผลอแสดงออกว่าน่าขัน“อื้ม…” เขายิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ข้าเองก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน” ปากบอกว่าหิว บุรุษที่เมื่อครู่ยังทำตัวอ่อนโยนหยอกเย้า ก็พลิกกายขึ้นคร่อมร่าง จ้องมองนางเหมือนพร้อมจะจับกลืนเข้าไปทั้งตัวแล้วจริงๆหนิงซินตื่นตระหนก ปากน้อยๆ อ้าค้าง ไม่รู้แล้วว่าควรตอบโต้อย่างไรดีดะ ได้...หรือไม่ได้นะ...?

“เหตุใดเพิ่งมาบอกเอาป่านนี้!” เขาถามเสียงดุหนิงซินสะดุ้งเล็กน้อยเพราะเสียงนั้น ทำเอาโทสะในอกแม่ทัพใหญ่หลอมละลายลงด้วยความห่วงกังวลและความรู้สึกผิด“พูด” แม้น้ำเสียงยามเอ่ยประโยคนี้ยังดุเข้ม ทว่ามิได้กระโชกโฮกฮากจนน่ากลัวอีกแล้วซูเซียงมิได้ถูกทำให้ตกใจตั้งแต่แรก นางเพียงแต่หายใจไม่ทันเท่านั้นยามนี้ปรับลมหายใจได้บ้างแล้ว นางจึงค่อยๆ ตอบอย่างระมัดระวัง“ผู้น้อยเคยเดินทางด้วยรถม้าระหว่างตั้งครรภ์ จึงคิดว่าคงไม่เป็นอะไร ทว่า...แม่นางท่านนี้ไม่เหมือนกัน”หนิงซินรีบส่งสายตา ส่ายหน้าห้ามปราม พยายามเตือนให้ซูเซียงหยุดพูดเดี๋ยวนี้ซูเซียงไม่ใช่ไม่เข้าใจ ทว่านางไม่อาจปล่อยวาง ยามนี้นางทั้งเป็นห่วง ทั้งกังวล อยากจะพูดความจริงให้หมดเสียเดี๋ยวนี้ ทว่ากลับปวดท้องจนแทบยั้งยืนไม่ไหว สุดท้ายจึงได้แต่กลั้นใจ ฝืนรักษาสีหน้า“อย่าลืมนะเจ้าคะ” เห็นนางยกมือขึ้นทำท่าจะโค้งคำนับ สาวใช้ที่คอยตามติดต่างรู้หน้าที่ รีบขยับเข้าช่วยประคองทันที “ซูเซียง...น้อมส่งท่านแม่ทัพ”กุนซือและคนสนิทของอีเหิง ซึ่งยามนี้รับหน้าที่ดูแลเมืองเลี่ยงจินอู่แทนรองแม่ทัพฝ่ายขวาของตนชั่วคราว เห็นฮูหยินที่ท่านรองแม่ทัพฝากฝังไว้คล้ายหา

นางดู…ผิดปกติเป็นอย่างยิ่ง...นี่ไม่ใช่ไข้ใจธรรมดาแล้วกระมัง?หากเป็นไข้ใจ เดาว่าสาเหตุก็คงจะมีไม่กี่ประการ หนึ่งคือเรื่องสงคราม และสอง…แม้จะน่าอัปยศ แต่ก็ต้องยอมรับตามตรง ว่าอีกสาเหตุหนึ่งอาจเป็นบุรุษสมควรตายเช่นเขา เขาในตอนนั้น ที่ทำเรื่องเลวร้ายต่อนางอย่างไร้สติ ไร้ปรานีหากเป็นเพราะอย่างหลัง เหตุใด ยามเมื่อเขาแตะต้องสัมผัส นางจึงไม่ได้เป็นเช่นนี้ทุกครั้ง กลับออกอาการเช่นนี้เฉพาะก็แต่ตอนที่รถม้ากระทบกระแทก ก่อนหน้านี้ แม้จะมีสีหน้าตื่นตระหนกตอนที่ถูกหยอกเย้าอยู่บนเตียง แต่ก็ไม่คล้ายรังเกียจ อีกทั้งก่อนหน้านั้น เขากับนางยัง...ร่วมหมอนนอนเคียง หลายครั้งหลายครา ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับนาง วิธีที่นางแตะต้องสัมผัส โอบกอดเขา หาใช่วิธีที่คนรังเกียจหวาดกลัวจะปฏิบัติต่อบุรุษที่ตนหวาดผวาจนฝังใจทว่านางกลับเพิ่งจะมาหลีกเลี่ยง ตื่นตระหนก ราวกับ...กลัวกระทบกระเทือนอะไร...?สตรีที่ร่างกายไร้บาดแผล จะยังต้องระมัดระวังไม่ให้ร่างกายได้รับความกระทบกระเทือนเพราะเหตุใดอีก?หัวใจหยางหยางพลันเต้นแรงขึ้นยังมีอยู่เหตุผลหนึ่ง...หากนางยังเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์ที่บริสุทธิ์ผุดผ่องก็แล้วไป แต่ตอนนี้นาง