All Chapters of หนิงซินกงจู่ เชลยแค้นแสนรัก: Chapter 171 - Chapter 180

“ข้า?” เขาทวนคำ“คือว่า...” นางเบนหน้าหนีอย่างละอาย “อันที่จริง...” นางก้มหน้าลงเล็กน้อย หลุบตามองต่ำ ใบหน้าซับเลือดฝาดจางๆ “เมื่อครู่ตอนท่านถามเรื่องปลา ข้า...ข้าถึงได้รู้ว่าที่แท้แล้วตอนนี้ตัวเองหิวมากเลย…” นางบอกอ้อมแอ้มหยางหยางรู้สึกเหมือนส่งลูกขนไก่ให้ดิบดี กลับถูกอีกฝ่ายปัดทิ้งง่ายๆ“นี่ไม่ใช่ที่แท้แล้วเจ้ายังไม่หายดี ข้ากลับพาออกมาทรมานหรอกหรือ? มิน่าเล่า ซุนซูเซียงจึงได้กังวลนัก”เขาประชดหนิงซินไม่เคยได้ยินบุรุษตรงหน้าใช้น้ำเสียงคล้ายจะ เอ่อ...แง่งอนเช่นนี้... นางอดช้อนตาหงส์กลับขึ้นสบตาไม่ได้หยางหยางพลันทอดถอนใจนางทำหน้าทำตาเช่นนี้ ผู้ใดจะกล้าคาดคั้นหรือบังอาจโกรธนางได้ลงเล่า!“หิวมากหรือ” แม่ทัพเฮยเซ่อเย่ว์ยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม“อื้ม หิวมากเลย”“เช่นนั้นก็มาทางนี้สิ” เขาบอกพลางหยิบมันเผาลูกหนึ่งออกมาจากห่อสัมภาระ “ยังอุ่นร้อนอยู่ เคยกินหรือไม่?”หนิงซินส่ายหน้าน้อยๆแม้จะน่าอาย แต่นางไม่อยากโกหกกระทั่งกับแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านี้หยางหยางบิมันออกเป็นสองส่วน เพียงเท่านั้น กลิ่นมันเผาหอมน่าอร่อย ก็ฟุ้งกระจายไปทั่วรถม้าหนิงซินไม่รู้ว่าเหตุใดจึงได้อยากกินสิ่งนั้นนัก ตอนนี้นางถึงกั

เขากล่าวอย่างเปิดใจ“…ข้าไม่เคยต้องการนำทัพออกเข่นฆ่าหรือพรากชิงสิ่งใดจากผู้ใด เพียงแต่มีผู้อยู่ข้างหลังมากมายนัก เพื่อปกป้องคนเหล่านี้เอาไว้ จึงต้องทำตามความต้องการของผู้อื่นอย่างช่วยไม่ได้…”หนิงซินฟังแล้วนึกถึงภาพราชสำนักแคว้นป๋ายและที่ประชุมของเหล่านักบวชอาวุโสในนิกายแสงสว่างขึ้นมา“ข้าเข้าใจดี…เวลาผู้คนในราชสำนักต้องการอะไร สิ่งใดก็ล้วนสรรหามากล่าวได้ทั้งนั้น พวกเขาจะมีวิธีกล่าวโดยอ้อมและโดยตรง ร่วมมือกันไล่ต้อนจนกว่าจะได้สิ่งที่ต้องการ อย่างน้อยๆ ก็ต้องได้อะไรดีๆ ติดไม้ติดมือกลับไปบ้าง… เสด็จแม่ยังเคยกล่าวกับข้าว่า เป็นเสด็จพ่อและรัชทายาทเองก็ไม่ง่าย เพราะเหตุนี้ เสด็จแม่จึงใส่ใจเสด็จพ่อและรัชทายาทที่ยังไร้ชายาอยู่เสมอ กระทั่งของว่างระหว่างวันและน้ำชา ยังคอยใส่ใจจัดเตรียมให้พวกเขาด้วยตัวเอง”“พระราชชายาป๋ายอ๋องน่ะหรือ” หยางหยางประหลาดใจ ทว่าเมื่อตรองดูแล้ว เขาพลันเข้าใจ “เช่นนี้ก็ไม่แปลกที่ป๋ายอ๋องจะรักใคร่ตามใจภรรยานัก”หลายครั้งคงมิใช่ดูนางไม่ออก แต่เป็นเพราะรัก จึงมิอาจหักหาญน้ำใจแม้สักนิดก็เป็นได้…ก็ขนาดตัวเขาเอง คิดว่าตนใจแข็งและโหดเหี้ยมเลือดเย็นมากแล้ว ยังไม่อาจใจแข็งกับ

หมากขาวดำจำนวนนับไม่ถ้วนถูกวางอย่างเชื่องช้าในคราแรก ทั้งค่ายกลเจ็ดดาว ทั้งป้อมปราการสามดาว ต่างถูกงัดเอามาใช้ ดักทางคู่แข่งเจนกลหมากหยางหยางถูกวิธีการเดินหมากอันมีแบบแผนของสตรีในอ้อมกอดทำให้อดประหม่ามิได้เดิมทีเขาคิดว่าจะลงหมากมั่วๆ อ่อนข้อให้นาง นางจะได้พ่ายแพ้ไม่น่าเกลียดนัก ต่อให้ตนต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ขอเพียงทำให้สตรีของตนยิ้มได้ เช่นนั้นก็นับว่าคุ้มค่า คาดไม่ถึงว่าองค์หญิงของเขากลับฝีมือดีเป็นอย่างยิ่ง กลหมากที่วางคล้ายไม่ตั้งใจ ทว่าผ่านการไต่ตรองมาแล้วอย่างแยบคายของนาง ทำเอาเขาต้องเล่นหมากกระดานนี้อย่างจริงจังอย่างช่วยไม่ได้กระนั้น เขาก็ไม่ได้ลืมเล่าเรื่องที่เล่าค้างไว้ทว่าขณะกำลังจะเล่าถึงเรื่องสำคัญ หนิงซินแม้มีใจอยากฟัง กลับง่วงงุนจนเผลอทำหมากหลุดมือ ร่วงกลับลงไปในโถหยางหยางยิ้มน้อยๆ อย่างเอื้อเอ็นดู เขาประคองร่างอ้อนแอ้นให้เอียงซบ “ในเมื่อง่วงแล้วก็นอนเถอะ หมากกระดานนี้ เอาไว้ตื่นเมื่อใด ค่อยมาเล่นกันต่อก็ยังไม่สาย…” เรื่องสำคัญที่จะเล่าต่อจากนี้ก็เช่นกัน“แต่…ข้าเองก็มีบางเรื่องที่อยากบอกท่าน…” หนิงซินพึมพำขณะซบลงบนแผงอกกว้างนางวางมือทาบทับลงบนแผงอกเขา แม้สติพร่ามัวเต

“ข้าเพียงแต่คำนึงถึงสถานะของท่านกับข้า ข้าคือองค์หญิงรองของแคว้นที่แพ้สงคราม ยามนี้มีสถานะไม่ต่างจากเชลย วันข้างหน้าจะมีสถานะเช่นไรก็ยังไม่รู้ ครึ่งส่วนล้วนขึ้นอยู่กับความเมตตาของต้าอ๋องแห่งเฮยเซ่อเย่ว์ ส่วนอีกครึ่ง…ต่อให้ไร้ปัญหาเรื่องต้าอ๋อง ทว่าคนของเขา ขุนนางของเขาก็ล้วนยังอยู่ ข้ากับลูกจะเป็นอย่างไรต่อไป ล้วนขึ้นอยู่กับราชสำนักเฮยเซ่อเย่ว์ทั้งนั้น…คนเหล่านี้จะสามารถยอมรับสตรีที่เป็นต้นเหตุให้อดีตต้าอ๋องและรัชทายาทรวมถึงองค์ชายหลายองค์ต้องตายตกได้หรือ พวกเขาทั้งหว่านล้อมทั้งกดดันให้ท่านนำทัพออกสู้ศึกที่กล่าวได้ว่าก่อตัวขึ้นก็เพราะต้องการแก้แค้นข้าและแคว้นฉู่ แคว้นเว่ย แคว้ยเซี่ย แคว้ยซีเป่ย มิใช่หรือ จริงสิ…ยังไม่นับอีกว่าสตรีศักดิ์สิทธิ์ของนิกายแสงสว่างสมควรครองพรหมจรรย์ไปชั่วชีวิต หากผู้อื่นรู้ว่ามีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น ก็ยากจะคาดเดาว่าพวกเขาจะทำสิ่งใดได้บ้าง แล้วไหนจะยังราษฎรในเฮยเซ่อเย่ว์อีกเล่า พวกเขาล้วนเกลียดชังองค์หญิงรองแคว้นป๋ายไม่ใช่หรือ ข้า--”“พอเถอะ หยุดนึกหยุดคิด หยุดพะวงถึงเรื่องพวกนี้เสียที เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว”“ข้า...” จู่ๆ หนิงซินก็นึกถึงข้อเท็จจริงเรื่องหนึ่งขึ้

ทว่านางกลับเห็นอะไรบางอย่าง...คล้ายจะผิดปกติเห็นบุตรสาวยิ้มแย้มอ่อนหวาน ดุจบุบผาที่ถูกรดน้ำพรวนดินจนเบ่งบานงดงาม แล้วอะไรบางอย่าง...นุ่มนวลเฉกเช่นคนเป็นมารดาพึงมี...การระมัดระวังไม่ว่าจะนั่งหรือเดิน ไม่ให้ต้องกระทบกระเทือนตัวเองมากนัก หรือว่า... ไม่น่า...หรือว่าจริง...? หนิงซินถูกเจ้าคนถ่อยนำไปอยู่ด้วยนานสองนาน บุรุษหล่อเหลาสตรีงดงาม พวกเขาหาใช่ภิกษุและนางชีที่ละทางโลก...แน่นอนย่อมต้องเกิดบางอย่างขึ้น แต่...มันจะนำพาไปสู่อะไรบางอย่างด้วยเช่นนั้นหรือ สมควรถามอย่างไร...ไม่...ไม่จำเป็นต้องถามให้เสียเรื่อง มีอยู่ไม่ใช่หรือ วิธีพิสูจน์... พระราชชายายิ้มแย้ม จูงมือหนิงซินมานั่ง“เจ้านั่งลงก่อนเถิด ไม่ได้เจอกันเสียนาน เห็นเจ้าอิ่มเอิบผ่องใสเช่นนี้ เห็นทีท่านแม่ทัพคงเอ็นดูเจ้าไม่น้อย เป็นเช่นนี้แม่ก็วางใจ” หนิงซินยิ้มรับ เห็นดวงตาของมารดาอ่อนโยนก็อดผ่อนลมหายใจมิได้ นางกลัวเหลือเกิน...ว่ามารดาจะมีอะไรแอบซ่อน… นางไม่อยากระแวงคนในครอบครัว ไม่เลยสักนิด “ท่านแม่ทัพ...ดูแลลูกดีเจ้าค่ะ” นางยิ้มแย้ม มองมาร