Semua Bab หนิงซินกงจู่ เชลยแค้นแสนรัก: Bab 181 - Bab 190

อาหารมื้อนี้ เป็นมื้อที่หนิงซินมีความสุขนัก...แต่ก็ไม่อาจสุขได้จนหมดหัวใจ นางได้กลับมากินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากับบิดามารดาและน้องชายทั้งสองอีกครั้ง ทั้งมารดายังลงครัวเอง การได้กินอาหารพร้อมหน้ากัน โดยที่ไม่มีพิธีรีตองมากมาย ไม่ต้องแต่งกายงดงามทว่าหนักร่าง ช่างชวนให้คิดถึงการเป็นครอบครัวธรรมดาครอบครัวหนึ่ง ที่ไม่มีอะไรมากนอกจากความรักใคร่ปรองดองซึ่งกันและกัน หยางหยางที่นั่งอยู่ถัดจากนางไม่ได้พูดหรือทำอะไรขัดความสุขของสตรีของเขา ใบหน้าคมคายมิได้แสดงออกซึ่งอารมณ์ใด มีเพียงดวงตาเฉียบคมเท่านั้นที่ฉายแววระแวดระวังเป็นระลอก มิใช่ว่าเขาคิดว่าครอบครัวของหนิงซินมีใจจะทำร้ายนาง แต่ใจคนบางคนดุจดังอสรพิษที่แว้งกัดไม่เลือกว่าเป็นศัตรูหรือมิตร เขาไม่อาจวางใจได้สนิท หยางหยางเพียงสูดลมหายใจ พยายามจำแนกกลิ่นตามที่เคยได้ร่ำเรียนมาจากท่านอาจารย์ คิดถึงถ้อยคำของท่านผู้เฒ่าที่พร่ำบอกมาตลอดว่าของเช่นใดมีกลิ่นเช่นไร อาศัยสัมผัสอันละเอียดอ่อนที่ได้มาจากการฝึกฝนลมปราณ ค่อยๆ แยกแยะกลิ่นที่กระทบฆาณ[1]ประสาทของตนเองออกทีละอย่าง ยิ่งเห็นภาชนะที่ใช้ล้วนเป็น

มารดาของหนิงซินหันกลับมาหาแม่ทัพทมิฬ ยังคงรักษารอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าเอาไว้ “ท่านแม่ทัพอย่าเห็นแค่ว่ากลิ่นบ๊วยแรง นี่เป็นสูตรประจำตระกูลของข้า ตกทอดมาจากบรรพบุรุษ น้ำแกงสูตรนี้ แม้กลิ่นแรง แต่ดื่มแล้วสดชื่น ตัดเผ็ด ตัดเค็ม ตัดเลี่ยนได้ดียิ่ง หนิงซินกับคนอื่นๆ ในครอบครัวข้าจึงชมชอบอยู่ไม่รู้คลาย” เมื่อครั้งยังเด็ก ท่านทวดผู้ที่สอนวิธีทำน้ำแกงบ๊วยให้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบเครือ ยามที่จับมือหลานตัวน้อยทำอาหารในครัว ‘น้ำแกงบ๊วยนี้ เสียอยู่อย่างที่บ๊วยมักมีกลิ่นแรง ยิ่งใส่บ๊วยมากเท่าใด กลิ่นก็ยิ่งแรงมากเท่านั้นจนอาจกลบกลิ่นอื่นๆ ของอาหารไปเสียหมด แม้จะเป็นผู้ที่มีฆาณประสาทดีเพียงใดก็ไม่อาจแยกแยะกลิ่นได้ ดังนั้นเจ้าต้องระวังเวลาใส่บ๊วยพวกนี้ เข้าใจหรือไม่’ “นั่นสิ” หนิงซินแย้มยิ้ม “เสด็จแม่เคยเล่าให้ข้าฟังเหมือนกันว่าท่านทวดของเสด็จแม่สอนท่านยาย ท่านยายสอนเสด็จแม่ ดังนั้นเสด็จแม่อย่าลืมสอนข้าด้วยเล่า” พระราชชายาหัวเราะเบาๆ พลางตบต้นแขนของบุตรสาวอย่างรักใคร่“ข้าสอนแล้วเจ้าจะจำได้หรือ หืมม...” “เสด็จแม่...อย่าล้อลูกเช่นนี้สิเพคะ” หนิงซินใบ

ไวเท่าความคิด หยางหยางรีบอุ้มร่างอ้อนแอ้นบอบบาง ร้องสั่งเสียงดัง “รีบเตรียมที่ประทับให้องค์หญิงเดี๋ยวนี้ แท่นบรรทมต้องสะอาดที่สุด นุ่มสบายที่สุด เอ้อร์[1]! ซาน[2]! ไปตามหมอหลวงอวิ๋นจางหมิ่นมาเดี๋ยวนี้! ให้ท่านหมอหลวงพาตัวหมอหญิงที่เก่งที่สุดและไว้ใจได้ที่สุดมาด้วย! ไม่ต้องเดิน อุ้มพามาให้เร็วที่สุด!” เขาเน้นเสียงตรงคำว่าไว้ใจ “สั่งการออกไป! ปิดล้อมวังหลวงและตำหนักนี้ไว้ให้แน่นหนา ห้ามผู้ใดเข้าออกทั้งนั้น ส่วนพวกเจ้า! ข้ารับใช้ที่เหลือทั้งหมด ไปเตรียมชาหลูฝาน[3] น้ำสะอาดที่ใช้ต้มยา ผ้าขาวสะอาด ม่านบังตา ต้มน้ำสะอาดเตรียมไว้ด้วย ทุกอย่างต้องเป็นของใหม่และสะอาดที่สุดเท่านั้น หากองค์หญิงรองเป็นอะไรไป พวกเจ้าข้ารับใช้ในตำหนักนี้ทั้งหมดก็อย่าหวังจะได้อยู่ดีเช่นกัน!”พระราชชายาทั้งดีใจทั้งหวาดกลัวในคราวเดียวกันนี่ก็คือสิ่งที่นางหวังให้เกิดขึ้น!ทว่า ทว่าเหตุใดพอเห็นลูกหญิงของตนสั่นกลัวหวาดผวาร้องไห้ไม่หยุด ซ้ำยังมีเลือดไหลออกมามากมายถึงเพียงนั้น หัวใจของนางก็รู้สึกเหมือนโดนบีบรัด หายใจแทบจะไม่ออก จุกในอกจนต้องใช้กำปั้นทุบแรงๆ อยู่หลายที แม้ว่าป๋ายอ๋องสวามีจะห้ามปรามก็ไม่อาจหยุดมือลงได้ นางร

ดังนั้น เมื่อถึงรัชสมัยต้าอ๋องที่ล่วงลับ อ๋องสกุลอื่นที่เคยมีอำนาจทางทหารอยู่ในมือ จึงล้วนล้มหายตายจาก สิ้นชื่อ สิ้นตระกูล ที่เหลืออยู่ตระกูลหนึ่ง ก็ถูกราชวงศ์สกุลจียึดครองโดยสมบูรณ์ได้ด้วยการส่งองค์ชายที่เกิดจากสนมเอกสกุลนั้นไปสืบทอดตำแหน่งอ๋อง อาศัยเลือดกึ่งหนึ่งในตัว ปกครองทั้งอาณาเขตและผู้คนในตระกูลฝั่งมารดา ตระกูลที่ว่านั้นและกองทัพทั้งหมดในปกครอง จึงกลายเป็นเบี้ยหมากที่ภักดีอีกหนึ่งตัว ให้อดีตต้าอ๋องเฮยเซ่อเย่ว์ที่ล่วงลับไปแล้วผู้นั้น คอยเรียกใช้หากเป็นแม่ทัพที่เป็นถึงอ๋องผู้หนึ่ง อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเป็นคนของราชวงศ์สกุลจีแห่งเฮยเซ่อเย่ว์ หลายปีมานี้ แคว้นป๋ายอาศัยนักบวชนิกายแสงสว่างที่เดินทางออกไปเผยแพร่คำสอนยังที่ต่างๆ คอยสืบข่าวเล่าความเป็นไปของแต่ละแคว้นและชนเผ่าให้รู้ เฮยเซ่อเย่ว์เองก็เป็นอีกหนึ่งแคว้นที่แคว้นป๋ายส่งนักบวชจากนิกายแสงสว่างเข้าไป ทว่าตลอดเวลาร่วมยี่สิบปีมานี้ ไม่เคยมีผู้ใดกล่าวถึง ‘อ๋องนักรบ’ ที่ยังหนุ่ม ในราชวงศ์สกุลจีมาก่อนเช่นนี้แล้ว จู่ๆ แม่ทัพใหญ่ที่เป็นถึงอ๋องผู้นี้ จะโผล่มาจากที่ใด?จู่ๆ พระราชชายาก็ใจกระตุก คิดว่าตนเองและบุตรชายคนโตที่เมามายไร้สติ

เขาจับมือนางไว้แน่น ปลอบโยนเสียงนุ่ม"เจ้าคิดมากไปแล้ว” หยางหยางฝืนยิ้ม อ่อนโยนยิ่ง “อย่าเพิ่งคิดในแง่ร้าย เจ้าอย่าเกร็ง ลูกของเราจะไม่เป็นอะไร โศกเศร้าเสียใจ หวาดกลัวเกินไป ไม่ดีต่อเด็กในครรภ์"อวิ๋นจางหมิ่นไม่เข้าใจ “เหตุใดแม้จะให้ยาไปแล้ว ทั้งยังฝังเข็มช่วยอีกทาง เลือดก็ยังไม่หยุดไหล ราวกับได้รับพิษโลหิตไม่แข็งตัวเช่นนี้”พิษชนิดนี้นิยมใช้ทาที่อาวุธ เพื่อให้ผู้ต้องคมอาวุธตกเลือดจนตายแต่ว่า...องค์หญิงผู้หนึ่งที่เพิ่งจะมาถึงเมืองหลวงไม่เท่าไหร่ ก่อนหน้านี้ก็ได้ผู้ชราเช่นตนดูแลเป็นอย่างดีตลอดการเดินทาง ข้างกายมีศิษย์เขาตามติด ดูแลคุ้มครองทุกฝีก้าว นางจะยังได้รับพิษจากที่ใดได้อย่างไร?อวิ๋นจางหมิ่นมองปากที่ซีดลงขององค์หญิงรองแล้วหัวสมองก็ชาวาบ อดพรั่นพรึงในใจไม่ได้ "เมื่อสักครู่พวกท่านเพิ่งร่วมรับประทานอาหาร...องค์หญิงแตะต้องสิ่งใดเข้าไปบ้าง ท่านแม่ทัพพอจะจดจำได้หรือไม่”หยางหยางหรี่ตามองไปยังพระราชชายาป๋ายอ๋องและนางกำนัลน้อยทันทีนางกำนัลน้อยตื่นตระหนกยิ่ง นางรีบคุกเข่าลงอย่างนักรบ รายงานเสียงดัง“นายท่าน ผู้น้อยสับเปลี่ยนน้ำแกงแล้วจริงๆ น้ำแกงบ๊วยที่ยกมานั้นปลอดภัยดี!”“เช่นนั้นนางไ