All Chapters of หนิงซินกงจู่ เชลยแค้นแสนรัก: Chapter 191 - Chapter 200

“บุตรสาวเป็นขนาดนี้ ผู้เป็นมารดายังมีใจจะมาเล่นเล่ห์พูดพลิกดำเป็นขาว กลับขาวเป็นดำ ผู้ใดกันแน่คิดทำให้นางแท้ง จะได้จับนางใส่พานส่งให้ต้าอ๋องของใต้หล้า!” หยางหยางพยายามข่มกลั้นโทสะ “ทหารที่อยู่ข้างนอก เข้ามา! พาคนสกุลอิ๋งเหล่านี้ไปขังไว้ให้หมด” เขาเอ่ยเน้นถ้อยเน้นคำ “โทษฐานทำร้ายว่าที่พระราชชายาต้าอ๋องแห่งเฮยเซ่อเย่ว์!”โทษฐานทำร้ายว่าที่พระราชชายาต้าอ๋อง?!คนทั้งหมดต่างตะลึงพรึงเพริดเป็นแค่แม่ทัพใหญ่ของแว่นแคว้น พูดเอาเองเช่นนี้ก็ได้ด้วย!“ข้าทำสิ่งใดผิด!” พระราชชายาเอ่ยเหมือนจะกรีดร้อง “เพียงแค่มารดารักบุตรสาว ปรุงอาหารให้ด้วยตนเอง มารดาที่ถูกคุมขังไว้ในตำหนักเช่นข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าบุตรสาวที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง อีกทั้งยังเป็นถึงว่าที่พระชายาในต้าอ๋องเฮยเซ่อเย่ว์ ไม่ทันเดินทางไปเฮยเซ่อเย่ว์ก็ถูกคนใจทรามย่ำยีจนตั้งครรภ์!”หนิงซินกรีดร้องเมื่อได้ยินคำนี้“พวกท่านทั้งหมดออกไป! ออกไป!”นางร้องไห้โฮ ร้องเหมือนจะขาดใจหยางหยางเห็นนางเป็นเช่นนั้นก็หวั่นใจนัก เขาตวาดใส่ครอบครัวราชวงศ์สกุลอิ๋งชนิดไม่ไว้ไมตรีอีกต่อไป“ยังไม่รีบไสหัวไปอีก!”“บุตรสาวเป็นเช่นนี้ บิดามารดาที่ไหนจะทอดทิ้งลง!” พระราช

ตอนนี้หนิงซินไม่อยากคิดอะไรอีกแล้วทั้งนั้น คนผู้นี้...ไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำ ไม่มีแบ่งแยกระหว่างเขากับนาง ยามนี้ในใจยังยกให้นางสำคัญกว่าทุกสิ่ง เช่นนั้นแล้ว นางจะไม่กล้าเชื่อใจเขาสักครั้งได้อย่างไร?ทว่าเชื่อใจก็เรื่องหนึ่ง ยอมให้คนผู้หนึ่งทำเรื่องเหลวไหลเพื่อตนเองจนเกิดเรื่องใหญ่ ส่งผลกระทบต่อใครหลายคนก็อีกเรื่องหนึ่ง“ไม่...ไม่ได้นะ”เห็นนางเอื้อมมือมาหา หยางหยางรีบก้าวขาเข้าไปกุมมือน้อยไว้“ท่านฟังข้า” นางบอกเสียงสั่น น้ำตายังคงไหลเป็นสาย ดูน่าสงสารเห็นใจเป็นอย่างยิ่ง “บ้านเมืองเกิดเรื่อง ชาวเมืองเดือดร้อน ต้าอ๋องเกิดเรื่อง ราษฎรอกสั่นขวัญผวา ท่านคือเสาหลักสำคัญ เฮยเซ่อเย่ว์จะขาดท่านได้อย่างไร นอกจากนี้…จะอย่างไรผู้คนของท่านไม่ว่าจะเป็นคนในตระกูลหรือผู้ที่ต้องอาศัยพึ่งพาก็ล้วนอยู่ที่นั่น ข้าเข้าใจเรื่องนี้ดีที่สุด” นางสะอื้นอย่างสุดจะระงับ “อย่าเสียใจภายหลังเรื่องใดทั้งนั้นเพราะข้ากับเด็กคนนี้ ไม่เช่นนั้นวันหนึ่งท่านจะเกลียดชังข้ากับเด็กคนนี้และกล่าวโทษเรา...ฮึก…ข้า…ข้าทนไม่ได้…”หยางหยางส่ายหน้า คว้าผ้าขาวที่ยังสะอาดเอี่ยมมาซับน้ำตาให้นางอย่างแผ่วเบา“ในสายตาเจ้า ข้าเป็นบุร

ทันทีที่เจิงเจี้ยนปรี่มาคำนับที่หน้าห้อง หยางหยางเอ่ยเสียงดังก้องกังวาล“ประกาศออกไป! องค์หญิงรองแห่งแคว้นป๋าย หนิงซิน ตั้งครรภ์ศักดิ์สิทธิ์ ต้าอ๋องเฮยเซ่อเย่ว์ รู้ข่าว แม้แต่แรกไม่เชื่อถือ ทว่าเมื่อส่งคนมาตรวจสอบจนเป็นที่แน่ชัดแล้วว่าองค์หญิงรองเป็นหญิงพรหมจรรย์ จึงเกิดความเลื่อมใสศรัทธาในนิกายแสงสว่างขึ้นมา เพราะเหตุนี้ ต้าอ๋องมีคำสั่งให้บูรณะบ้านเมืองแคว้นป๋าย ฟื้นฟูศาสนา และเชิญนักบวชมีชื่อไปเผยแพร่ศาสนาในเฮยเซ่อเย่ว์!"เจิงเจี้ยนฟังแล้วตกตะลึงพรึงเพริด ท่านแม่ทัพ!“เพื่อปกป้องครรภ์ศักดิ์สิทธิ์นี้้ ต้าอ๋องเชิญองค์หญิงรองไปประทับที่เฮยเซ่อเย่ว์ คิดก่อตั้งอารามหลวงของนิกายแสงสว่าง ณ ใจกลางเฮยเซ่อเย่ว์อีกแห่งให้นาง คาดไม่ถึง รัชทายาทแคว้นป๋ายกลับดูหมิ่นองค์หญิงรอง กล่าวว่าทารกในครรภ์ไม่บริสุทธิ์ ซ้ำยังทำร้ายนางอย่างโหดร้าย ไม่ยั้งมือไว้ไมตรีสักนิด เป็นเหตุให้องค์หญิงรองถึงแก่ความตาย ใต้หล้าสูญเสียพลังศักดิ์สิทธิ์ เทพเซียนที่อาศัยครรภ์องค์หญิงรองมาจุติจำต้องลอยล่องกลับสู่สวรรค์ ยังไม่ต้องกล่าวว่านับจากนี้จะยังมีผู้สามารถรับหน้าที่เป็นสื่อกลาง สื่อสารกับทวยเทพต่อไปได้หรือไม่ ครั้งนี้ย

ฝูหมิงลอบคิดคิดถูกจริงๆ ที่เลือกส่งพี่หญิงที่แสนอ่อนต่อโลกของข้าออกไป ‘หว่านล้อม’ คนผู้นี้ พี่หญิงคนดีของข้า แต่ไรมา ยามจะเดิน ยามจะนั่ง ยามจิบชา ยามถอนหายใจ หรือแม้จะเป็นในยามที่เจ็บปวด อ่อนล้า ซับเหงื่อซับน้ำตาให้ทั้งตนเองและผู้อื่น...กระทั่งกับข้าที่เป็นน้องชายร่วมครรภ์มารดา เพียงเผลอมองปลายนิ้วนาง บางครั้งกว่าจะนึกได้ว่าลืมหายใจ ก็เป็นตอนที่ใกล้จะขาดใจตายอยู่รอมร่อ ทั้งๆ ที่เป็นเช่นนั้น จิตใจและร่างกายกลับรู้สึกดียิ่ง...พี่หญิงที่งดงามถึงเพียงนั้น เลิศเลอถึงเพียงนั้น ทรงเสน่ห์เย้ายวนถึงเพียงนั้น ซ้ำยังถูกเสด็จแม่คอยฝึกฝนและบงการให้กระทำกิริยาท่าทีที่เพียงได้มองก็ใจสั่นเช่นนั้นจนติดเป็นวิสัยมาตั้งแต่ยังเยาว์...พี่หญิงที่ถูกเสด็จแม่ตระเตรียมไว้ดิบดีถึงเพียงนั้น ที่ไหนเลยจะไม่สามารถกุมหัวใจบุรุษที่รู้จักแต่สนามรบ ไม่รู้จักความอ่อนนุ่มหอมหวานและความบริสุทธิ์เลิศล้ำของสตรีชนชั้นสูง อย่างองค์ชายสามของราชวงศ์สกุลจีผู้นี้ได้…มีโฉมงามทรงเสน่ห์อยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ บุรุษกลัดมันห่างสตรีที่ไหนจะอดใจไหว? หยางหยางพอคาดเดาความคิดเด็กหนุ่มที่ยังอ่อนอาวุโสนักตรงหน้าได้ ในตอนที่หนิงซินกล่าวว่

หยางหยางเห็นสีหน้าท่าทีเจิงเจี้ยนแล้ว พอไพล่นึกไปถึงเรื่องสุรา ก็พอจะคาดเดาเรื่องราวได้เลาๆเขาไม่อาจกล่าวว่าไม่โกรธ ทั้งไม่อาจกล่าวว่าไม่อาจให้อภัยเจิงเจี้ยนเพียงแต่ต้องสะสางเรื่องครั้งนี้ให้ได้ และจะต้องสะสางให้ดีอีกด้วย นอกจากนี้ ภรรยาของเขาและลูกในท้องของนางจะต้องปลอดภัย ไม่เช่นนั้น ไม่แน่ว่าผู้ที่ต้องอยู่รักษาการณ์ ณ เมืองป๋ายแห่งนี้สืบไป อาจเป็นตัวเจิงเจี้ยนเองก็ได้ใช่ว่าเขาเห็นพี่น้องกองทัพทมิฬเป็นเพียงของใช้แล้วทิ้ง พี่น้องในกองทัพทมิฬนั้น เปรียบไปแล้วก็เหมือนดั่งแขนขา เขาไหนเลยจะมีใจอยากตัดขาข้างหนึ่งของตนทิ้งเพียงเพราะขาข้างนั้นก้าวพลาดเหนือสิ่งอื่นใด สิ่งที่เขาให้ความสำคัญยามนี้มีเพียงสตรีของตน เขาที่ไหนจะยังมีใจไปใส่ใจว่าผู้ใดจะทำสิ่งใดหรือไม่ อย่างไรหยางหยางก้าวเข้าชิดขอบเตียง กุมมือนางไว้ ยิ่งเห็นว่ายามนี้หนิงซินยังคงไม่รู้สึกตัว ก็ร่างกายสั่นเทิ้มไปหมดยามนี้หนิงซินหมดสติไม่รู้เรื่องไม่รู้ราว เดาว่าส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่ท่านอาจารย์ของเขาต้มมาให้เพิ่มเติมเพราะเกรงว่าภรรยาร่างน้อยของเขาจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้จนกระทบการรักษา หรือไม่ก็เสียใจเสียจนเสียเด็กในท้อง…ทั