All Chapters of หนิงซินกงจู่ เชลยแค้นแสนรัก: Chapter 201 - Chapter 210

หลังจากได้พบปะครอบครัวของตนเองสมความตั้งใจแล้ว หนิงซินก็ติดตามบุรุษของตน ออกเดินทางมุ่งกลับไปยังเมืองเลี่ยงจินอู่ อดีตเมืองป้อมปราการสำคัญของแคว้นป๋าย ซึ่งยามนี้กลับกลายเป็นอีกหนึ่งเมืองใหญ่ มีสถานะเป็นเมืองศูนย์กลางแห่งการค้าขายที่สำคัญอีกเมืองหนึ่งครั้นได้เห็นประตูเมือง ความทรงจำเก่าๆ ก็ย้อนมาหาหนิงซินอีกครั้งยามนั้น ก่อนที่นางจะเข้าไปในเมืองหลวงแคว้นป๋าย นางให้ซูเซียงที่ครรภ์แก่ใกล้คลอดรออยู่ที่เลี่ยงจินอู่ ใครเลยจะคิดว่ายามกลับมาเยือนเลี่ยงจินอู่อีกหน รองแม่ทัพอีเหิง ซึ่งได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าเมืองเลี่ยงจินอู่อย่างเต็มตัว ก็ได้บ่มเพาะความรักกับซูเซียงจนสุกงอมหอมหวาน ทูลขอให้เทียนหลงฮ่องเต้พระราชทานสมรส ทั้งเป็นการให้เกียรติสตรีของตน และเป็นการตัดปัญหาเรื่องสกุลอี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง บิดาตน ที่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่ยอมรับหญิงหม้ายสามัญชนที่มีลูกติดถึงสองคนเป็นสะใภ้เดิมอีเหิงเพียงแต่เห็นใจสตรีหม้ายสกุลอวี๋ ทั้งยังชื่นชมที่นางจิตใจเข้มแข็ง แม้ต้องเผชิญกับสิ่งเลวร้ายใดๆ ก็ตาม แต่ก็ยังยืนหยัดมีชีวิตอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ จึงคอยเฝ้ามองนางอยู่เสมอ รู้สึกตัวอีกทีความชื่นชมลึกล้ำกลับกลายเป

นับว่ายังดีที่สามีตัวดียังยินยอมให้นางได้ดูแลบุตรชายทั้งสองในแบบของนางบ้าง จากที่เคยตกปลาไม่เป็น นางจึงได้เรียนรู้วิธีการตกปลาไปพร้อมๆ กับบุตรชาย ได้สอนพวกเขาปลูกดอกไม้ต้นไม้ดังที่เคยทำเมื่อสมัยอยู่ในวังที่เกิดและเติบโตมาในแคว้นป๋าย และได้ฟื้นฟูความรู้ด้านการยิงธนูที่มารดาเคยสั่งให้เลิกฝึกฝน เมื่อพบว่าการฝึกยิงธนู ทำให้แขนและฝ่ามือทั้งสองของนางไม่นุ่มนิ่มน่าถนอมอาจารย์สอนวิชาต่างๆ ให้บุตรชายล้วนเป็นบุรุษ มีเพียงวิชาเดียวเท่านั้นที่อาจารย์ผู้สอนเป็นหญิง นั่นคือวิชายิงธนู...แน่นอนว่าผู้สอนก็คือนางหนิงซินจับต้นแขนที่ยังคงเล็กเหมือนเคยด้วยความภาคภูมิใจยิ่ง ยามนี้ต้นแขนนางไม่ได้นุ่มนิ่มเหมือนเต้าหู้เท่าใดแล้ว ทว่าไม่เพียงสามีตัวดีจะไม่ว่าอะไร เขากลับชอบใจ แถมยังบอกให้นางออกกำลังส่วนอื่นเพิ่มอีกด้วยซ้ำยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจเลยจริงๆ“อะไรคือได้ใหม่แล้วลืมเก่ากันแน่นะ” หนิงซินเอ่ยอย่างทดท้อใจ น้ำเสียงแทบไม่ต่างจากที่หยางหยางใช้ก่อนหน้า “ช่างโหดร้ายยิ่งนัก...แม่เพิ่งรู้ว่าพ่อของเจ้าเห็นแม่เป็นสตรีเช่นนั้น...”เห็นมารดาเสียใจยิ่ง จีเฉินรีบแก้ตัวทันที“ล้วนเป็นท่านพ่อทั้งนั้นที่คิดเองพูดเอง เ

เพื่อให้ขาวและดำสัมพันธ์ เกิดสมดุลดังเทพพยากรณ์ ต้าอ๋องเฮยเซ่อเย่ว์ จีเจิ้นเทียน พระนามเมื่อขึ้นครองบัลลังก์ เทียนหลง และองค์หญิงรองแคว้นป๋าย หนิงซิน สตรีศักดิ์สิทธิ์ที่แม้หลังฟื้นคืนชีพจะสูญเสียพลังศักดิ์สิทธิ์ จึงต้องกลับคืนสู่สถานะเดิม แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ รวมใต้หล้าเป็นปึกแผ่น สถาปนาอาณาจักรต้าเทียนตอบรับประสงค์ของสวรรค์เพื่อให้สมพระเกียรติแก่ผู้ปกครองอาณาจักร สถาปนาต้าอ๋องเฮยเซ่อเย่ว์ขึ้นเป็นฮ่องเต้พระองค์แรกของอาณาจักรต้าเทียน คงพระนามเดิมยามขึ้นครองบัลลังก์ เทียนหลง และแต่งตั้งพระชายาเพียงหนึ่งเดียว หนิงซิน จากสกุลอิ๋ง ขึ้นเป็นฮองเฮา ใช้พระนามมงคลที่เทียนหลงฮ่องเต้พระราชทาน ‘โหรวเลี่ยงหรู’...จบสิ้นชีวิตที่องค์หญิงรองแห่งแคว้นป๋ายอยากละทิ้ง ‘หนิงซิน’ วันข้างหน้ามีเพียง ‘โหรวเลี่ยงหรูฮองเฮา’ และเส้นทางงดงามสว่างไสวไม่นานนัก โหรวเลี่ยงหรูฮองเฮาปกป้องเทียนหลงฮ่องเต้จากโจรกบฏ คลอดพระราชโอรสก่อนกำหนด พระราชโอรสแม้คลอดก่อนกำหนด ทว่าสวรรค์ให้ความคุ้มครอง จึงทั้งสุขภาพแข็งแรงและเฉลียวฉลาด เป็นที่ยอมรับของเหล่าบัณฑิตตั้งแต่ยังเยาว์ เพียงห้าชันษาก็ประชันหมากชนิดใหม่ที่คนต่างแดนนำเข้ามา

นับตั้งแต่อยู่ร่วมกันมา นอนกอดกันทุกคืน ทั้งหลับทั้งตื่นพร้อมๆ กัน เลี่ยงหรูคนดีของเขาที่ไหนเลยจะไม่รู้สึกอะไรบ้างสักนิด นางเพียงไม่อยู่ในสถานะที่จะกระทำตัวใจร้ายใจดำ ทำตัวหึงหวง ไม่ให้เกียรติสามี และไร้เมตตา“ท่านองครักษ์ ลดกระบี่ลงก่อนไม่ได้หรือ ลำคอขาวผ่องนวลเนียนเช่นนี้ หากเกิดแผลเป็นจะทำอย่างไร” ฮองเฮาบอกอย่างเมตตา “นั่นกระบี่บาดผิวเนื้อแล้วมิใช่หรือ...หยุดเถอะ ข้าไม่ชอบเห็นเลือดเลยจริงๆ” พระนางย่อกายลงฮองเฮาย่อกายลงเช่นนี้ ข้าราชบริพานไม่กล้ายืนค้ำศีรษะของผู้เป็นนาย ทุกคนยกเว้นฝ่าบาทที่เอาแต่ยืนส่ายหน้า สีหน้าขุ่นเคือง ต่างยอบกายลงคุกเข่าโหรวเลี่ยงหรูฮองเฮาเห็นทุกคนพลอยลำบาก ก็รีบใช้ผ้าเช็ดหน้าปักลายดอกท้อวิจิตรบรรจง พับทบกัน ก่อนจะพันรอบคอ มัดปิดปากแผลให้สาวใช้เยาว์วัยอย่างไม่แน่นและไม่หลวมจนเกินไป ก่อนจูงมือให้ลุกขึ้น บอกเสียงนุ่ม“เท่านี้ก็ไม่เป็นอันใดแล้ว...” ฮองเฮาลูบศีรษะเด็กสาว แววตาเอื้อเอ็นดูสาวใช้น้อยที่คิดปีนป่ายสู่ที่สูงน้ำตาหล่นเผาะ“ฮองเฮา!” นางจะทรุดกายลงคำนับอีกครั้ง แต่โดนโหรวเลี่ยงหรูฮองเฮารั้งเอาไว้“เมื่อครู่โดนกดลงให้นั่งคุกเข่าจนเข่ากระแทกพื้นมิใช่หรือ ห

“ช่างเป็นสาวใช้ที่สำคัญยิ่ง ฮองเฮาที่สูงส่งของต้าเทียนถึงกับต้องทั้งใช้ผ้าเช็ดหน้าที่ปักเองพันแผลเล็กเท่ารอยข่วนให้ ทั้งยังซับเหงื่อให้ด้วยตนเอง!”ลู่เฟยฮวาตกใจ ขุกเข่าลงกระแทกพื้น ทำเอาเข่าแตกจนได้เลือดเหล่าสาวใช้ ทหารยืนยาม และองครักษ์ ต่างลอบเหลียวสบตาอีกหนทะ ทำไมพวกเขากลับรู้สึกว่าฝ่าบาทเป็นฝ่ายหึงหวงเสียเองเช่นนี้เล่า?กล่าวกันตามตรง ฮองเฮาก็เพียงแต่จิตใจดีเกินไปจนไม่คิดว่าผู้อื่นจะคิดและทำเรื่องไม่ดีใดต่อตนเองเท่านั้นกระมัง ยามเห็นสาวใช้คนหนึ่งเพียงซวนเซคล้ายล้มป่วย เพียงพลาดพลั้งไปต้องพระวรกายอันสูงส่งของฝ่าบาท กลับถูกฝ่าบาทกริ้ว อีกทั้งองครักษ์ลับยังบังคับให้นางคุกเข่าเอากระบี่พาดลำคอเช่นนั้น โหรวเลี่ยงหรูฮองเฮาที่เป็นผู้มีน้ำใจเมตตาอารีที่ไหนจะทนมองภาพเช่นนั้นได้ จึงได้ทำแผลให้สาวใช้ด้วยผ้าเช็ดหน้าที่ทรงปักขึ้นเองกับมืออย่างไม่เสียดาย...กลับเป็นฝ่าบาทที่ เอ่อ...ริษยา และเสียดายผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น และต่อมาเมื่อพระนางจะซับเหงื่อให้สาวใช้เยาว์วัยคนนั้น ฝ่าบาทก็ถึงขั้นสุดจะกลั้น หากจะกล่าวกันอย่างไม่เกรงใจ ก็มีเพียงคำว่า ‘หึงหวง’ เท่านั้น จึงจะสามารถอธิบายสถานการณ์นี้ได้อย่างเหม