All Chapters of เล่ห์รักเจ้าชายอสูร: Chapter 101 - Chapter 110

คนรู้ตัวว่าโดนหยอกลอบกัดริมฝีปากด้านในข่มความรู้สึกร้อนวูบบนใบหน้า พยายามรับมือเขาด้วยท่าทีสงบนิ่ง“จะอาบน้ำเลยไหมคะ”แทนคำตอบ พ่อค้าหนุ่มเลื่อนมือขึ้นแก้ปมเชือกหลวมๆ ที่อก ถอดเสื้อสีขาวแขนยาวตัวใน อวดกล้ามเนื้อสะอาดเกลี้ยงเกลากรุ่นกลิ่นแก่นไม้หอมที่ชวนให้นึกถึงเปลวไฟร้อนๆ กับสายน้ำสดชื่นอย่างละส่วนเขา...อาบน้ำมาแล้ว?‘ภรรยา’ เหลียวมองตึกสถานเริงใจอย่างอดไม่ได้ ตะกอนความหงุดหงิดวิ่งพล่านในใจอย่างไร้สาเหตุพอหันกลับมา ร่างเล็กๆ ก็ลอยวูบขึ้นจากพื้นจู่ๆ อีตาพ่อค้าน่าโมโหก็ช้อนอุ้มร่างเธอขึ้นแนบอกเปลือยๆ ไม่ถงไม่ถามความเห็นเลยสักคำ!“ไม่ใช่อย่างที่คิด” ไซรัสพาเธอเดินไปปิดม่านหน้าต่างทั้งอย่างนั้น ปากก็พูดพร่ำน้ำเสียงนุ่มหู “เห็นมาธาบอกว่าเธอป่วย ฉันนึกว่าหลับไปแล้ว ก็เลยไปอาบน้ำหลังฝึกเสร็จกับคนอื่นๆ ที่ตึกพักคนงาน ไม่อยากเข้ามาทำเสียงดังรบกวน”“เข้าใจแล้วค่ะ วางฉันลงก่อนเถอะ คุณทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน...”“คราวหลังอย่าเปิดม่านฝั่งนี้จะดีกว่า จะมีใครมองเข้ามาบ้างก็ไม่รู้” เจ้าของกล้ามเนื้อแน่นหนากว่าตาเห็นบอกสวน เหมือนไม่ใส่ใจจะฟังเลยสักนิดประกายวูบไหวในตาเขาทำให้อัยน์นาโมโหตัวเองนักหลั

“เราจะรู้ได้ยังไง ว่านี่ไม่ใช่เล่ห์กล” คนใจกล้าในกลุ่มนักเลงชายแดนเมืองหลวงถาม แม้น้ำเสียงจะยังฟังดูแข็งกร้าว แต่ไม่กระแทกกระทั้นเหมือนก่อนหน้า“ไม่เห็นตราบนรถม้าเรอะ!” คนคุมรถม้ากล้ามโตที่ทนปิดปากเงียบมานานสวนขึ้นอย่างอดไม่ได้ พวกเขาไม่ได้ถือยศถือศักดิ์อะไรเพราะไม่มียศไม่มีศักดิ์ตั้งแต่แรก แต่นายหญิง...ภรรยานายท่านผู้มีพระคุณ ใช่คนที่พวกเขาควรปล่อยให้ใครมาดูหมิ่นง่ายๆ เสียเมื่อไหร่พอคนคุมรถม้าออกโรง คนอื่นๆ ก็ไม่ทนเช่นกันเธอไม่รู้หรอก ว่าไซรัสฝึกสอนผู้คนจนฝีมือการต่อสู้เก่งกาจมากน้อยแค่ไหน แต่ในเมื่อตอนนี้ยังอยู่ในขั้นที่เจรจาได้ ก็ไม่ควรเสี่ยงให้ใครมาปะทะกันจนเสียเลือดเสียเนื้อก่อนที่เรื่องจะลุกลามจนควบคุมไม่ได้ อัยน์นาตัดสินใจวาดมือแตะผู้อารักขาทั้งสี่เบาๆ ให้หลีกทางกึ่งปราม สองเท้าก้าวขึ้นมายืนอยู่เบื้องหน้า เรียกได้ว่าอยู่ใกล้นักเลงหัวไม้ในระยะมือเอื้อมถึงเธอหยิบถุงเงินที่ผูกไว้ตรงเอวออกมา ส่งให้อีกฝ่าย“ฉันไม่รู้ว่าโรสมีหนี้สินมากน้อยแค่ไหน ถ้ายังไงก็ถือเสียว่าเงินนี่เป็นค่าเสียเวลาในวันนี้ ส่วนเงินต้น...เหลือติดค้างกันเท่าไหร่ก็ส่งสัญญากู้ยืมตามไปที่ย่านร้านค้า ดีไหม? ” ถาม

ทั้งๆ ที่ตั้งใจเก็บเรื่องหนักๆ ไว้คุยกับเขาช่วงก่อนเข้านอน นัยว่าจะคุยกันให้อีกฝ่ายทั้งเครียดและเหนื่อยจนไม่มีอารมณ์ไม่มีเรี่ยวแรงมาทำตัวรุ่มร่ามเสียเลย...เที่ยงคืนตรง ไซรัสกลับทำให้เธอประหลาดใจด้วยการเดินเข้ามาบอกให้เตรียมตัวออกนอกเมืองโดยไม่ได้บอกรายละเอียดอะไร จากนั้น อีกราวครึ่งชั่วโมงก็พาเธอกับผู้ติดตามหญิงทั้งสองรายเดินตรงไปยังรถม้าเงียบๆ ท่าทีทุกคนในขบวนเดินทางล้วนดูเร่งรีบ เคร่งขรึม ชวนให้นึกถึงกลุ่มทหารปฏิบัติราชการลับอัยน์นาพอเดาออกว่าเขากำลังจะพาเธอไปไหนเห็นทุกคนทำงานเงียบเชียบ ดูเป็นระบบระเบียบเอาจริงเอาจังขนาดนี้ อัยน์นาก็อดถามคำถามหนึ่งออกมาไม่ได้ ถึงจะรู้อยู่เต็มอกว่าถ้าเขาเกิดเปลี่ยนใจ ไม่อนุญาต ตัวเธอเองนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายเสียประโยชน์“ให้ฉัน มาธา กับโรส ตามไปด้วย จะไม่เป็นไรแน่นะคะ”“มาธากับโรสไว้ใจได้ใช่ไหม”“ค่ะ” เธอตอบตามตรงพอได้ยินคำตอบนั้น ผู้ติดตามหญิงทั้งสองก็เหลียวสบตากัน แววตาตื้นตันอย่างที่สุดอัยน์นามัวสอดส่ายสายตาสำรวจขบวนเดินทาง ไม่ทันสังเกตว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไซรัสเห็นประกายเชื่อถือรักใคร่นายหญิงจากนัยน์ตามาธาและคนงานหญิงคนใหม่ถนัดตา ริมฝีปากหยักเข

ชั่วเสี้ยววินาทีนั้น ผู้หญิงเพียงคนเดียวในวงสนทนาสังเกตเห็นความไม่พอใจวูบผ่านนัยน์ตานักสู้ผิวคล้ำจะมีสักกี่สาเหตุ ที่ทำให้ผู้ชายไม่พอใจเวลาเห็นผู้ชายอีกคนดูจะรักใคร่ไว้ใจภรรยา?ไม่นานนัก ราจีฟก็บอกให้รู้ว่ากำลังไม่พอใจเรื่องอะไรผ่านรูปประโยคคำถามแสนระมัดระวัง“นายท่าน...พานายหญิงมาด้วยแบบนี้ จะดีรึ? ” นักสู้ร่างสูงพยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง แล้วพูดเพิ่ม “ท่านเจ้ากรมการเมืองจะไม่ว่าเอารึ?” ดูจากสีหน้าก็รู้ ว่าประโยคหลังน่ะ ไม่เกี่ยว พูดเพื่อเบี่ยงประเด็นที่แท้จริงชัดๆ“เกรงว่าถ้าไม่พามาด้วย ต่อไปจะยิ่งมีเรื่องให้ท่านเจ้ากรมว่าเอาได้น่ะสิ” ไซรัสหันมาส่งรอยยิ้มจางๆ ให้เธออัยน์นารู้ความนัยของทั้งสองคนดี แต่ดูคล้ายราจีฟจะไม่รู้ความนัยที่ไซรัสต้องการสื่อ ถึงได้ขมวดคิ้วมองเธอสลับกับใบหน้า ‘นายท่าน’ พักหนึ่งก็ถอนหายใจยาว ทำหน้าเหมือนผิดหวังในตัวไซรัสอยู่ในทีดูเหมือนผู้ติดตามพ่อค้าเจ้าเล่ห์จะคิดว่าเจ้านายตัวเองโดน ‘ภรรยา’ ยั่วยวนออดอ้อนให้ลุ่มหลงจนสติปัญญาบกพร่องเสียแล้ว...ถึงจะรู้สึกอึดอัดใจแปลกๆ แต่ในสภาพการณ์แบบนี้ คนตั้งใจมาเป็นสายสืบก็มองเห็นโอกาสก็ดี...คนเราจะพูดความจริงได้ง่ายๆ ก็

การเดินทางขากลับจากบ้านร้างที่บริกรใช้ซ่อนตัว ไม่ได้กินเวลาเนิ่นนานเหมือนขามา เพราะได้ราจีฟช่วยล่วงหน้าไปเรียกคนรถให้ตลอดการเดินทาง หลังก้าวขาขึ้นรถม้าอัยน์นาก็จมจ่อมลงในความคิดตัวเองจนไม่เป็นอันสนใจอะไรอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน กระทั่งไซรัสโอบแขนโน้มศีรษะเธอพิงไหล่ เธอก็นั่งกุมมือกับเขา โอนอ่อนผ่อนตามโดยไม่คิดต่อต้านแม้แต่น้อย ดวงตาคู่งามคล้ายเหม่อลอยอยู่ในทีไซรัสเองก็ไม่ต่างกันสักเท่าไหร่ตลอดระยะเวลาที่ได้รู้จักผู้หญิงในอ้อมแขน เขาได้เห็นเธอที่ดูอ่อนโยนบอบบางยิ่งกว่ากลีบดอกไม้ ได้เห็นเธอที่ดูอ่อนหวานช่างออดอ้อนเอาใจ ได้เห็นเธอที่วางตัวซื่อใสทั้งที่กำลังโต้แย้งกับเขาอย่างชาญฉลาด ได้เห็นเธอที่ดูเข้มแข็งแกร่งกล้าพยายามปกป้องตัวเองสุดกำลัง ได้เห็นเธอตอนกราดเกรี้ยว เธอตอนที่พยายามซ่อนความรู้สึกต่างๆ นาๆ ไม่ว่าจะเป็นหงุดหงิด หรืออึดอัดขัดเขิน แล้วใช้น้ำเย็นหวานฉ่ำเข้าลูบเขาเพื่อซื้อเวลาสืบเสาะหาเบาะแสและหลักฐาน กระทั่งหลอกถามว่าเขาเป็นใคร มาจากไหน คิดจะทำอะไรกันแน่...ทุกกิริยาอาการ แม้จะต่างอารมณ์ ต่างสถานที่ ต่างเวลา แต่ก็ล้วนมีจุดร่วมอย่างหนึ่ง คือความมั่นใจในตัวเอง ความกระตือรือร้น