All Chapters of เล่ห์รักเจ้าชายอสูร: Chapter 81 - Chapter 90

ไซรัสพบแววตานักรบคู่เดิมอีกครั้งที่คฤหาสน์เจ้ากรมการเมืองในวันถัดมาท่ามกลางสตรีมากหน้าหลายตาในชุดกระโปรงสีสดใสกวาดตามองแล้วชวนให้นึกถึงทุ่งดอกไม้หลากสี วันนี้อัยน์นาสวมชุดแต่งงานผ้าไหมสีขาววาววับแขนยาว ชายกระโปรงยาวจรดตาตุ่ม ดูรัดกุม เรียบง่าย แต่กลับยิ่งขับให้ความงามแห่งอิสตรีเด่นชัดเธอยังคงปล่อยผมหยักสกสีดำขลับทิ้งตัวยาวดังเช่นทุกวันที่พบหน้ากันในยามปกติ พิเศษกว่าหน่อยตรงที่วันนี้บนเรือนผมสีนิลมีเกล็ดผงสีเงินส่องประกายกระจายประปรายชวนให้นึกถึงภาพผืนน้ำยามค่ำต้องแสงจันทร์ เครื่องประดับเพียงหนึ่งเดียวคือสายสร้อยประดับศีรษะสีเงินเส้นเล็กห้อยไข่มุกรูปร่างคล้ายหยดน้ำกึ่งยาวรีสวยเด่นไว้กลางหน้าผาก...สร้อยประดับเส้นนี้อาจจะดูไม่หรูหราฟู่ฟ่าเท่าเพชรนิลจินดาบนร่างหญิงสาวนางอื่น แต่คนมีตาย่อมรู้ ว่าจี้ไข่มุกชิ้นนี้ เป็นไข่มุกน้ำงามเนื้อดีรูปแบบที่หายากนักบุตรสาวเจ้ากรมการเมือง คล้องแขนบิดา เดินลงจากบันไดหินขนาดใหญ่อันเก่าแก่และดูมีมนตร์ขลังลงมาในโถงกว้างชั้นล่างซึ่งใช้เป็นสถานที่จัดพิธี ริมฝีปากรูปกระจับผิวบางใสคลี่ยิ้มเล็กน้อย แววตาดูอบอุ่นอ่อนโยน ชวนให้ผู้คนในพิธีต้องเผลอยิ้มตามเมื่อสบสา

คงเพราะมัวคิดเรื่องพี่สาวต่างมารดามากเกินไป รู้ตัวอีกที แผ่นหลังเธอก็สัมผัสที่นอนหนานุ่มซึ่งบุ๋มลึกเมื่อไซรัสทิ้งตัวตามลงมาพร้อมๆ กับที่บรรดาผู้มาส่งตัวบ่าวสาวช่วยปิดประตูห้องหอให้“เหม่ออะไร?”ในช่วงที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว หลังถามคำถามนั้นพ่อค้าเจ้าเล่ห์ก็กดริมฝีปากลงครอบครองริมฝีปากเธออย่างอุกอาจปากว่าล่วงล้ำแล้ว มือกลับล่วงเกินยิ่งกว่าอัยน์นาอยากจะผลักร่างโตๆ ออกไปจากตัวนัก แต่เพราะประเมินแล้วว่าสุดท้ายถ้าอีกฝ่ายเอาจริงขึ้นมาเธอก็มีแต่จะพ่ายแพ้ จึงแกล้งโอนอ่อนผ่อนตามในช่วงแรก แม้ว่ามันจะน่าอายและชวนให้รู้สึกว่าเปลืองตัวแค่ไหนก็ตามไซรัสถอนริมฝีปากออกในนาทีถัดมา เขาจ้องมองเธอเหมือนจะอ่านใจ นัยน์ตาเปล่งประกายวาบวับ ทำเอาคนตกเป็นรองแทบขยับริมฝีปากพูดไม่ออก“ฉัน...” เจ้าสาวมือใหม่แกล้งเบนสายตาหลบ ก่อนเอ่ยประโยคต่อไป น้ำเสียงอ้อมแอ้ม “วันนี้...ไม่ได้”“ทำไม” น้ำเสียงคล้ายนึกสนุก ทำให้อัยน์นาอดคิดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายอาจรู้ทัน แต่เธอยังทำใจดีสู้เสือ“ฉัน...เอ่อ...” เธอหลุบตาลงต่ำจนติดชิดที่นอนแล้วขยับริมฝีปากบอกเสียงหวานติดจะอ้อน “...อยู่ในช่วงไม่เหมาะสมน่ะค่ะ”เพื่อความแนบเนียน เธอถึงได้ไม่

เจ้าสาวที่กลัวฝนสาดเสียเต็มประดา เดินไล่ปิดหน้าต่างทีละบานอย่างอ้อยอิ่ง มือปิดหน้าต่างไป สายตาก็ลอบเหลียวมองผู้ชายร่างสูงในอ่างอาบน้ำ กว่าจะเสร็จจาก ‘ภารกิจเร่งด่วน’ ก็กินเวลาไปไม่น้อยนับตั้งแต่ก้าวขาลงสัมผัสน้ำอุ่น ไซรัสก็เอนหลังนอนพิงขอบอ่างแล้วหลับตาพริ้ม สบายอารมณ์ ท่าทีเหมือนกำลังผ่อนคลายเต็มที่เพราะเห็นเขาวางท่าเหมือนสบายตัว ไม่ได้สนใจมองอะไรแบบนี้ อัยน์นาจึงถือโอกาสพิจารณา ‘สามี’ ในแง่มุมที่ไม่เคยเห็นอย่างละเอียดไซรัสเป็นผู้ชายหุ่นทรงสมบูรณ์ไร้ที่ติ ผิวค่อนข้างขาวสะอาดคล้ายเติบโตมาโดยได้รับการดูแลเอาใจใส่และไม่เคยต้องใช้ชีวิตสมบุกสมบัน เรือนกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อขนาดพอเหมาะ...ไม่ใหญ่จนน่ากลัวแต่ก็ไม่เล็กเลยสักนิด ลำคอกระชับไม่หย่อนคล้อยหรือมีรอยย่นยู่ดูเหมือนจะยังอายุไม่มากเท่าไหร่นัก หรือไม่ก็น่าจะดูแลตัวเองดีทั้งยังออกกำลังฝึกฝนร่างกายมาไม่น้อย เผลอๆ อาจจะฝึกฝนการต่อสู้มาพอตัว เพราะผิวสัมผัสแข็งด้านเป็นจุดๆ บนฝ่ามือล้วนอยู่ในตำแหน่งที่ชวนให้นึกถึงนักรบหรืออัศวินที่ใช้ดาบเป็นประจำผิวดูเกลี้ยงเกลา แต่เป็นวิชาการต่อสู้...เฉลียวฉลาด เจ้าเล่ห์ พูดจาคล้ายนักปรัชญา... อัยน์นาเร

คนร่างเล็กรีบประคองร่างคนช่างลวนลามให้นอนพิงขอบอ่างอาบน้ำแล้วเฝ้าดูอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าเป็นไปตามที่คิด คนร่างเล็กก็ถึงขั้นหลุดหัวเราะออกมา ทั้งขำที่พ่อค้าเจ้าเล่ห์รอบจัดมาตายน้ำตื้นแบบนี้ ทั้งขำตัวเองที่เผลอกลัวเผลอกังวลเสียมากมายอัยน์นาไม่เสียเวลานั่งตักคนบ้าราคะอีกต่อไป ไม่อยากให้เนื้อตัวแตะต้องโดนอะไรอะไรบนร่างกายเขามากกว่านี้ จึงรีบขึ้นจากอ่างอาบน้ำ แล้วหลบไปเปลี่ยนชุดนอนหลังบังตา เตรียมตัวเข้านอนเสียทีก่อนเข้าครอบครองเตียงกว้างขวางเพียงลำพังในนามผู้ชนะการรบยกแรก เจ้าสาวนักวางยาอดเหลียวมองเจ้าบ่าวที่นอนแช่น้ำอุ่นแน่นิ่งไม่ได้วูบหนึ่ง เธอเกิดเห็นใจ กลัวว่าถ้าปล่อยให้นอนอยู่อย่างนั้น เขาอาจล้มป่วย แต่พอนึกถึงเรื่องน่าโมโหที่เขาทำวันนี้แล้ว ดวงตารั้นๆ ก็เบนหนีจากคนเปลือย ไร้สิ้นความสงสาร“สมน้ำหน้า” เธอบอกสั้นๆ ก่อนซุกตัวลงในผ้าห่มผืนหนา แล้วเข้าสู่ห้วงนิทรารวดเร็วจนตัวเองยังแปลกใจ...เมื่อความเงียบเข้าครอบครองห้องกว้างได้อีกครู่ใหญ่ เจ้าบ่าวที่ควรจะสลบไสลไม่ได้สติ ก็กลับลืมตาตื่นขึ้นมาเจ้าของร่างสูงหุ่นสมส่วนนวดถูเนื้อตัวอยู่ครู่หนึ่งก็ผุดลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำ สาวเท้าเข้าห

อัยน์นาไม่อยากจะทนอยู่ในสภาพนี้อีกแล้ว เธอรีบดันหน้าอกเขา แล้วลุกออกจากเตียง ไม่ใส่ใจอีกแล้วว่าตอนนี้ตัวเองสวมเสื้อผ้าแบบไหน“อย่าให้ทุกคนต้องคอยเลยค่ะ ฉันว่าคนอื่นๆ ต้องรอเราสองคนแน่ๆ ” คนเพิ่งพ้นจากเตียงมาได้รีบเดินดุ่มๆ ไปคว้าเสื้อคลุมที่แขวนไว้ไม่ไกลนักมาสวม แล้วลั่นระฆังที่มีกลไกเชื่อมต่อไปยังโถงคนรับใช้ เพื่อเรียกสาวใช้เข้ามาทุกกิริยาท่าทางดูลื่นไหล ไม่รีบร้อนจนน่าเกลียด ไม่ดูหยาบคายจนเกินไปเรื่องนี้ทำให้อัยน์นาพอใจในตัวเองไม่น้อยอย่างน้อยๆ เธอก็ยังคุมสติได้นั่นแหละน่ะ...เจ้าของร่างอ้อนแอ้นปลอบโยนตัวเองในใจ โดยไม่ลืมส่งยิ้มหวานละไมให้ ‘สามี’ ที่ตอนนี้นอนกึ่งนั่งเปลือยอยู่บนเตียง มีเพียงผ้าห่มผืนโปรดของเธอคลุมร่างเท่านั้นเห็นแววตาวิบวับคล้ายจะบอกว่า ‘สงครามยังไม่จบอย่าเพิ่งนับศพทหาร’ จากพ่อค้า เจ้าของห้องและเตียงก็ไม่คิดเข้าใกล้เขาอีก “หลังฝนตกอากาศดีมากนะคะ” เธอว่าพลางเดินไปเปิดประตูระเบียง แล้วเดินออกไปด้านนอก คล้ายอยากสูดอากาศสดชื่นในยามเช้าพอได้สูดอากาศเข้าไปเต็มปอด อัยน์นาก็ค่อยรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นเธอค่อนข้างแปลกใจ ที่ในที่สุดไซรัสก็ยอมเว้นช่องว่างให้เสียบ้าง แต่ก็พ