All Chapters of เล่ห์รักเจ้าชายอสูร: Chapter 61 - Chapter 70

“ตาถั่วน่ะสิ” แอนนาเบลถลึงตาใส่ “เถียงคำไม่ตกฟาก แค่ถามว่าฉันทำหายที่ไหนแล้วช่วยกันหาไม่ได้หรือไง นั่นของแพงมากนะยะ”“แล้วคุณพี่ไปทำตกไว้ที่ไหนล่ะคะ”คำถามสั้นๆ จากอันย์นา  ทำเอาท่านหญิงคนรองสะอึกหล่อนกลอกตา ก่อนตอบ“ในสวน”“ในสวน...? สวนไหนคะ”“ก็สวนใกล้ๆ นี่น่ะสิ!” แอนนาเบลแหวใส่ “เอาเป็นว่าหล่อนต้องมาช่วยฉันหา เดี๋ยวนี้!” บอกแล้ว คนอ้างว่าทำของหายก็เดินนำเธอมุ่งหน้าเข้าหาอุทยานที่เต็มไปด้วยพุ่มไม้ดอก ไม้ดัด และซุ้มไม้เลื้อยนานาชนิดแสงสลัวรางจากเสาติดตะเกียง ส่องให้คุณหนูทั้งสองจากตระกูลแกรนเทรนท์เห็นว่าอุทยานแห่งนี้กว้างขวางจนน่าตกใจ“คุณพี่ไปทำหายบริเวณไหนคะ” อัยน์นาถามหลังกวาดสายตามองไปรอบๆเธอแน่ใจว่าคนอย่างแอนนาเบลไม่มีทางทิ้งงานเลี้ยงหรูหราลงมาที่อุทยานซึ่งทั้งมืดสลัว ทั้งกว้างขวาง ทั้งเงียบเชียบ แบบนี้คนเดียวแน่ แต่ครั้นจะพูดว่ารู้ทัน ประเดี๋ยวพี่สาวจอมโวยวายรายนี้ ก็คงส่งเสียงแหลมแสบแก้วหูปฏิเสธคอเป็นเอ็น กลาย

ไซรัสหลบเลี่ยงสายตาชนชั้นสูงและทหารที่ยืนรักษาการณ์อยู่รอบตัวอาคารใกล้อุทยาน ด้วยการวิ่งไปตามทางเดินเล็กๆ ระหว่างกลุ่มพุ่มไม้สูงระดับศีรษะ อาศัยพื้นหญ้าช่วยลดเสียงฝีเท้าสองขาก้าวไป ในใจก็นึกขอบคุณเครื่องแต่งกายสีดำสนิท ซึ่งตอนนี้ทำหน้าที่ไม่ต่างอะไรไปจากเครื่องพรางตัวชั้นยอดแปลก...น่าจะใกล้ถึงแล้วแท้ๆ เขากะเอาจากที่เห็นตอนอยู่ข้างนอกใช้เวลาไม่นานนัก พ่อค้าหนุ่มก็วิ่งมาถึงส่วนที่จัดเป็นซุ้มไม้เลื้อยเรียงต่อกันยาวเหยียดคล้ายอุโมงค์ เขายังคงมุ่งหน้าตรงไปเรื่อยๆ จนพบทางแยกสามสาย เล่นเอาไม่รู้ว่าจะเลือกไปทางไหนดี เพราะตอนมองอยู่ด้านนอกอุทยานจากทิศที่เขาเดินผ่านมา ก็ไม่มีวี่แววเลยว่าวังนี้จะวางเส้นทางในสวนไม้เลื้อยเสียลึกลับซับซ้อน มีทางแยกมากมายที่ชวนให้คนไม่คุ้นทางต้องปวดหัวตอนนี้เขารู้สึกอึดอัดร้อนรุ่มจนเหงื่อไหล สติสตังใกล้เลือนรางเต็มที นัยน์ตาก็พร่ามัวมากขึ้นเรื่อยๆ จนยากจะคิดออก ว่าควรจะเลือกเลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา หรือว่าตรงไปในช่วงที่เริ่มรู้สึกว่าอาจฝืนไปต่อไม่ไหว ไซรัสตัดสินใจกระชากเสื้อนอก รวดเร็ว รุนแรง จนกระดุมหลุดเป็นแถบ แล้วเอื้อมมือคว้ามีดสั้นซึ่งซุกตัวอย่างเงียบเชียบอยู่

ทำยังไงดี จะทำยังไงดี พริสซิลล่าได้แต่ยืนเก็บอาการ พยายามไม่ทำตัวกระสับกระส่ายทั้งที่ในใจร้อนรนจนแทบบ้า ไม่รู้ว่าจะแก้ไขเรื่องนี้อย่างไรดียิ่งเห็นบริกรร่างสูงผู้ร่วมแผนการผลุนผลันออกจากสวนไม้เลื้อยเพียงลำพัง เธอก็ยิ่งตกใจจนแทบทำอะไรไม่ถูกใจอยากจะไปซักถาม แต่ก็ติดว่ากลุ่มท่านหญิงจากหลายๆ ตระกูลยังคงปักหลักยืนคุยกับเธอ ไม่ยอมเดินแยกไปไหนสักทีไม่ใช่แค่กลุ่มผู้หญิงช่างนินทานี่เท่านั้น ไม่นานนัก เจ้ากรมการเมือง ริชาร์ด แกรนเทรนท์ บิดาเธอ ยังเดินลงมาหาถึงที่ ดูจากสีหน้าก็รู้แล้ว ว่าคนเป็นพ่อคงรู้สึกผิดปกติที่ลูกสาวหายไปจากงานเลี้ยงพร้อมๆ กันทั้งสามคน...คงกังวลว่าจะเกิดเรื่องอย่างงานเลี้ยงระดมทุนคราวก่อนบ้าจริง...ทำไมทุกอย่างมันถึงได้ผิดแผนไปหมดแบบนี้ ยิ่งคิดว่าอาจเกิดอะไรขึ้นใต้อุโมงค์ไม้เลื้อย คนเจ้าแผนการก็ยิ่งร้อนใจ ทั้งโกรธ ทั้งโมโห ที่อะไรต่ออะไรไม่เป็นไปอย่างที่คิดดูจากสีหน้าบริกรตัวโย่งนั่น พริสซิลล่าพอเดาออก ว่าผู้สมรู้ร่วมคิดรายนี้คงจะไม่สบอารมณ์ผสมกลัวความผิดเหมือนๆ กับเธอ ต่างกันนิดหน่อยตรงที่พอลองคิดดูให้ดีแล้วสถานการณ์ชายคนนี้ยังไม่นับว่าย่ำแย่สักเท่าไหร่ ถ้าจนแต้มขึ้นมาจ

แม้ไม่อยากเห็นสิ่งที่คิดว่าอาจเห็น แต่พอไม่เห็นว่าในนี้จะมีใครหรือแม้แต่อะไรสักอย่าง นอกจากรองเท้าทองข้างเดียว ความรู้สึกมากมายก็แล่นพล่านขึ้นมาจนคนก่อเรื่องแทบยืนไม่ติดในความความโกรธ ความผิดหวัง ความริษยา เริ่มมีอารมณ์งุนงง ไม่เข้าใจ และหวาดกลัว คุกรุ่น“เกิดอะไรขึ้น...” หล่อนถามตัวเองท่ามกลางความเงียบงันกว่าจะรู้ตัว พริสซิลล่าก็ถือรองเท้าข้างนั้น เดินตามหาอัยน์นาไปทั่วหล่อนเพิ่งเคยรู้สึกแย่เท่านี้เป็นครั้งแรกก่อนหน้านี้ หล่อนอาจจะกลั้นแกล้งน้องสาวต่างแม่เพราะอารมณ์ขุ่นเคืองไม่รู้ที่มา ทั้งยังคิดริษยาจนอยากวางยาปั่นอารมณ์ที่ได้มาจากญาติข้างมารดา เพื่อเขี่ยอัยน์นาออกไปให้พ้นๆ จากคฤหาสน์ แต่พออีกฝ่ายมาหายไปไร้ร่องรอยแบบนี้ หล่อนกลับทั้งเสียใจและหวาดกลัวจนแทบบ้าตอนนี้ในใจท่านหญิงคนโตไม่มีเรื่องไซรัส มีแต่เรื่องน้องสาวต่างมารดาในเมื่อรองเท้าอยู่ที่นี่ แล้วเจ้าตัวหายไปไหน...? ทำไมถึงเหลือทิ้งไว้แค่รองเท้าข้างเดียวยิ่งคิด พริสซิลล่าก็ยิ่งรู้สึกไม่ดี“พริสซิลล่า” เสียงเข้มขรึมจากมารดา ทำเอาคนมีความผิดถึงกับน้ำตาร่วงพอหล่อนหันหลังกลับไป ก็เห็นมารดาเดินมาพร้อมบิดาและน้องสาวแม่เดียวกัน

ไม่นึกว่าเขากลับทำเพียงประคองเธอลุกขึ้นนั่งอย่างเบามือ แม้จะโดนเธอปัดป้องขัดขืนสักแค่ไหนในวินาทีที่อัยน์นางุนงงเพราะท่าทีที่เปลี่ยนแปลงไปกะทันหัน ร่างอ้อนแอ้นก็โดนกอดรัดแล้วจุมพิต รวดเร็วจนเธอตั้งตัวไม่ทันทีแรกมันเป็นจูบแสนสุภาพนุ่มนวลเหมือนหนึ่งแตะไล้หยอกเย้า แต่พอเธอเริ่มดิ้น เริ่มทุบตี จิกเล็บ ข่วน ทำร้าย เขาก็ยิ่งประทับจูบแนบแน่นและ ‘หยาบคาย’ มือทั้งสองข้างไม่เพียงยึดร่างเธอไว้แนบสนิท มันยังขยับเคลื่อนไหว เดี๋ยวลูบไล้ตรงนั้น เดี๋ยวจับตรงนี้ วุ่นวายไปหมดการกระทำอันต่อเนื่อง กระตุ้นให้ภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไปผุดพรายขึ้นในหัวเธอเป็นฉากๆ ยิ่งนึกได้เธอก็ยิ่งเกลียดชังและต่อต้านในที่สุด โทสะร้อนๆ ก็ช่วยส่งแรงให้เธอผลักเขาออกห่าง ทั้งยังฝากรอยฝ่ามืออีกฉาดบนใบหน้ามั่นใจในตัวเองนั่นสำเร็จแทนที่จะรุกเข้าใส่อีกหน พ่อค้าที่ตอนนี้เธอชิงชังเข้าไส้กลับทำเพียงเสยผมยาวๆ ที่ตกลงปรกใบหน้าขึ้นลวกๆ พลางเม้มริมฝีปากแน่น ควบคุมลมหายใจ ก่อนเอ่ย“ก็สู้ได้ไม่ใช่หรือ”“ตอนนั้นฉัน...”“เรา” เขากล่าวแก้ “เราดื่มยานั่นเข้าไปทั้งคู่”ไม่ว่าเรื่องที่เขาบอกจะเป็นความจริงหรือไม่ แต่จากน้ำเสียงและสีหน้าเขา