Lahat ng Kabanata ng เล่ห์รักเจ้าชายอสูร: Kabanata 161 - Kabanata 170

ไม่นึกว่าเขาจะไม่สะดุ้งสะเทือนสักนิด“มีนกที่ไหนบ้างบินชนภูเขาบินชนต้นไม้”“ตกลงว่าเป็นนกแล้วเหรอคะ” โต้ตอบกันพอหอมปากหอมคอแล้ว ก็จ้องตากันเสียหวานฉ่ำ...คู่รักที่กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่เขตสงครามส่งยิ้มให้กัน ขณะกำลังจะข้ามฝั่งสู่แนวเขาสลับซับซ้อน สีหน้าไซรัสก็กระด้างขึ้นเฉียบพลัน ไม่ทันไร ห่าศรคมกริบก็พุ่งเข้าใส่ทั้งเขาและเธออย่างโหดเหี้ยมร่างทรงพลังตวัดปีกปกป้องทั้งตัวเองและคนในอ้อมแขนโดยอัตโนมัติ ปัดศรหลายดอกเบี่ยงทิศทั้งอย่างนั้น ยังมีศรสั้นหลุดรอดเข้าปักต้นแขนและแนวสันปีก ดูน่าสยดสยองอัยน์นาตกใจสุดขีด เกลียดตัวเองที่ได้แต่เอนตัวซบเขาไว้ ช่วยอะไรไม่ได้ท่ามกลางสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน ขณะไซรัสใช้สัญชาตญาณปัดป้อง คนร่างก็เล็กพยายามกวาดตามองลงไปด้านล่าง เมื่อเห็นแสงเงินลางเลือนพริบพรายกระจายตัวไปทั่วอาณาบริเวณ ก็รีบร้องเตือนทันที“ข้างหน้ามีกองทัพรักษาการณ์” แสงนั่นคือแสงเกราะเงินสะท้อนแสงจันทร์ เธอยิ่งกว่าแน่ใจเมื่อกวาดตามองเพิ่มแล้วเห็นว่าแสงสะท้อนไม่เพียงเรียงตัวเป็นแพหนาทึบทอดยาวไปเบื้องหน้า แต่ด้านข้างก็ยังมีแสงสะท้อนแบบเดียวกัน คนศึกษาตำราการเมืองการสงครามอาณาจักรนี้มาไม่น้อ

“อัยน์นา...เงยหน้าสิ” จู่ๆ ไซรัสก็เอ่ยเสียงแผ่ว ทว่าฟังดูทรงอำนาจจนยากจะขัดขืนทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้น เขากดริมฝีปากลง ป้อนบางอย่างเข้าปากเธอ อารมณ์ตกใจทำให้คนร่างเล็กกว่าฝืนเคลื่อนลิ้นขัดขวาง แต่สุดท้ายก็แพ้ความชำนิชำนาญ เผลอกลืนบางสิ่งทรงกลมขนาดครึ่งข้อนิ้วก้อยลงคอไปจนได้ป้อนสำเร็จแล้ว จอมเผด็จการก็ยังคงจุมพิตเนิบนาบ ราวกับต้องการช่วยลบรสสัมผัสคาวคลุ้งที่ยังตกค้างอยู่ภายใน เนิ่นนานนัก กว่าจะยอมคลายอ้อมกอดหลังปล่อยเธอเป็นอิสระแล้ว คนต้องพิษก็กลั้นลมหายใจเหนื่อยหอบบ่งบอกว่าอาการยังไม่ได้ดีขึ้นสักเท่าไหร่ บรรจงจูบหน้าผากเธอแผ่วเบา “ไม่เป็นไรแล้ว...” เขาปลอบโยนแล้วดึงเธอกลับเอนซบอีกครั้งแต่คราวนี้อัยน์นาฝืนตัวไว้“พิษจากศรพวกนั้น...”“กินยาแก้พิษปรับสมดุลแล้วล่ะ...ยาแบบเดียวกับที่ป้อนให้เธอเมื่อครู่ พักสักหน่อยก็คงค่อยๆ ดีขึ้น...” เขายอมเฉลยออกมาในที่สุด “ร่างกายพวกเราฟื้นฟูตัวเองได้...จะเร็วหรือช้าขึ้นอยู่กับอาการ แต่...ใช่...สุดท้ายแล้วร่างกายจะค่อยๆ เยียวยาตัวเองจากภายใน...ยานี่จะช่วยให้หลายๆ อย่างดีขึ้น”คำว่าพวกเรา ไม่ได้หมายถึงเธอกับเขา แต่หมายถึงเผ่าพันธุ์โบราณที่มีปีกกลางหลัง.

จากยอดเขาสูงชะลูดคล้ายต้นเสาสูงเสียดเมฆ อัยน์นามองเห็นกองทัพเวเนเซียชัดเจนกองทัพใหญ่เวเนเซียยามนี้เคลื่อนพลผ่านแนวเขาสลับซับซ้อนมาครบแล้ว ทันที่ที่มาถึงป่าที่ราบ แม่ทัพใหญ่ก็สั่งให้ทหารแนวหน้าตั้งแถวตรึงกำลังไว้แล้วสั่งให้ทหารแนวหลังตั้งค่ายพัก เสียงตบเท้าเคลื่อนแถวแต่ละครั้ง ทำเอาผืนดินสั่นสะเทือน ฝูงสัตว์เล็กหวาดผวา หนีหน้าเข้าซุกตามโพรงหินตามพุ่มไม้เหล่าเจ้าของอาณาเขตปล่อยให้ผู้บุกรุกโค่นต้นไม้สร้างค่ายพักไปสองต้น พอสันขวานจามเข้าไม้ลำต้นผอมทว่ายาวตรงสูงเสียดฟ้าต้นที่สาม พวกเขาก็เปิดประตูกรงล้อมขัง ‘อสุรกาย’ ปลดปล่อยสิ่งมีชีวิตสี่เท้าดุร้ายทั้งหมดให้ออกมาอาละวาดฟาดหัวฟาดหางกันเต็มที่“เจ้าตัวใหญ่พวกนี้ ปกติไม่เคยถูกขัง พอโดนต้อนเข้ากักตัวในค่ายล้อมขังถึงได้หงุดหงิดนัก” ประโยคเดียวจากไซรัส อธิบายภาพตรงหน้าเธอได้หมดทุกอย่าง‘เจ้าตัวใหญ่’ ที่เขาพูดถึงยามนี้ ถ้าไม่พุ่งเข้าใส่กันเองจนได้เลือด ก็วิ่งถลาไปทางกองทัพมนุษย์ เดาว่าคงเพราะได้กลิ่นไม่คุ้นชินและได้ยินเสียงฝีเท้าเล็กๆ เคลื่อนไหวไปมา บ่งบอกว่าทิศใต้มี ‘กองทัพอาหาร’ รอให้กัดกินไม่อั้น ภาพที่เกิดขึ้นทางฝั่งกองทัพมนุษย์จึงดูน่าหวาด

ตอนนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองช่างทำตัวเหมือนเด็กน้อย หึงหวงไร้สาระ แต่หลังจากต้องรับมือนักปั่นหัวตัวฉกาจ นอกจากเหวี่ยงกลุ่มก้อนโทสะตกค้างระบายความอัดอั้น เธอคิดอะไรไม่ออกเลยจริงๆ“ก็น้องสาวต่างแม่อย่างไรเล่า” เขายังคงตอบเสียงนุ่ม “จำได้ว่าภรรยาเองก็สีผมสีตาแตกต่างจากพี่สาวต่างแม่ไม่ใช่หรือ”ภรรยา... หัวใจดวงน้อยคล้ายค่อยๆ หลอมรวมกลับเต็มใบ แล้วอุ่นซ่านขึ้นในวินาทีนั้นไม่นะ...อย่าเชื่อ อย่ายอมรับง่ายๆ สิ!“หึ...ต่อให้ไม่เป็นอมตะ แต่ท่านอายุยืนยาวนักไม่ใช่รึ จนถึงตอนนี้ท่านใช้ชีวิตมานานตั้งเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ อย่างท่านน่ะ...ถ้าไม่เคยมีใครก็นับว่าไม่ปกติแล้ว! ”มองหญิงสาวที่พยายามตั้งคำถามสุดชีวิต ทั้งที่ใช้สำนวนการพูดจาแบบเวเนเซียกับแบบโบราณอย่างผู้คนในอาณาจักรนี้สลับกันไปมา ดูสับสน คนร่างสูงกว่าก็หัวเราะเบาๆไม่เป็นไร...อยู่ที่นี่ เขาจะค่อยๆ สอนให้เธอคุ้นชินไปเอง“แล้วใครบอกว่าข้าปกติกัน...ออกจะ ‘เจ้าเล่ห์ บ้างาน’ ไม่ใช่หรือ” จอมเจ้าเล่ห์ตอบแกมกระเซ้า “มารดาผู้ให้กำเนิด ‘ไซรัส’ ราชาอาณาจักรนี้เป็นภรรยาที่ถูกต้องก็จริงอยู่ แต่ก็เป็นแค่ราชินีองค์ก่อนที่ล่วงลับไปนานนับร้อยปีก่อนที่ราชินีองค์

เห็นลูกเขยทำตัวมีลับลมคมในคล้ายไม่อยากบอกอยู่ในที ท่านเจ้ากรมก็ยิ่งอยากรู้หนัก“อย่างไร? ”“เมื่อผู้หญิงตั้งครรภ์ จะเกิดสายใยระหว่างมารดากับบุตร เรียกว่าสายรก” ราชาอาณาจักรเร้นลับค่อยๆ อธิบาย ยิ่งเขาดูใจเย็นเท่าไหร่ ท่านเจ้ากรมก็ยิ่งจดจ่อรอฟังมากเท่านั้น “เมื่ออัยน์นาตั้งครรภ์...เดาว่าเด็กในท้องคงแบ่งปันพลังการฟื้นฟูตัวเองจากภายในไปให้ผ่านสายรกนั่น...”ฟังลูกเขยเอ่ยเพียงเท่านี้ ท่านเจ้ากรมก็เหลียวมองทารกชายในมือลูกสาว มองเด็กชายอายุราวสองขวบครึ่งที่ขึ้นขี่คอผู้พิทักษ์ประจำตัวต่างม้าศึก มองหน้าท้องที่เริ่มนูน...ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตั้งครรภ์มาได้อย่างต่ำก็ราวสามสี่เดือน และไพล่นึกไปถึงหลานชายหลานสาวอีกอย่างละคน ที่ตอนนี้ไปเล่นซนที่ไหนสักที่ จากนั้นก็กลืนน้ำลายลงคออันที่จริงท่านเจ้ากรมก็รู้สึกอยู่บ้างว่าลูกสาวคนเล็กกับลูกเขยมีลูกกันเร็วจนน่าตกใจ แต่ทุกครั้งที่รู้ข่าว ท่านเจ้ากรมก็ได้แต่ดีใจอยากดั้นด้นมาหาหลานตามประสาคนแก่ ไม่เคยนั่งคิดเรื่องนี้จริงจังเลยสักหน พอลองมาคิดดูดีๆ แล้วถึงได้รู้ตัวว่าลูกเขยตัวดีแทบไม่ปล่อยให้ลูกสาวคนโปรดท้องว่างเลยสักนิด!พ่อที่หวงลูกสาวจัดกำม้าหมากรุกในมือแน่นจ