Lahat ng Kabanata ng เล่ห์รักเจ้าชายอสูร: Kabanata 141 - Kabanata 150

ผ่านไปหลายวัน อัยน์นาถึงได้รู้ว่าความคิดตัวเองคลาดเคลื่อนจากความเป็นจริงแท้จริงแล้ว วันนั้นไซรัสไม่ได้เพียงพูดเพื่อปลอบโยน แต่ประโยคสั้นๆ ประโยคนั้นคือคำยืนยันสัญญา และเขาก็เติมเต็มคำยืนยันสัญญาที่ว่านั้นด้วยการจัดการทุกอย่างเสียเรียบร้อยจนไม่มีอะไรเหลือให้เธอกังวลแม้เพียงนิดเวลานี้เกิดความเปลี่ยนแปลงในวงราชการหลายอย่างเนื่องจากขุนนางในกลุ่มสนับสนุนสงครามหลายคนโดนปลด เจ้ากรมการคลังจึงจำต้องผลักดันบรรดาคนเข้าร่วมกลุ่มหน้าใหม่ที่พอจะขึ้นดำรงตำแหน่งได้ขึ้นดำรงตำแหน่งที่ว่างเว้นตามคำแนะนำไซรัส เรื่องนี้สร้างความไม่พอใจให้ ‘คาร์ล’ เป็นอย่างมากคาร์ลเห็นว่าควรสนับสนุนพวกเป็นกลางขึ้นมาแทนที่เพราะมองว่าต่อให้ไม่มีผลดีก็ไม่มีผลเสีย ความคิดแบบนี้ในสายตาเจ้ากรมการคลังช่างฟังดูไร้สาระ หัวหน้ากลุ่มขุนนางผู้สนับสนุนสงครามกับสายลับจากอาเรนทร์ถึงขั้นปะทะคารมกันเสียยกใหญ่ เป็นสาเหตุให้คาร์ลดูจะห่างจากกลุ่มไป ไม่เข้าร่วมประชุมหรือร่วมสังสรรค์ด้วยเหมือนก่อน คนที่ยืนเคียงข้างนายใหญ่ของกลุ่มสนับสนุนสงครามจึงกลายเป็นไซรัสเพียงลำพัง ทำให้ไซรัสมีโอกาสแนะนำ ‘สิ่งดีๆ ’ ให้เจ้ากรมการคลังและพรรคพวกหลายอย่าง ท

ไซรัสวางร่างแน่งน้อยบนพื้น ไม่สนใจเสียงฮือฮาปนชื่นชมจากใครทั้งสิ้น เขารีบคลายผ้าห่มออกให้เธอหายใจสะดวก คลุมเรือนร่างงดงามในชุดนอนด้วยเสื้อคลุมแสนยับเยิน แก้ผ้าปิดปาก อังนิ้วสั่นๆ ที่ปลายจมูก...แล้วเฝ้ารอ เวลาเพียงชั่วเสี้ยววินาทีเนิ่นนานเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์เมื่อรู้สึกถึงลมหายใจ อาการหัวใจบีบรัดจนปวดแปลบก็ค่อยๆ ลดลงบ้างเขาเรียกหาผ้ากับน้ำสะอาดทันทียังไม่สบายใจ ยังไม่อาจปล่อยมือผละจากไปสนใจเรื่องไหนไม่ จนกว่าจะเห็นเธอลืมตาขึ้นมาพูดคุยกัน“นายท่าน” มาธาส่งถังน้ำสะอาดที่ไซรัสต้องการให้เขาในนาทีถัดมา โรสเองก็สละผ้าคลุมไหล่เนื้อหนานุ่มอันเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่หยิบติดมือออกมาให้นายท่านใช้เช็ดเนื้อเช็ดตัวนานหญิง ทุกสิ่งที่เป็นผลดีต่ออัยน์นาเขารับมาใช้โดยไม่พูดอะไรทั้งสิ้น ไม่มีอารมณ์จะสนใจใคร ไม่ได้สงบใจพอจะปั้นหน้ายิ้มขอบคุณ“อัยน์นา” พ่อค้าที่เพิ่งเสียทรัพย์นับไม่ถ้วนในกองไฟเรียกภรรยาไปก็เช็ดหน้า เช็ดคอ และเช็ดแขนสองข้างให้เธอไปพลางเรียกอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดหญิงสาวผิวขาวจัดที่นอนนิ่งราวตุ๊กตากระเบื้องก็สูดหายใจแรงขึ้น แล้วค่อยๆ ลืมตาอย่างเชื่องช้า“...ไซรัส...”ได้ยินเธอเรียกเท่าน

ไซรัสนั่งรถม้ามุ่งหน้าเข้าหาจวนเจ้ากรมการคลัง ทีแรกคิดเพียงจะสอบถามท่านผู้หญิงวิลส์ตันและดูลาดเลา ไม่นึกว่าจะได้เห็นภาพรถม้าประทับตราประจำตระกูลบรรดาขุนนางในกลุ่มสนับสนุนสงครามหน้าเก่านับสิบคันมุ่งหน้าเข้าจอดเรียงรายหน้าตีนบันไดคฤหาสน์หลังงามเป็นทิวแถวเขาตัดสินใจมุ่งหน้าเข้าข้างในให้รู้ความ ไม่ทันจะลงรถม้า ก็มีรถอีกคันเร่งความเร็วเคลื่อนมาจอดเทียบเคียงกัน ลักษณะร่างกายอวบอ้วนจนยากจะขยับขัดกับเครื่องแบบทหารสีเข้มขึงขัง ทำให้พ่อค้าหนุ่มจำคนในรถม้าได้ดีหนนี้นายพลเมอร์สันไม่ได้โปรยยิ้มจนตาหยีให้เขาอย่างสนิทสนมอีกแล้ว“คุณมาได้ยังไงกัน” นายพลร่วงท้วมถามเสียงเครียด“ท่านเจ้ากรมเกิดเรื่อง ผมรู้ข่าวก็เลยรีบมา เผื่อว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง”“รีบกลับไปเถอะ เรื่องนั้นแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว” นายพลเมอร์สันตัดบทคล้ายเตือนอยู่ในที แล้วขยับตัวลงจากรถม้า ทำท่าเหมือนไม่อยากยุ่งด้วยอีกต่อไปแต่ไซรัสก็ไม่ยอมปล่อยแหล่งข่าวเดินหนีง่ายๆ เหมือนกันเขารีบลงจากรถม้า เดินเข้าขวาง “นี่มันเรื่องอะไรกัน”นายพลร่างท้วมพ่นลมหายใจแรง เหลียวซ้ายแลขวา ก่อนตอบด้วยท่าทีลำบากใจ “ลมเปลี่ยนทิศแล้ว ตอนนี้คาร์ลขึ้นเป็นรักษาการกรมก

“ ‘คาร์ล วิลส์ตัน’ ” อัยน์นาเดาได้ไม่ยาก “เสือซ่อนคมยอมกางเขี้ยวเล็บออกจากถ้ำจนได้”“เสือหนุ่มตัวนี้เป็นเสือตัวร้ายไม่เบาเชียวล่ะ” เขาประคองเธอดื่มน้ำ ปากก็ขยับเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น “วันนี้ฉันลองหยั่งเชิง ปรากฏว่าคนคนนี้ยินดีอ้าแขนรับกลับเข้าพวก สนับสนุนให้เดินหน้าแผน ‘ทำลายชื่อเสียงเจ้ากรมการเมือง’ ต่อไป” ยิ่งพูดถึงคาร์ลคนนี้ สีหน้าไซรัสก็กระด้างขึ้นเรื่อยๆ จนคนฟังอดไม่ไหว ต้องยื่นมือไปบีบมือเขาเบาๆสัมผัสจากเธอ ช่วยให้แววตาคนตัวโตอ่อนโยนลงหลายส่วน“สายลับคนนี้ไม่ใช่คนโง่ จุดประสงค์ที่มาที่อาณาจักรนี้ก็ชัดเจน จากที่แล้วๆ มาก็เห็นได้ชัดว่าเขามอง ‘ไซรัส’ เป็นตัวอันตราย” ไซรัสยังคงเล่าต่อไป “ทั้งๆ ที่ไม่ไว้ใจกันถึงขนาดนั้น พอเสนอแผนการให้กลับยินดีอ้าแขนรับสนับสนุนให้ดำเนินการแบบนี้...เดาว่าในใจคงคิดจะใช้เรื่องคราวนี้กำจัดทั้งเจ้ากรมการเมืองทั้งพ่อค้าเกะกะรบกวนไปพร้อมๆ กัน”“แต่คุณคงไม่จนแต้มง่ายๆ แบบนั้นใช่ไหมคะ” เธอคลี่ยิ้มยิ่งรอยยิ้มดูอ่อนหวานเท่าไหร่ ก็ยิ่งดูเจ้าเล่ห์ชวนหลงใหลเท่านั้นตั้งใจจะเย้าแหย่ให้เขาคลายเครียด แต่คนมองกลับทำเพียงกุมมือเธอกลับ แล้วตบหลังมือเธอเบาๆ ไม่รู้ว่าอยา

“ฟังไว้นะยะ คนเรามันต้องรู้จักประมาณตน” แอนนาเบลสาดไอมรณะใส่ พลางก้าวขาเดินหน้าอัยน์นายังไม่หายป่วยดี พอได้กลิ่นหวานจัดชวนเมาก็มึนหัวขึ้นมา ได้แต่ก้าวขาถอยหลังตามจังหวะแอนนาเบลก้าวขาไล่ที่ จะหลบไปทางซ้ายแอนนาเบลก็ขยับตาม จะถอยเยื้องไปทางขวาแอนนาเบลก็ไม่วายไล่ต้อน“เกิดเป็นคนมันต้องรู้จักหยุด ต้องรู้จักพอ” เมื่อได้พูดแล้ว ท่านหญิงคนรองก็พูดต่อไม่หยุด เหมือนทนเก็บความกรุ่นโกรธมานาน “หล่อนมันเหลือเกินจริงๆ คิดจะแย่งเอาทุกสิ่งทุกอย่าง ฉันอยากรู้นัก ว่าจิตใจหล่อนทำด้วยอะไร ถึงได้ไร้ยางอายสิ้นดี!”“แอนนาเบล พอได้แล้ว” พริสซิลล่ากระตุกแขนน้องสาวแม่เดียวกัน ส่ายหน้าเป็นเชิงห้ามแอนนาเบลเห็นพี่สาวไม่เอาด้วยก็ยิ่งออกอาการหงุดหงิด หล่อนจูงมือพี่สาว เดินกระแทกไหล่น้องต่างแม่ลงบันไดอัยน์นาไม่ทันตั้งตัว พอโดนกระแทกไหล่ก็เสียหลักหงายหลังทันทีคนก่อเรื่องตะลึงค้างพริสซิลล่าพยายามยื่นมือมาคว้า แต่ไม่ทันร่างเล็กดูบอบบางลอยคว้างขึ้นจากพื้นตกลงสู่เบื้องล่างทั้งรวดเร็ว ทั้งน่าเสียวไส้!ท่ามกลางความตะลึงงัน อัยน์นามองภาพเพดานแล้วใจหาย ไม่แน่ใจว่ากลัวตายหรือกลัวเจ็บมากกว่ากันคนร่วงหล่นหลับตาแน่น เตรี