All Chapters of เล่ห์รักเจ้าชายอสูร: Chapter 131 - Chapter 140

นับตั้งแต่พบหน้ากันครั้งแรก บางอย่างในตัวไซรัสบ่งบอกว่าเขาแตกต่างจากคนอื่นๆ ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...ใครจะคิดว่าผู้ชายที่ยืนข้างกายเธอตอนนี้ จะทั้งต่อสู้คล่องแคล่ว ฝีปากดี ฉลาดรอบคอบ รอบจัด เก่งกาจไปหมดทุกอย่าง เก่งกาจเสียจนยากจะเชื่อว่ามีคนแบบนี้อยู่บนโลก“ไหนๆ ทุกคนที่นี่ก็เคยฝึกต่อสู้ระยะประชิดด้วยมือเปล่ากันมาแล้วทั้งนั้น ฝึกแต่อาวุธอย่างเดียวอาจมีคนหลงลืมขั้นพื้นฐาน” นายใหญ่ของอาคารยังคงกล่าวต่อไป “วันนี้ให้แบ่งเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งเป็นฝ่ายจับตัว อีกฝ่ายป้องกันตัว จับคู่ต่อสู่กันทีละคู่ ฝั่งไหนชนะให้นับแต้มเป็นหนึ่ง ฝ่ายแพ้ไม่มีโทษปรับใดใด แต่ฝ่ายที่ชนะจะได้เบี้ยเลี้ยงพิเศษ...เริ่ม”สิ้นคำประกาศิต คนงานซึ่งเวลานี้แกร่งกล้ามีระเบียบไม่ต่างอะไรจากกองกำลังทหารส่วนตัวย่อมๆ ก็เดินเข้ายืนเรียงแถวหน้ากระดานกันคนละฝั่งผนังห้อง เมื่อแบ่งจำนวนคนกันได้แล้ว คู่แรกจากหัวแถวก็ออกมายืนประจันหน้ากันกึ่งกลางห้อง จดจ้องกันอยู่ครู่หนึ่ง ฝ่ายจับตัวก็เป็นฝ่ายพุ่งเข้าปะทะอัยน์นามองผู้คนซึ่งไซรัสเคยให้เหตุผลว่าฝึกไว้ต่างกองกำลังอารักขาทรัพย์สินแล้ว ก็อดนึกถึงเรื่องบ้านเมืองไม่ได้ระบบชนชั้นภายในเวเนเซียยา

ดึกสงัด ไอหนาวเย็นจัดกัดจนผิวขาวผ่องขึ้นสีตามปกติแล้ว ช่วงเวลาแบบนี้ นายหญิงของคฤหาสน์จะซุกตัวในผ้าห่มผืนหนาเข้านอนไปนานแล้ว แต่วันนี้ เรื่องมากมายในหัวทำให้ไม่อาจข่มตาหลับโดยง่ายหลังจากนอนเหม่อมองแสงตะเกียงสีนวลบนผนังห้องอยู่นาน ในที่สุดอัยน์นาก็ตัดสินใจคว้าเสื้อคลุมตัวหนามาสวม แล้วสาวเท้าเข้าหาห้องทำงาน...สถานที่ที่เธอเพิ่งรู้จากคนสนิททั้งสองว่าวันที่กลับเร็วไซรัสมักใช้เวลานั่งตรวจเอกสารต่างๆ อยู่คนเดียวเสมอ “ทำไมยังไม่นอนอีก” เสียงทักดังขึ้นทันทีที่เธอเปิดประตูห้อง บอกให้อัยน์นารู้ว่าวันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่เขากลับมาจากข้างนอกนานแล้ว“นอนไม่หลับค่ะ” อัยน์นาตอบตามตรง “คิดว่าคุณอาจจะกลับมาจากข้างนอกแล้ว ก็เลยลองแวะมาดูที่นี่”กำลังจะถามเรื่องแผนการขั้นต่อไปเพราะคิดว่าไซรัสอาจช่วยให้เธอสบายใจขึ้นได้ แต่เมื่อเห็นว่าผู้ชายคนนี้รื้อเอกสารมากมายมานั่งตรวจสอบ ทั้งที่สีหน้าดูเหนื่อยล้า หนำซ้ำยังไม่ได้สวมเสื้อคลุมหนาๆ ให้เหมาะสม กว่าจะรู้ตัว คนร่างเล็กก็เดินเข้าไปปลดเสื้อนอกคลุมไหล่ให้เขาอย่างอดไม่ได้ไซรัสตัวแข็งค้างไปทันตา เขาเหลียวมองเธอ...วินาทีแรกแววตาเขาดูประหลาดใจ แต่วินาทีต่อมามั

อากาศยามตื่นวันนี้ช่างหนาวเหน็บ...หนาวจนคนร่างเล็กบนเตียงสงสัยว่าพระอาทิตย์อาจยังไม่โพล่พ้นขอบฟ้า เธอจึงเลือกนอนหลับตาต่อไปด้วยยังรู้สึกอ่อนเพลียอยากพัก ทว่าทำอย่างไรก็หลับต่อไม่สนิทมีบางอย่างไม่ถูกต้อง...เธอรู้สึกได้ในตอนที่นอนครุ่นคิดอยู่นั้น แสงสว่างจ้าก็สาดกระทบเปลือกตา บอกให้อัยน์นารู้ว่าตัวเองเข้าใจผิดเช้าแล้ว...“คุณหนู...สายแล้วนะคะ” มาธาเตือนพลางผูกรวบผ้าม่านสีดำทึบแสงเหลือไว้เพียงม่านสีขาวเนื้อบางกั้นสายตาคนนอก จากนั้นก็รีบเข้าช่วยประคองนายคนสำคัญให้ลุกนั่งอัยน์นาไล้ปลายนิ้วไปตามที่นอนข้างกาย ความรู้สึกเย็นชืดบอกให้รู้ว่าเมื่อคืนเธอนอนเตียงกว้างนี้คนเดียวนึกถึงคนใช้เตียงนอนร่วมกันแล้ว เธอก็ระลึกขึ้นได้นี่เอง...สิ่งที่ชวนให้รู้สึกว่าประหลาดเมื่อคืนนี้ เธอไปนั่งรอไซรัสในห้องทำงานจนผล็อยหลับ แต่เช้านี้กลับตื่นขึ้นมาบนเตียง ถ้าเดาไม่ผิดคนที่อุ้มเธอมานอนที่นี่ก็คงเป็นเขา เธอแน่ใจ...ที่นี่กฎระเบียบเคร่งครัด ดึกดื่นค่อนคืนขนาดนั้น แม้จะมีคนเฝ้ายามแต่ก็เฝ้ากันอยู่ที่บริเวณบันไดเท่านั้น ไม่มีเหตุฉุกเฉินย่อมไม่มีใครกล้าเข้าห้องทำงานส่วนตัว ‘นายท่าน’ โดยไม่ได้รับอนุญาต และยิ่งไ

คนฟังแทบไม่สนใจคำอธิบายอะไรอีกแล้ว เธอเลื่อนมือขึ้นไล้ตามกรอบหน้าคมสวย...โน้มคอเขาลง แล้วเป็นฝ่ายเริ่มจูบอย่างห้ามไม่อยู่ บทเพลงจังหวะเร่งเร้ารุนแรงจึงเริ่มต้นอีกครั้งคล้ายกับร่างกายเธอจำสัมผัสรสชาตินี้ได้ อัยน์นากอดคอเขาแน่น เผยอช่วงอกขึ้นเล็กน้อยไซรัสไม่ปล่อยให้ทุกสิ่งที่เธอหยิบยื่นสูญเปล่า เขาทั้งสอดไล้ กวาดเม้ม ค่อยๆ เล็มลิ้มพื้นที่ทุกตารางราวกับกลัวว่าจะพลาดอะไรไปเพียงนิดขับให้ผิวกายร้อนจัดจนแทบคลั่งในที่สุดเธอก็เข้าใจหลายวันมานี้เธอไม่ได้หนาวกายเนื้อแต่รู้สึกหนาวเหน็บลึกถึงในอกเพราะขาดเปลวไฟสำคัญ เปลวไฟที่ช่วยปลุกให้ร้อนเร่า ขณะเดียวกันก็แผ่กระจายความรู้สึกอบอุ่น อิ่มเอม เติมเต็มหัวใจที่เคยด้านชาให้กลับฟื้นคืนชีวิตโดยที่ไม่รู้ตัว เธอเปิดรับคนคนนี้เข้ามาในใจ เรียนรู้และอ้าแขนรับสิ่งที่เขาหยิบยื่นให้กระทั่งเคยชินจนไม่อาจแยกห่าง...ความคิดมากมายในสายหมอกพร่ามัวหยุดลงเพียงตรงนั้น หยุดลงพร้อมๆ กับอาการผวาเมื่อริมฝีปากผละจากกันจู่ๆ ไซรัสก็จ้องมองเธอด้วยแววตาแบบเดียวกับหลายต่อหลายครั้งก่อนหน้านี้เธอไม่เคยเข้าใจ แต่ในที่สุดเธอก็รู้แล้ว...รู้เมื่อชายซึ่งค้ำร่างอยู่เหนือตัวเองไล้ปล

บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางเปลี่ยนไปทีละน้อย ในที่สุดก็ไร้สิ้นความตึงเครียด ราวกับว่าปัญหาทุกอย่างคลี่คลายโดยสมบูรณ์เห็นบรรยากาศเปลี่ยนไปง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือแบบนี้ เลขานุการกรมการคลังที่เฝ้ามองกลุ่มผลประโยชน์กลุ่มนี้อยู่เงียบๆ ก็ได้แต่ลอบถอนหายใจ เหน็ดหน่ายเขาไม่ได้คาดหวังให้กลุ่มคนที่รวมตัวกันด้วยความโลภรักใคร่กลมเกลียวจากใจ เพียงแต่อดกังวลไม่ได้ ที่ดูเหมือนเวลานี้ขุนนางแต่ละคนแทบไม่ใส่ใจอีกต่อไปว่าฝ่ายตนเพิ่งสูญเสียกำลังสำคัญที่ร่วมงานกันมานานไปกว่าครึ่งจริงอยู่ว่าด้วยจำนวนคนเท่าที่เหลืออยู่ เมื่อรวมกับบรรดาขุนนางที่เพิ่งเข้าร่วมกลุ่มด้วยไม่นาน กลุ่มสนับสนุนสงครามก็จะยังคงครองเสียงข้างมากในที่ประชุมขุน แต่คนเข้าใหม่เหล่านั้นจะไว้ใจได้สักแค่ไหน?คนที่เข้ามาเพราะผลประโยชน์ยังไว้ใจได้ว่าเข้ามาเพราะคาดหวังผลประโยชน์ร่วมกัน แต่คนที่เข้ามาเพราะโดนบีบจะเชื่อถือได้สักกี่น้ำ? ใครจะรับประกัน ว่าวันหนึ่งหากปีกกล้าขาแข็ง หรือมีคนช่วยสร้างความมั่นใจว่าจะปลอดภัยทุกทาง คนกลุ่มที่ว่านี้จะไม่พลิกลิ้นเปลี่ยนข้างกันอีกหนคนซึ่งเฝ้ามองมานานจ้องประธานของกลุ่ม...แล้วเลื่อนสายตาไปยังไซรัสหลายวันมา