All Chapters of ข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ: Chapter 171 - Chapter 180

เวลาหนึ่งวันไม่ถือว่านาน แต่สำหรับคนที่เข้าร่วมศึกจัดอันดับนั้น เวลาหนึ่งวันคือช่วงเวลาบีบเคล้นพวกเขาให้หายใจลำบากเมื่อการทดสอบรอบแรกสิ้นสุดลง ในที่สุดพวกเขาก็โห่ร้องออกมาได้เสียที ไม่ใช่โห่ร้องออกมาจากความดีใจเพียงอย่างเดียว แต่โห่ร้องออกมาเพราะความโล่งใจ ที่ในที่สุดก็ผ่านรอบแรกมาได้การแข่งขันรอบสองจะถูกจัดขึ้นวันพรุ่งนี้ ยังพอมีเวลาให้เตรียมตัวศิษย์ทั้งหลายเดินทางออกจากลานประลองแล้ว ศิษย์หลายคนมีสีน่าเศร้าสร้อยเพราะไม่ผ่านการแข่งขันรอบแรก หลายคนเอ่ยปลอบเพื่อนที่รู้จักกันพร้อมบอกว่ายังมีการแข่งขันอีกครั้ง สามารถเข้าร่วมได้เสมอ หรือไม่หากมั่นใจในความสามารถตนเองก็สามารถขอท้าสู้คนที่อยู่ในรายชื่อผู้แข็งแกร่งได้ซึ่งถือเป็นสิ่งที่เยว่ฉีเพิ่งได้รู้ตั้งแต่เข้ามาในสำนัก นางไม่เคยได้ใช้เวลาอย่างจริง ๆ จัง ๆ ในสำนักเลย หากไม่เข้าไปฝึกฝนในมิติ ก็เข้าไปฝึกฝนในหุบเขา ขนาดสวนสมุนไพร หรือห้องแรงโน้มถ่วงก็ยังไม่เคยเข้าไปเหยียบเลยสักครั้งหอสมุดยิ่งแล้วใหญ่ อาจารย์บอกว่าในมิติมีหนังสือเพียงพอแล้วไม่จำเป็นต้องไปเสียแต้มกับของแบบนั้นนางผู้ได้ชื่อว่าศิษย์ผู้เชื่อฟังจึงไม่เคยเข้าไปในหอสมุดวันที่สอ

“เทียนหลินเจ้าต้องใจเย็น ๆ ยังไม่แน่ใจว่าสตรีผู้นั้นคือน้องสาวเจ้า การที่เจ้าแสดงท่าทีเช่นนี้จะทำให้คนนอกสงสัยเอาได้” เข้ามาในห้อง หม่าลู่เสียนรีบกางม่านกั้นเสียง ก่อนเอ่ยกับคนที่ตอนนี้ไม่สามารถรักษาท่าทีสงบเอาไว้ได้“ลู่เสียนข้ารู้ ข้ารู้ว่าต้องอดทน แต่พอนึกว่าน้องสาวแต่งงานแล้วทั้งที่นางอายุไม่เท่าใด จะไม่ให้พี่ชายเช่นข้ารู้สึกหงุดหงิดหรือ? นางเพิ่งจะสิบเจ็ด ลู่เสียนนางเพิ่งจะอายุสิบเจ็ดปี ยังเด็กมากนัก!!”สีหน้าหมิงเทียนหลินไม่ดีขึ้นเลย เขากำลังคิดว่าจะหาวิธีเข้าไปใกล้นางอย่างไรดี หรือจะรอจนกว่าจะจบการแข่งขันเพราะนอกจากหน้าตาแล้ว ยังมีวิธีตรวจสอบว่านางคือน้องสาวเขาจริงหรือไม่อยู่“อีกไม่นานการแข่งขันจะจบแล้ว ถึงเวลานั้นข้าจะเข้าไปหานาง และตรวจสอบความจริงให้กระจ่าง หากนางเป็นน้องสาวข้าจริง ข้าจะพานางกลับบ้าน” หม่าลู่เสียนอยากบอกเหลือเกินว่า ผ่านมานานเช่นนี้ น้องสาวจะยังจดจำหรือยินดีกลับคืนสู่สถานที่ที่ตนจากมาหรือไม่จากที่ได้มอง นางดูมีความสุขยามอยู่ข้างกายชายผู้นั้น แถมบุรุษผู้นั้นยังดูแลนางเป็นอย่างดี คอยปกป้องและมอบความรักให้ภายในห้องอบอวลไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนมากมาย แตกต่างจา

การแข่งขันรอบแรกเริ่มต้นขึ้นแล้ว เหนือขึ้นไปบนลานประลอง เยว่ฉีและสามีกำลังยืนมองการแข่งขันด้วยความตื่นเต้นไม่สิมีแค่นางที่ตื่นเต้นไปคนเดียวหญิงสาวดวงตาเป็นประกาย สองมือจับราวกั้นเอาไว้แน่น จ้องมองลงไปด้านล่าง หันมองลานประลองด้านนั้นด้านนี้ มองการต่อสู้ของเสินเทียนสลับกับหวานเว่ยเสินเทียนต่อสู้กับศิษย์พี่ร่างเล็กคนหนึ่ง อีกฝ่ายดูท่าทางมั่นใจมาก ทั้งที่ร่างกายเล็กกว่า บนไหล่อีกฝ่ายมีกระรอกน้อยตัวหนึ่ง เขาพึมพำพูดอะไรบางอย่างกระรอกน้อยก็ขยายใหญ่พร้อมกรงเล็บแหลมคมดูน่ากลัว ดวงตาสีแดงฉาน และความกระหายเลือดแผ่กระจายออกมาจากร่างเสินเทียนบนสนามยังคงเต็มไปด้วยความมั่นใจ ทั้งที่ตนดูจะเสียเปรียบ มือข้างหนึ่งปรากฏดาบเปลวเพลิง เขาตะโกนออกมา ไม่รู้ว่าพูดอะไร หมาป่าเพลิงผลาญก็ปรากฏตัวทันทีที่สัตว์อสูรหายากปรากฏสู่สายตา เสียงโห่ร้องและตะโกนเชียร์พลันดังสนั่น ทำให้บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความสนุกสนานเสินเทียนเริ่มเข้าต่อสู้ กระโจนเข้าหาศัตรู สัตว์อสูรเองก็กระโจนเข้าใส่กันหมาป่าเพลิงผลาญเปลี่ยนขนคอธรรมดาให้กลายเป็นแผงคอลุกโชติช่วง วิ่งเข้าซัดกระรอกตาแดง กรงเล็บแหลมคมที่เป็นหนึ่งในอาวุธง้างขึ้นก

“เป็นอันใดมากหรือไม่?” ทันทีที่นางหลบออกมาจากลานประลอง หานลั่วอี้ผู้สังเกตเห็นความผิดปกติ ก็รีบเดินลงมาหา เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“ข้าไม่เป็นอันใด ดีขึ้นมากแล้ว” ได้รับสายตาเป็นห่วง ความรู้สึกขนลุกเมื่อสักครู่พลันสลายไปเกือบหมด“ข้าจะไปจัดการเจ้านั่นทีหลัง”หญิงสาวส่ายหัวก่อนเอ่ย “ไม่จำเป็น ข้าลงโทษไปแล้ว”“เจ้าไม่เป็นอันใดจริง ๆ ใช่ไหม?” ยังคงเอ่ยย้ำเพื่อให้แน่ใจ เยว่ฉีพยักหน้าตอบ ยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้า“ข้าไม่เป็นอะไร พอได้เห็นหน้าท่านความรู้สึกไม่ดีเหล่านั้นก็หายไปแล้ว”ทว่าคำหวานของนางไม่ได้ช่วยให้ความหงุดหงิดในใจลดลง ฝ่ามืออบอุ่นวางทาบลงบนมือสวย“ข้าควรจะไปจัดการหลังจากนี้สินะ” เยว่ฉีส่ายหัวอ่อนใจ“พอแล้ว ข้าไม่อยากให้ท่านเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคนเช่นนั้น” ชายหนุ่มสบตาภรรยา สุดท้ายก็ยอมพยักหน้าตามที่นางต้องการการแข่งขันจัดอันดับรายชื่อผู้แข็งแกร่งยังคงดำเนินต่อไป ศิษย์หลายคนเริ่มแสดงความสามารถออกมาให้เห็น มีหลายคนเริ่มเผยความโดดเด่น และเก่งกาจให้เป็นที่ประจักษ์ผ่านไปรอบแล้วรอบเล่าในที่สุดก็มาถึงคู่หานลั่วอี้“สู้ ๆ ท่านชนะได้อยู่แล้ว” เยว่ฉีเอ่ยให้กำลังใจ คู่ต่อสู้ของชายหนุ่มไม่ธรรม

หลังผ่านไปประมาณสี่ชั่วยาม ในที่สุดการแข่งขันก็มาถึงช่วงสุดท้ายบนลานประลองซึ่งมักจะมีศิษย์อยู่กันยี่สิบคน หลังจำนวนผู้เข้ารอบลดลงไปเรื่อย ๆ การแข่งขันก็ถูกเปลี่ยนเป็นต่อสู้ทีละคู่เหมือนเช่นตอนนี้เยว่ฉีเดินเข้าไปในลานประลองขนาดใหญ่ ตรงหน้านางคือบุรุษผู้หนึ่ง ซึ่งเป็นถึงอันดับสามในรายชื่อผู้แข็งแกร่ง อีกฝ่ายยิ้มแย้มทักทายทว่านัยน์ตาสีดำคู่นั้นกลับฉายแววเจ้าเล่ห์“ไม่คิดว่าจะได้ต่อสู้กับเจ้า ข้ามองดูการแข่งขันของเจ้าอยู่ตลอด เจ้าเก่งกาจจนข้ารู้สึกแปลกใจ” อีกฝ่ายเอ่ยเยว่ฉียิ้มรับ “ยังมีอีกมากที่ข้าสามารถทำให้ท่านแปลกใจได้”“ข้าเริ่มคาดหวังมากขึ้นแล้ว...” ทิ้งช่วงไปชั่วครู่ ก่อนเอ่ยต่อ “อยากรู้ว่าเจ้าจะทำให้ข้าสนุกได้มากน้อยเพียงใด”สิ้นสุดการหยั่งเชิงเสียงสัญญาณการต่อสู้ก็เริ่มต้นขึ้นเผยหยางสะบัดมือครั้งหนึ่งในมือเขาปรากฏพู่กันด้ามหนึ่ง อีกฝ่ายหยักยิ้มมุมปากก่อนร่างกายจะค่อย ๆ หายไป พร้อมกลุ่มควันซึ่งปกคลุมไปทั่วลานประลอง“อยากรู้นักว่าเจ้าจะเอาชนะข้าได้หรือไม่?” เผยหยางเอ่ยเยว่ฉีเผยยิ้ม ดูเหมือนว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะสนุกไม่น้อยหญิงสาวหลับตาลงปล่อยพลังจิตออกไปสำรวจรอบตัวในระยะสี่จ