All Chapters of ข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ: Chapter 181 - Chapter 190

บนลานประลองเผยหยางกำลังคาดหวังให้การโจมตีเมื่อสักครู่สำเร็จหนึ่งในความสามารถของสัตว์คู่สัญญาของเขาคือการสะท้อนการโจมตี มันจะกลืนการโจมตีเข้าไปในร่างจากนั้นเปลี่ยนความเจ็บปวดให้กลายเป็นพลังสะท้อนการโจมตีที่รุนแรงมากกว่าออกมาแทนเต่าสายฟ้าที่ถูกกลุ่มควันปกคลุม คำรามออกมาครั้งหนึ่ง ร่างกายใหญ่ยักษ์และหัวอันใหญ่โตของมันขยายใหญ่จนโผล่ออกมานอกกลุ่มควัน มันสะบัดหัวครั้งหนึ่ง ควันทั้งหมดพลันสลายหายไปเผยร่างกายและลวดลายสวยงามบนกระดองด้านหลังคือเยว่ฉีซึ่งถูกร่างกายใหญ่โตปกป้องเอาไว้ความวุ่นวายเกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อมีคนสังเกตเห็นว่าสัตว์อสูรตนนั้นเป็นสัตว์อสูรชนิดใด“เต่าสายฟ้า !!เป็นเต่าสายฟ้าที่สามารถเติบโตจนกลายเป็นสัตว์อสูรระดับจอมทัพ ตอนนี้ดูจากแรงกดดันที่สัมผัสได้คงเป็นระดับนายพล สัตว์อสูรระดับนายพล อีกทั้งยังเป็นเต่าสายฟ้า !!”เสียงเซ็งแซ่วุ่นวายบริเวณคนดูไม่ได้ส่งผลต่อการแข่งขันทั้งสองคนได้เผยไพ่ในมือออกมาหมดแล้ว“อ่า...เยว่ฉีเจ้าทำให้ข้าประหลาดใจมากจริง ๆ” เผยหยางส่ายหัวเอ่ยแล้วเริ่มเข้าจู่โจมเยว่ฉีหญิงสาวยืนอยู่ด้านหลัง จ้องมองการจู่โจมร่างของเผยหยางไม่สามารถก้าวเข้ามาถึงตัวคู่

สือตงฟาดหวดลงมาจากด้านบน หานลั่วอี้ยกดาบขึ้นปัดป้องการโจมตี ตวัดดาบนำวิธีการเคลื่อนไหวของทวนหลบออกจากตัว จากนั้นโจมตีอีกฝ่ายด้วยฝ่ามืออีกฝ่ายกระโดดหลบไปด้านหลัง ห่างออกไปประมาณสี่จั้งก่อนจะหมุนตัวแล้วขว้างทวนพุ่งใส่หานลั่วอี้ชายหนุ่มยกดาบขึ้นป้องกันการโจมตี ทันทีที่ทวนปะทะดาบ เจ้าของทวนก็พุ่งตัวเข้ามา กระแทกฝ่ามือใส่ปลายทวนการโจมตีระลอกสองทำให้ชายหนุ่มไม่อาจต้านการโจมตีเอาไว้ได้ เอนตัวไปด้านหลังแล้วเอี้ยวตัวไปด้านซ้าย จากนั้นขยับปลายนิ้วปล่อยวิชาคมมีดสายลมเข้าใส่ศัตรูสือตงลอยตามทวนมา หลังถูกโจมตีเขารีบดึงทวนกลับเข้าหาตัว ทวนในมือถูกควงเป็นวงกลมป้องกันการโจมตีทั้งหมดหานลั่วอี้สร้างคมมีดวายุขึ้นมาอีกครั้ง บังคับให้พุ่งเข้าใส่อีกฝ่าย ส่วนตัวเองใช้วิชาก้าวสายลมเคลื่อนตัวไปด้านหลัง ประทับฝ่ามือใส่หลังสือตงอีกฝ่ายจับการเคลื่อนไหวได้ ไหวตัวทัน หันหลังกลับมาพร้อมแทงทวนออกไปชายหนุ่มกระโดดหลบ ทว่ายังช้าไป ปลายทวนยืดยาวสามารถสัมผัสถึงตัว หลังอีกฝ่ายตวัดปลายทวนลง เสื้อที่สวมอยู่ก็ถูกตัดขาดออกไปเป็นทางยาวตั้งแต่หัวไหล่ข้างซ้ายไปยังเอวด้านขวา ยังดีที่ถูกเพียงส่วนปลาย ทำให้บาดแผลที่เกิดขึ้นไม

“พวกท่านมีธุระอันใดหรือ?” เยว่ฉีเอ่ยถามด้วยความสงสัย หานลั่วอี้ก้าวขึ้นมาบังภรรยาไว้ด้านหลังเขาจำชายผู้นี้ได้ บุรุษผู้นี้ระหว่างงานประลองจ้องภรรยาไม่วางตาหมิงเทียนหลินขมวดคิ้ว มองท่าทีปกป้องของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกไม่พอใจ แต่ทำอะไรไม่ได้“แม่นางเจ้าพอมีเวลาให้ข้าสักครึ่งชั่วยามหรือไม่? ข้ามีเรื่องบางอย่างต้องการสอบถามเจ้า” เยว่ฉีมองหน้าอีกฝ่ายหากนางจำไม่ผิด บุรุษสองคนตรงหน้ามาจากดินแดนระดับสูงมิใช่หรือ? คนจากดินแดนระดับสูงมีธุระอะไรกับนางในเมื่อความสงสัยต้องการคำตอบ เยว่ฉีจึงพยักหน้า ปล่อยให้ทั้งสองคนเข้ามาในบ้านท่าทีของพวกเขาดูแล้วไม่ได้มาหาเรื่อง ทั้งยังไร้ซึ่งจิตสังหาร นางจึงยอมให้เข้ามาในบ้าน“ท่านมีเรื่องอะไรจะพูดกับข้าหรือ?” เยว่ฉีเอ่ยถาม หลังเทน้ำให้แขกทั้งสองหมิงเทียนหลินมองสำรวจใบหน้าเยว่ฉี ยิ่งได้มองใกล้ ๆ ยิ่งคล้ายท่านแม่ ไม่ว่าจะมองส่วนใดล้วนเหมือนน้องสาวที่หายตัวไปยิ่งนัก“แม่นางเจ้ามีครอบครัวหรือไม่? นอกจากชายผู้นี้ครอบครัวคนอื่น ๆ ของเจ้า” เยว่ฉีหันไปมองหานลั่วอี้ด้วยความสงสัย ก่อนจะหันไปมองอีกฝ่าย“ข้าไม่มี”“แล้วเจ้าคิดอยากจะมีครอบครัวหรือไม่?” คำถามอีกฝ่ายยิ่งท

ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่รู้ว่าต้องผ่านความลำบากมากน้อยเท่าใด ในขณะที่พวกเขามีชีวิตสุขสบายอยู่ในดินแดนระดับสูง“น้องเก่งกาจมากขอรับ” หมิงเทียนหลินหยุดพูดก่อนกล่าวต่อ “ท่านพ่อช่วยสืบชีวิตความเป็นอยู่ของน้องได้หรือไม่ขอรับ น้องยังใช้ชื่อเยว่ฉี เคยอยู่ที่ดินแดนระดับต่ำมาก่อน”คำพูดบุตรชายยิ่งทำให้เขาเจ็บปวด ดินแดนระดับต่ำหรือ? สถานที่ล้าหลังเช่นนั้น ไม่รู้ว่าเด็กตัวน้อย ๆ ของเขาต้องเผชิญกับความยากลำบากใดบ้าง มีใครหาข้าวให้กินหรือไม่ จะได้นอนที่นอนอุ่น ๆ หรือไม่ ยามหนาวจะมีคนคอยกอด ยามหวาดกลัวจะมีคนคอยปลอบหรือไม่? แค่คิดก็ปวดใจแล้ว“น้องสาวเจ้าคงไม่ได้หลงป่าอย่างที่เจ้าพวกนั้นพูด”“ขอรับ ในที่สุดก็มั่นใจได้เสียที บางทีคงเป็นแผนของคนพวกนั้น”“บัดซบ!!ทั้งที่ข้าทั้งรักและเอ็นดูพวกมันแต่พวกมันกลับ...”“ท่านพ่อ ลูกเข้าใจความรู้สึกท่าน แต่อย่าได้แสดงออกมากเกินไปนะขอรับ”“พ่อรู้ ลูกวางใจได้ส่วนเรื่องแม่เจ้า”“อย่าเพิ่งบอกท่านแม่ดีกว่าขอรับ รอให้กลับไปดินแดนระดับสูงก่อน”“เข้าใจแล้ว พาน้องกลับมาให้ได้นะ”“ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วงลูกจะทำให้ได้ขอรับ เช่นนั้นลูกฝากท่านพ่อด้วยนะขอรับ ไม่ต้องกังวลเรื่องทางนี

‘ตื่นแล้วหรือ นานมากเลยกว่าจะได้พบกัน’ เยว่ฉีลืมตามองคนตรงหน้า ทว่าแสงสว่างที่แยงตาทำให้นางต้องหรี่ตาลงยกมือขึ้นบดบังแสงแดดด้านล่างคือพื้นหญ้ากว้างใหญ่ มีดอกหญ้าต้นเล็ก ๆ บานสะพรั่งไปทั่ว ท้องฟ้าสดใสเป็นประกายและสายลมอ่อนโยนบนเนินเขาลูกเล็กด้านหลังคือต้นไม้สูงใหญ่ซึ่งคอยให้ร่มเงาเยว่ฉีลืมตามองคนที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายตนเองเสียทุกส่วน อีกฝ่ายยิ้มแย้มสดใสมาให้ ท่าทางดีใจที่ได้พบกัน‘สงสัยหรือว่าข้าเป็นใคร?’ ยื่นมือมาจิ้มหน้าอก ‘ข้าก็คือเจ้าอีกคน’อีกฝ่ายยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าสงสัย ‘เยว่ฉี โลกนั้นเจ้าก็ชื่อเยว่ฉีใช่ไหม? อยู่ที่นั่นมีความสุขหรือไม่? ข้าที่อยู่ที่นี่ไม่มีความสุขเลย ไม่สิ พวกเราสองคนเคยมีความสุขมาก จนถึงวันนั้น...’ สายตาเศร้าสร้อยมองออกไปไกล ก่อนจะถูกดึงกลับมา สายตากลับมาสดใสเช่นเดิมแล้ว ‘ว่าเช่นไร เจ้าในโลกนั้นมีความสุขหรือไม่?’‘มีความสุขดี แม้จะลำบากไปบ้างแต่ก็มีความสุข’ ตอบออกไปทั้งที่ยังสับสนอีกฝ่ายยิ้มกว้างออกมา‘ดีแล้ว อย่างน้อยส่วนหนึ่งของข้าก็ยังมีความสุข’‘ส่วนหนึ่งหรือ?’ เยว่ฉีมองตามอีกฝ่ายที่ลุกขึ้น เดินไขว้หลังไปด้านหน้า ก่อนจะหันหน้ากลับมา‘อื้ม เมื่อก่อนเราสอ