All Chapters of ข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ: Chapter 201 - Chapter 210

เรือลงจอดแล้วปลายทางของเรือคือเกาะแห่งหนึ่งซึ่งเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของหมิงเทียนหลิน ภายในเกาะมีเรือนมากมายถูกสร้างไว้พร้อมผู้ดูแลพื้นที่โล่งกว้างในกำแพงกว้างใหญ่ บรรดาข้ารับใช้ต่างเดินออกมาต้อนรับเจ้าของสถานที่แห่งนี้ศิษย์หลายคนจากสำนักศึกษา รวมไปถึงอาจารย์และคนจากตระกูลสูงสุดทยอยลงจากเรือหมดแล้ว“นายท่านพวกบ่าวเตรียมห้องสำหรับรับแขกเรียบร้อยแล้ว จะให้ข้าน้อยพาแขกทั้งหมดไปพักยังห้องที่ได้มีการจัดเตรียมไว้หรือไม่ขอรับ” ชายชราท่าทางเจ้าระเบียบคนหนึ่งเดินเข้ามาทำความเคารพชายหนุ่ม ด้านหลังเขามีบ่าวรับใช้ทั้งชายและหญิงยืนเรียงอยู่ด้านหลังประมาณยี่สิบคนหมิงเทียนหลินมองเขา ก่อนจะหันกลับมามองผู้ร่วมเดินทางมาด้วยกัน“หม่าลู่เสียน ไท่ซ่าง อู๋หนิงอัน พวกเจ้าจะพาคนของพวกเจ้ากลับตระกูลเลยหรือไม่”“ข้าว่าจะทำเช่นนั้น อยากกลับไปนอนสบาย ๆ บนที่นอนเต็มแก่แล้ว จะได้พาคนไปทำความรู้จักท่านพ่อด้วย” อู๋หนิงอันเอ่ย“ข้าจะกลับแล้ว ต้องพาคนกลับไปพบท่านพ่อ” ไท่ซ่าง“เทียนหลินไว้ข้าจะมาพบเจ้าใหม่ ข้าเองก็จะกลับตระกูลเช่นเดียวกัน” หม่าลู่เสียนหมิงเทียนหลินพยักหน้าเข้าใจ“เช่นนั้นไว้พบกันใหม่”ทั้งสามคนพร้อม

“เมื่อเจ็ดปีก่อน ครอบครัวข้ากับครอบครัวท่านอาสนิทสนมกันมาก ท่านมีบุตรสาวคนหนึ่งนางเกิดมาพร้อมความสามารถของการเป็นนักหลอมโอสถไม่ต่างจากฉีเอ๋อร์ ทว่าเมื่อน้องสาวอายุได้สิบขวบ นางได้รับการทำนายว่ามีความสามารถเลิศล้ำจะนำพาครอบครัวไปสู่ความยิ่งใหญ่กว่าที่เป็นอยู่” หมิงเทียนหลินหยุดพูดก่อนเอ่ยต่อ“เดิมทีท่านปู่ก็ชื่นชอบท่านพ่อมากกว่าท่านอาอยู่แล้ว เพราะท่านพ่อนั้นเก่งกาจมากกว่า ทั้งยังรู้จักการวางตัวเข้าหาคน ด้วยความลำเอียงที่เกิดขึ้นเล็กน้อยตลอดหลายปี ได้สร้างความรู้สึกไม่ยุติธรรมขึ้นในใจท่านอา”“และเมื่อเยว่ฉีได้รับคำทำนาย ความลำเอียงที่ท่านปู่มีก็มากขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งท่านปู่ทวดซึ่งเป็นผู้นำตระกูลในตอนนี้ก็เริ่มให้ความสนใจฉีเอ๋อร์ ท่านมอบของวิเศษมากมายเพื่อให้นางได้ฝึกฝน และด้วยความใส่ใจเหล่านั้นทำให้ท่านอารู้สึกไม่ยุติธรรมมากขึ้น”“เรื่องราวต่อจากนี้เจ้าพอจะเดาได้ใช่ไหม?” หมิงเทียนหลินหยุดเล่า มองหานลั่วอี้ชายหนุ่มพยักหน้า ครอบครัวเขาก็คล้าย ๆ ครอบครัวหมิง ผู้คนต่างหลงใหลในอำนาจ และมองเป็นสิ่งวิเศษจนลืมสิ่งสำคัญบางอย่างไป“ไม่มีใครคาดคิดว่าเรื่องเลวร้ายจะเกิดขึ้น ท่านพ่อรักท่านอามาก ม

เช้าวันต่อมาวันนี้ทั้งสองคนไม่มีกำหนดการใดเป็นพิเศษ สองสามีภรรยาตระกูลหมิงจึงชักชวนเยว่ฉีและสามีไปเที่ยวเล่นดินแดนระดับสูงด้วยกัน“ฉีเอ๋อร์เมื่อวานพ่อเห็นว่าเจ้ามีอาวุธวิญญาณไม่กี่ชิ้น เจ้าอยากจะไปดูอาวุธวิญญาณหรือไม่? เรื่องเงินไม่ต้องกังวล พ่อมีเงินมาก ไม่ว่าเจ้าต้องการสิ่งใด พ่อจะซื้อให้” ครั้งก่อนที่ออกไปดูของวิเศษกับภรรยาเขาไม่ได้ซื้อสิ่งใดติดตัวมา เพราะตอนนั้นไม่มีสิ่งใดที่หมิงโจวเยว่คิดว่าเหมาะกับบุตรสาว“ฉีเอ๋อร์แม่ว่าก็ดีเหมือนกัน อาวุธวิญญาณช่วยคุ้มกายจะทำให้เจ้าปลอดภัยมากขึ้น ถ้าจะให้ดีซื้ออาวุธวิญญาณที่ช่วยติดตามไว้สักชิ้นสองชิ้นก็ดีนะลูก”สองสามีภรรยาหมิงพูดสนับสนุนกันเต็มที่ทั้งสองคนคงกังวลเรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับนางมาก จึงอยากซื้ออาวุธวิญญาณที่สามารถระบุตำแหน่งได้ให้บุตรสาวติดตัวไว้ในเมื่อเป็นความหวังดี อีกทั้งเงินในมือยังไม่ต้องควักออกมา เยว่ฉีมีหรือจะปฏิเสธ รีบตอบตกลงตามที่ทั้งสองคนต้องการพอเดินออกมานอกตัวเรือน หมิงโจวเยว่ก็เรียกสัตว์อสูรของตนออกมา ซึ่งเป็นหนึ่งในสัตว์อสูรหลายตนที่เขาทำสัญญาด้วย สัตว์อสูรตนนี้มีหน้าที่เพียงพาเดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ ในดินแดนระดับส

“ภรรยา...” น้ำเสียงเป็นห่วงของคนข้างกายดึงสติเยว่ฉีกลับมา หญิงสาวเงยหน้ามองสบสายตาเป็นห่วงของเขา ใบหน้าขาวแทบไร้สีเลือด ริมฝีปากขาวซีดเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นไหวว่า“ละ...ลั่วอี้ เสียงนั้น เมื่อก่อน ในห้องมืดมิด” น้ำเสียงขาดห้วงไม่ปะติดปะต่อใบหน้างดงามชื้นเหงื่อ ดวงตาสะท้อนความหวาดกลัว“วะ...วันนั้น ในห้อง ไม่มีใคร” ยิ่งพูดร่างกายในอ้อมกอดยิ่งสั่นไหวมากขึ้นเขามองภรรยาพึมพำราวคนเสียสติออกมา ในใจรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกเข็มนับพันทิ่มแทงตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน นางไม่เคยแสดงท่าทีหวาดกลัวมากขนาดนี้ออกมาเลยสักครั้ง นางเป็นคนสดใส คิดสิ่งใดในแง่บวกเสมอ ใบหน้ามักแต่งแต้มไปด้วยความสุขยามอยู่ต่อหน้าอันตรายนางยังสามารถหัวเราะออกมาเพราะความตื่นเต้น แล้วดูตอนนี้? นางผู้แสนเข้มแข็งกำลังหวนคิดถึงสิ่งใด ถึงได้หวาดกลัวจนตัวสั่นราวกับสัตว์ตัวเล็ก ๆ เช่นนี้คนโอบกอดรู้สึกเจ็บปวด คนมองทั้งสามก็เจ็บปวดไม่ต่างกัน บุรุษสองคนของตระกูลหมิงมองสีหน้าเจ็บปวดระคนหวาดกลัวของคนที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ สองมือกำเข้าหากันแน่นน้ำเสียงกดต่ำของหมิงโจวเยว่เอ่ยออกมา“บัดซบ!! พวกมันต้องทำบางอย่างกับฉีเอ๋อร์ มิเช่นนั้นเด็กร

ชายชราหันสายตามามองหญิงสาว เยว่ฉีลุกขึ้นก้าวออกมาทำความเคารพ“ยินดีที่ได้พบท่านปู่ทวด เหลนหมิงเยว่ฉีกลับมาแล้วเจ้าค่ะ” กลิ่นอายบริสุทธิ์รอบกายนางทำผู้อาวุโสพึงพอใจมาก“ตรวจสอบแน่ชัดแล้วใช่หรือไม่?”หมิงโจวเยว่เอ่ยตอบ “ขอรับท่านปู่ เป็นบุตรสาวคนเล็กของข้าจริงขอรับ”“...” ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ ก่อนเสียงหัวเราะก้องกังวานจะดังขึ้น“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดี!! เด็กในคำทำนายกลับมาแล้วสินะ หากนับเวลาที่เจ้าหายไปและกลับมา ตอนนี้อายุคงจะสิบเจ็ดย่างเข้าสิบแปดใช่หรือไม่?”เยว่ฉีเม้มปาก ชายชราคนนี้ไม่ถามว่าชีวิตที่ผ่านมาลำบากหรือไม่? แต่ถามถึงอายุก่อนแล้ว“เจ้าค่ะ”“อายุสิบเจ็ดเป็นนักหลอมโอสถขั้นปรมาจารย์งั้นหรือ? สมแล้วจริง ๆ ที่ผ่านมาคงลำบากไม่น้อยเลยสินะ”“หลานลำบากมากจริง ๆ เจ้าค่ะ”“หึ...ความลำบากจะทำให้คนเติบโตขึ้น เจ้าเองก็ลำบากมากมายกว่าจะมาถึงจุดนี้มิใช่หรือ? แล้วรู้ตัวคนที่จับเจ้าไปหรือไม่?”“หากรู้ ท่านปู่ทวดจะจัดการให้เหลนหรือเจ้าคะ?”ฝ่ายถูกถามเงียบไปชั่วครู่ ก่อนเอ่ย“หากไม่กระทบต่อผลประโยชน์ของตระกูล ข้าย่อมออกหน้าจัดการให้เจ้า แต่หากส่งผลกระทบเจ้าต้องจัดการด้วยกำลังของตน ข้าจะไม่ยื่นมือเข