ข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ のすべてのチャプター: チャプター 251 - チャプター 260

นางทำอันใดลงไป!!! จูบสามีต่อหน้าคนมากมายเนี่ยนะ อ๊ากกกกก เขินจนอยากจะมุดดินหนีแล้ว!!“ภรรยาเป็นอันใดไปหรือเหตุใดถึงเอาแต่ก้มหน้า” หานลั่วอี้ก้มหน้ามองคนข้างกาย ชายหนุ่มหยักยิ้มมุมปากเล็กน้อยให้กับท่าทีเขินอายของภรรยาเขาเห็นว่าแก้มนวลแดงปลั่งลามไปถึงใบหู แต่ทำทีเป็นมองไม่เห็นเอ่ยถามออกไป“...”“ภรรยา?” เอ่ยเรียกออกไปอีกครั้งด้วยความสงสัยเยว่ฉีเม้มปากแน่นไม่เอ่ยตอบบุรุษผู้นี้รู้ว่านางขัดเขินแต่ยังทำทีเป็นไม่เห็น ชอบใจเหลือเกินที่เห็นนางไม่กล้าสู้หน้าเช่นนี้เขินก็เขินอยากเอาคืนก็อยากเอาคืน นางจึงยื่นมือไปทางสามีหานลั่วอี้เหลือบสายตามองมือที่ส่งออกไปคิดจะยื่นมือไปกุมมือภรรยา ทว่ามือนั้นกับยื่นผ่านมือเขาไปจับที่ข้างเอวแล้วบิดแรง ๆ“ท่านอย่าแกล้งข้าให้มากนัก ไม่เช่นนั้นข้าจะเอาคืน” ชายหนุ่มหลุดขำเสียงเบา แรงที่ผ่านนิ้วมาไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บเลยสักนิดเดียวฝ่ามือหนาวางลงบนมือข้างนั้น ยึดมาจับไว้ก่อนจะยกขึ้นแนบริมฝีปากลงไป“ภรรยา อย่าได้ข่มขู่นักเลย ข้าหวาดกลัวเหลือเกิน” น้ำเสียงหงอยเหงาของเขาไม่ได้เข้ากับใบหน้าที่กำลังกลั้นยิ้มอยู่เลย สายตาหานลั่วอี้บ่งบอกว่ามีความสุขมากกับสิ่งที่กำล

“ไม่คิดว่าจะได้พบใบหน้าคุ้นเคยเช่นนี้” บุรุษผู้มาใหม่กล่าวออกมา ในน้ำเสียงมีความประหลาดใจและเย้ยหยันอยู่หลายส่วนเขากวาดตามองพื้นที่โดยรอบ มีคนคุ้นหน้าคุ้นตาหลายคนมากทีเดียวทำเอาคิดถึงเรื่องเกือบสองร้อยปีที่แล้ว วันนั้นเป็นวันที่ตระกูลเขาถูกลบทิ้งไปเมื่อนานมาแล้ว ดินแดนระดับสูงมีตระกูลสูงสุดอยู่ด้วยกันทั้งหมดห้าตระกูล บรรดาห้าตระกูลสูงสุดมีหนึ่งตระกูลที่ได้ชื่อว่าแข็งแกร่งและยิ่งใหญ่กว่าสี่ตระกูลที่เหลือ สี่ตระกูลต่างเคารพและยกย่องตระกูลนี้กันมาก จนกระทั่งวันหนึ่งตระกูลอัน ซึ่งถือเป็นตระกูลสูงสุดเริ่มทำบางสิ่งที่ไม่อาจให้อภัยได้ด้วยเป็นตระกูลเก่งกาจทางด้านวิชาคาถา พวกเขาเริ่มศึกษาและค้นคว้าสิ่งที่ไม่สมควรซึ่งเรียกว่า ความเป็นอมตะ ผู้ฝึกปราณแม้จะได้ชื่อว่าเป็นผู้มีพละกำลังแข็งแกร่งและอายุขัยยืนยาวแต่พวกเขาหาใช่คนที่มีชีวิตอนันต์ เมื่อถึงช่วงเวลาหนึ่ง ชีวิตของพวกเขาจะจบสิ้นลงไม่ต่างคนธรรมดา เพียงแต่ชั่วชีวิตของพวกเขามีเวลายาวนานแตกต่างกันไปตามแต่ความสามารถ และผู้ฝึกปราณขั้นตำนาน จะมีชีวิตอยู่ได้อย่างน้อยหนึ่งพันปีทว่า ผู้นำตระกูลในตอนนั้นไม่ได้ต้องการมีอายุขัยเพียงหนึ่งพันปี เขาต้อ

“หึ...ข้าก็อยากรู้นักว่าเจ้าจะปกป้องคนของตนไปได้นานเท่าใด” ชายใต้ผ้าคลุมตวัดมือขึ้นอีกครั้ง เกิดเป็นประตูเคลื่อนย้ายนับร้อยนับพัน พร้อมชายชุดดำก้าวออกมาจากประตูแต่ละบาน อีกทั้งพวกเขายังมาพร้อมสัตว์อสูรในพันธสัญญานับไม่ถ้วน“จะ...เจ้า เป็นผู้ใดกันแน่” หมิงต้วนเอ่ยถามด้วยความสับสนระคนสงสัย ชายผู้นี้เป็นใครกัน เหตุใดถึงได้หมายตาลูกหลานตระกูลเขา“ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่เจ้าต้องรู้ ส่งตัวนางมา”“ไม่มีทาง ข้าไม่มีวันส่งตัวเหลนสาวข้าให้เจ้าเด็ดขาด!!”อีกฝ่ายหัวเราะลั่นหลังได้ยินคำพูดของเขา“หมิงต้วน เจ้าเป็นคนเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด? มีใครในดินแดนระดับสูงไม่รู้บ้างว่า ทุกการกระทำของเจ้าต้องมีประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้อง ข้าอยากรู้นัก ระหว่างสตรีผู้นี้กับศิษย์ตระกูลหมิง เจ้าจะเลือกอะไร” ชายในชุดคลุมพูด ยกมือขึ้นสั่งการให้คนของตนจับกุมศิษย์ตระกูลหมิง“เจ้าคิดดูดี ๆ เจ้าจะทิ้งศิษย์มากความสามารถไป แล้วเลือกนางซึ่งเพียงสตรีเพียงคนเดียวจริงหรือ?”“ท่านปู่ข้าไม่ยอมให้ท่านยกบุตรสาวข้าให้มันเป็นแน่” หมิงโจวเยว่“ท่านปู่ทวด ข้าเองก็ไม่ยอมขอรับ” หมิงเทียนหลิน“ท่านพ่อ” หมิงซี่ฮ่าว“พวกเจ้าหุบปาก!! เรื่องนี้ไม

ผู้คนโดยรอบเมื่อเห็นสัตว์อสูรระดับจอมอสูรต่างตกตะลึง ไม่ว่าผู้ฝึกปราณคนไหนย่อมต้องการครอบครองสัตว์อสูรระดับสูงกันทั้งนั้น ทว่าสัตว์อสูรระดับจอมอสูรหาใช่คิดอยากจะครอบครองก็จะได้มาครอบครอง มีผู้ฝึกปราณนับหมื่นนับแสนคนที่ชั่วชีวิตไม่เคยได้เห็นสัตว์อสูรระดับสูงเลยการได้เห็นพร้อมกันสามตนยิ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากยิ่งหมิงต้วนมองสัตว์อสูรระดับจอมอสูรด้วยความรู้สึกขนลุก ในจุดที่ตนมองไม่เห็นเหลนสาวคนนี้ได้ก้าวนำหน้าตนไปแล้วสัตว์อสูรระดับจอมอสูรไม่ต่างจากผู้ฝึกปราณขั้นตำนานเลย ตอนนี้เขาเป็นถึงผู้ฝึกปราณขั้นตำนานระดับต้นแล้ว ทว่าเมื่อมองไปยังมังกรทั้งสองตน กลับสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่มากกว่ามังกรสองตนนี้มีขั้นฝึกปราณสูงกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย“อ่า...เจ้าก้าวมาถึงขั้นนี้แล้ว” ชายหนุ่มยกสองมือขึ้นยื่นไปตรงหน้า มองความงดงามของสัตว์อสูรทั้งสองตน ดวงตาเต็มไปด้วยประกายหลงใหล กลิ่นอายน่าเกรงขามของสิ่งมีชีวิตอันสูงส่ง กระตุ้นความต้องการอยากครอบครอง“นายน้อย จะทำเช่นไรต่อดีขอรับ” พ่อบ้านชราขยับมายืนข้างกาย“ข้าจะต้องนำนางมาให้ได้ สั่งการคนของเราให้พร้อม ชิงตัวนางมาแม้จะไร้ซึ่งลมหายใจก็ตาม”“ขอรับ”

ตระกูลหมิงและครอบครัวเยว่ฉีรวมถึงสหายเข้าต่อสู้กับกลุ่มของชายชุดดำ ชายผู้ได้ชื่อว่าผู้นำยืนอยู่แนวหลังจ้องมองนางที่กำลังให้การช่วยเหลือพรรคพวกเดียวกันอยู่ในจุดที่พวกเขามองไม่เห็น เยว่ฉีได้ใช้พลังจิตเข้าไปหยุดการเคลื่อนไหวฝ่ายศัตรูแล้วปล่อยให้ฝ่ายของตนทำหน้าที่จัดการส่วนที่เหลือชายชุดดำยังคงยิ้ม จำนวนคนของตนเมื่อเทียบกับอีกฝ่ายนั้นมีกำลังมากกว่า เขาจึงไม่กังวลว่าตนจะเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำหมิงต้วนใช้วิชาคำสั่งด่วน เปิดช่องเคลื่อนย้ายให้ศิษย์ในสำนักเข้าร่วมการต่อสู้ ถึงจะมีคนมาเพิ่มแต่จำนวนคนฝั่งเยว่ฉียังถือว่าน้อยกว่าฝ่ายศัตรูชายชราพุ่งเข้าใส่คนเป็นหัวหน้า ทว่ากลับมีชายผู้หนึ่งเข้ามาขวางเอาไว้“เจ้าไม่มีสิทธิ์เข้าใกล้นายน้อย” หมิงต้วนวัดพละกำลังกับอีกฝ่าย ชายที่เขามาขวางเขาผู้นี้มีความสามารถไม่ต่างกันเลย“ท่านผู้นำมาถึงขั้นนี้แล้ว ข้าคิดว่าพวกท่านควรลดทิฐิของตนลงแล้วให้ความช่วยเหลือนาง ท่านเห็นหรือไม่ความเป็นไปได้ที่นางแสดงออกมา หากทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดีตระกูลของเราย่อมได้ประโยชน์” อู๋หนิงอันเอ่ย“ท่านพ่อปล่อยข้าไป ข้าจะไปช่วยเทียนหลิน” หม่าลู่เสียนที่ถูกบิดาจับตัวไว้ไม่ให้เข้าไปร่วมต