ข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ のすべてのチャプター: チャプター 231 - チャプター 240

ต้นไม้เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งฝั่งหานลั่วอี้ขยับตัวหันหลังเข้าหากัน กวาดตาระวังอันตราย มองต้นไม้ที่ขยับเคลื่อนไหวซ้ายขวา เปิดเผยทางเดินให้พวกเขาได้เข้าไปปลายทางของทางเดิน คือสตรีที่เขาคิดถึงมาตลอดหลายวัน“เยว่ฉี!!” หานลั่วอี้จ้องมองใบหน้าภรรยา ใบหน้านี้ รอยยิ้มนี้ที่เขาอยากเห็นมาหลายวัน“ข้าคิดถึงเจ้า ทั้งยังกังวลว่าเจ้าจะเป็นอันใดไป” พริบตาเดียว ร่างกายสูงใหญ่ก็มาหยุดตรงหน้า ดึงคนเข้าไปกอดแน่นเยว่ฉีถูกดึงไปกอดชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะเผยยิ้มออกมา ยกมือขึ้นสวมกอดเขากลิ่นกายนี้ ความอบอุ่นนี้ ความรู้สึกไม่ปลอดภัยตลอดสองวันที่ผ่านมา ในที่สุดก็คลายลงก่อนจะสลายไปหลังถูกสวมกอด“อ่ะ...แฮ่ม ข้าเข้าใจว่าพวกเจ้าคิดถึงกัน แต่ช่วยอธิบายให้ข้าหายสงสัยได้หรือไม่ เหตุใดเจ้าถึงควบคุมต้นไม้พวกนี้ได้” เสินเทียนเอ่ยขัดบรรยากาศหวานชื่นระหว่างสามีภรรยาเยว่ฉีเอี้ยวหน้าออกจากตัวสามี มองผ่านไปด้านหลัง หยักยิ้มมุมปาก สายตาเจ้าเล่ห์“ข้าไม่บอกเจ้า” กล่าวจบก็หันหลังจูงมือหานลั่วอี้เข้าไปในป่า ปล่อยเสินเทียนทิ้งไว้ข้างหลัง“เดี๋ยวสิ!!” เสินเทียนเอ่ยเรียก จังหวะเดียวกับต้นไม้รอบข้างเคลื่อนกลับที่เดิม เขาจึงต้องรี

ใต้หินมีแสงสีเขียวเหลือบทองสะท้อนออกมา พอก้มมองจึงเห็นว่าด้านล่างมีสายน้ำถูกซ่อนเอาไว้ แถมใต้น้ำยังมีบางหินก้อนเล็ก ๆ คอยให้แสงสว่างอีกด้วยกลิ่นหอมนี้คล้ายกลิ่นหอมที่ได้จากบ่อแห่งชีวิต“ลั่วอี้กลิ่นหอมนี้?” หญิงสาวเอ่ยถามสามีต้องการการยืนยัน“ภรรยาเจ้าเข้าใจถูกแล้ว” เมื่อได้รับการยืนยันแล้ว เยว่ฉีจึงแผ่พลังปราณเข้าไปสำรวจด้านล่างนางสัมผัสอันตรายจากด้านล่างไม่ได้เลย ปลายทางของเส้นน้ำคือบ่อน้ำขนาดใหญ่ มีหินเรืองแสงก้อนเล็กก้อนน้อยกระจายไปทั่ว“ลงไปกันเถิด” คนกล่าวคือหมิงเทียนหลิน เขารู้จักบ่อน้ำเช่นนี้จากบันทึกของตระกูลบ่อน้ำเรืองรองสีเขียวอมทอง ปรากฏขึ้นใต้ต้นจิตแห่งพงไพร คือสิ่งที่เหมาะสมสำหรับผู้ฝึกปราณเพราะอัดแน่นไปด้วยพลังวิญญาณมากมาย ยากจะหยั่งถึงหากใครค้นพบอย่าได้แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปเป็นอันขาดมิเช่นนั้นความวุ่นวายจะบรรลุขึ้นมาหมิงเทียนหลินกระโดดลงไปในน้ำเป็นคนแรก แม้จะบอกว่าเป็นน้ำ แต่ความจริงแล้วกลับเป็นพลังวิญญาณอัดแน่นจนก่อตัวกลายเป็นของเหลว เกิดขึ้นจากพลังซึ่งกระจายออกมาของจิตแห่งพงไพรเห็นหมิงเทียนหลินกระโดดลงไปแล้ว คนที่เหลือจึงกระโดดตามลงไป หลังสัมผัสกับน้ำ ไม่ว่าใ

“คุณชายหมิง ข้ารู้ว่าท่านเสียใจที่สูญเสียคนสำคัญ พวกข้าเองก็สูญเสียไปมากไม่ต่างกัน”“ชีวิตพวกแกจะเทียบกับน้องสาวข้าได้เช่นไร? น้องสาวข้าเป็นใคร!? พวกแกเป็นใคร อย่าได้เอาชีวิตของพวกแกมาเปรียบเทียบน้องสาวข้า!!”“พูดให้มันดี ๆ หรือแกอยากจะตายตามน้องสาวของแกไป?” หัวหน้ากลุ่มชายชุดดำกระชากคอเสื้อหมิงเทียนหยางเข้ามาใกล้บรรยากาศรอบตัวกดดันจนอีกฝ่ายถึงกับเหงื่อตกหมิงเทียนหยางเป็นเพียงผู้ฝึกปราณขั้นปรมาจารย์ระดับสูง แรงกดดันที่เขาได้รับจากผู้ฝึกปราณขั้นเซียนระดับสูงเพียงพอให้ร่างกายสั่นไหว หายใจติดขัด“หากยังอยากมีชีวิตอยู่จนกว่าจะออกไปนอกดินแดนลับแล้วละก็ ระวังปากเจ้าไว้บ้าง อย่าลืมเสียล่ะว่าพวกข้าหาใช่ลูกน้องบิดาเจ้า” กล่าวจบก็ผลักอีกฝ่ายถอยห่าง จังหวะเดียวกันกับลูกน้องคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาว่า“ลูกพี่ข้าพบพู่ห้อยเอวใกล้จุดที่มีเลือดมากที่สุดขอรับ”“นำมันมาให้ข้า” คนพูดเดินเข้ามาใกล้คนถูกเรียกว่าหัวหน้า ยื่นหลักฐานในมือให้“หลักฐานมีเพียงเท่านี้ใช่หรือไม่? รูปแบบการต่อสู้เล่า?”“ดูเหมือนจะเป็นการฆ่าปล้นชิงของวิเศษขอรับ ถุงเก็บของและของสำคัญต่าง ๆ ล้วนหายไปจนหมด”“แล้วอีกฝ่ายเล่า?”“จำนวนคนไม่ต่

“ภรรยา!!” หานลั่วอี้รีบก้าวเข้ามาใกล้ ประคองคนรักไม่ให้ล้มลงไป“ลั่วอี้ ข้าไม่เป็นไร” หญิงสาวเอ่ยตอบเงยหน้ามองสามี ขยายพลังจิตออกไปตรวจสอบแรงสั่นสะเทือนเกิดขึ้นเป็นระลอกหลังตรวจสอบดีแล้วนางก็สัมผัสถึงต้นตอของมันได้หญิงสาวหันไปยังทิศทางที่แรงสั่นไหวรุนแรงที่สุด ก้าวเดินไปใกล้แล้วก็ได้พบตรงหน้านางมีไส้เดือนสองตนนอนหลับสนิทอยู่ตั้งแต่ฟักออกจากไข่ไส้เดือนน้อยสองตนนี้แทบจะไม่ตื่นขึ้นมา วันเวลาของพวกมันมักจะแช่ตัวอยู่ใต้บ่อน้ำ ตื่นขึ้นมาดูดซับศิลาวิญญาณแล้วกลับไปแช่ตัวในบ่อน้ำเช่นเดิมหากไม่ใช่ว่าวันนี้นางสั่งให้ออกมาดูดซับพลังจากบ่อวิญญาณ ไส้เดือนขี้เซาสองตนคงไม่ยอมออกจากมิติเป็นแน่ดวงตาหญิงสาวจ้องมองไส้เดือนที่ตอนนี้ยังคงนอนหลับสนิทอยู่ใต้บ่อวิญญาณ พอจดจ้องมองจึงทำให้ได้รู้ว่า แท้จริงแล้วแรงสั่นสะเทือนมาจากเจ้าสองตัวนี้เพียงลมหายใจถูกสูดเข้าไปแล้วถอนหายใจออกมา แรงสั่นสะเทือนก็เกิดขึ้นอีกครั้ง!!ความจริงของแผ่นดินไหวที่เยว่ฉีคิด เกิดจากการหายใจออกของไส้เดือนตัวน้อย!!เป็นไปได้หรือ? สัตว์อสูรสองตนนี้ที่วัน ๆ เอาแต่นอนหลับสนิทไม่ยอมทำอันใดเลย เหตุใดตอนนี้ถึงสามารถสร้างแรงสั่นสะเทือนรุน

ออกจากป่ามาแล้ว หมิงเทียนหลินได้บอกกับน้องสาวว่าต้องการตามหาหม่าลู่เสียน เยว่ฉีเห็นด้วยกับความต้องการของพี่ชาย มีคนไว้ใจได้อยู่รวมกันมาก ๆ ในสถานการณ์เช่นนี้ย่อมดีกว่าอยู่กันเป็นกลุ่มเล็กตอนเข้ามาในดินแดนลับบิดาของทั้งคู่ได้สั่งให้ผู้ติดตามตามเข้ามาด้วยยี่สิบคน ไว้คอยช่วยเหลือและปกป้องคนทั้งสอง แต่เพราะวิธีการของดินแดนลับจึงพลัดหลงกันพอเข้ามาพวกเขาต่างเร่งรีบตามหาเยว่ฉีจึงไม่ได้ติดต่อคนของตน ตอนนี้ถึงเวลาติดต่อหาเสียที“เทียนหลินเจ้าไม่เป็นอันใดใช่ไหม? สบายดีใช่หรือไม่?” ทันทีที่หินสื่อสารเชื่อมถึงกัน หม่าลู่เสียนก็รัวคำถามออกมาทันทีใบหน้าหมิงเทียนหลินเผยรอยยิ้มเล็กน้อยบนมุมปาก นึกถึงสีหน้าร้อนใจของหม่าลู่เสียน“ข้าไม่เป็นอันใด เจ้าเล่าเป็นอันใดหรือไม่?”“ข้าสบายดี หลังเข้ามาในดินแดนลับไม่นาน ข้าได้พบไท่ซางและอู๋หนิงอัน ผู้ติดตามทั้งหมดก็มารวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่แล้ว จึงไม่มีใครกล้าเข้ามาหาเรื่อง”“ดีแล้ว” หมิงเทียนหลินตอบกลับไปเพียงเท่านั้นราวกับว่าบทสนทนาระหว่างทั้งคู่กำลังจะจบลง ทว่าเสียงจากปลายสายกลับดังขึ้น เหมือนว่าปกติแล้วล้วนเป็นเช่นนี้“เทียนหลินตอนนี้เจ้าอยู่ที่ใดหรือ? ข้