ข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ のすべてのチャプター: チャプター 261 - チャプター 270

ตระกูลอัน ตระกูลที่ถูกกวาดล้างไปเมื่อสองร้อยปีก่อน ความสามารถพิเศษซึ่งสืบทอดมารุ่นสู่รุ่นคือความสามารถในการควบคุมเพลิงทมิฬ ด้วยเหตุนี้ทั้งสามตระกูลจึงมั่นใจว่า ชายตรงหน้ามีความเกี่ยวข้องกับตระกูลอัน ส่วนจะเป็นใครนั้นคงต้องรีดถามข้อมูลออกมาอีกทีนัยน์ตาชายชุดดำเรียบเฉย เขายกมือขึ้นสูงก่อนจะตวัดลงมา ประกายแสงสีดำนับไม่ถ้วนพลันปรากฏขึ้นพุ่งเข้าใส่เป้าหมายเส้นแสงสีดำนับพันนับหมื่นราวห่าฝนพุ่งเข้าใส่คนทั้งสี่ ผู้นำตระกูลทั้งสามหันไปส่งสายตาให้กันแล้วพยักหน้า พวกเขาขยับเคลื่อนไหวเป็นรูปสามเหลี่ยม จากนั้นประกบมือเข้าหากันเป็นรูปหลังคา ชูขึ้นเหนือศีรษะ ปราการสีแดงเข้มพลันปรากฏป้องกันการโจมตีราวฝนดาวตกของอีกฝ่ายม่านป้องกันที่รวมพลังของผู้นำตระกูลนั้นแข็งแกร่งพอจะป้องกันการโจมตีของเขาได้ ทว่าชายผู้นั้นก็ใช่ว่าจะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่พวกเขาต้องการ เขายกขาก้าวมาด้านหน้าหนึ่งก้าว เพียงพริบตาก็เข้ามาประชิดหน้าม่านป้องกัน“คิดว่าของอ่อนหัดเช่นนี้จะปกป้องพวกแกได้งั้นหรือ?” วาจาสุภาพเหือดแห้งไป เหลือไว้เพียงความโกรธเกลียดในน้ำเสียง“ในเมื่อเจ้าหาใช่อันหลิน เช่นนั้นคงเป็นอันลุ่ยกระมัง” อีกฝ่ายช

การกระทำของเยว่ฉีไม่ต่างจากการฆ่าตัวตาย สิ่งที่หมิงเหยาทำได้หลังจากนี้คือ ทำอย่างไรก็ได้เพื่อไม่ให้ปราณกำเนิดของนางเหือดแห้งจนไม่สามารถกลับคืนสภาพเดิมได้อีกไม่เช่นนั้นหัวใจที่เต้นอยู่จะหยุดลง“ภรรยา!!” หานลั่วอี้สัมผัสได้ถึงความผิดปกติละความสนใจจากศัตรูไปมองภรรยา ก่อนจะเห็นว่านางหันมาสบตาเขาครู่หนึ่ง เผยยิ้มออกมาทว่าแววตากลับเศร้าโศกก่อนพลังรอบกายจะปะทุขึ้นสูงเกินกว่าระดับฝึกปราณในปัจจุบันเขาคิดจะเข้าไปขัดขวางการกระทำและหยุดสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่เหมือนคู่ต่อสู้ไม่คิดจะปล่อยให้ทำดั่งใจนึก“คิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าได้ทำตามที่ต้องการหรือ?” ชายตรงหน้าเคลื่อนกายมาขวาง ด้วยระดับฝึกปราณใกล้เคียงกันทำให้หานลั่วอี้ยากจะเอาชนะสิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือต้องเอาชนะอีกฝ่ายให้เร็วที่สุดแล้วไปช่วยเหลือภรรยา“ไม่เห็นต้องมองข้าด้วยสายตาน่ากลัวเช่นนี้ เพราะไม่ว่าพวกเจ้าจะดิ้นรนมากเท่าใด ท้ายที่สุดแล้วสตรีผู้นั้นจะต้องกลายมาเป็นคนของเจ้านายข้าอยู่ดี”“เหตุใดต้องเป็นภรรยาข้า คนในดินแดนนี้มีตั้งมากมายเหตุใดต้องหมายตานาง!!”“ใครใช้ให้ภรรยาเจ้าพิเศษพอจะทำให้เจ้านายข้าแข็งแกร่ง แข็งแกร่งขึ้นยิ่งกว่าผู้ใด หาก

การต่อสู้ดำเนินไปนานพอสมควรหลังหมิงเหยาเข้ามาแทรกแซงการต่อสู้และขอความช่วยเหลือจากจิตแห่งพงไพร ในที่สุดก็มองเห็นจุดจบของการต่อสู้เสียทีอันลุ่ยถูกพลังไม่คุ้นเคยภายใต้ใบหน้าสตรีจัดการจนสมองอื้ออึงไปชั่วขณะ ชายหนุ่มพยายามปัดป้องฝ่ามือและพลังที่ซัดเข้าใส่สุดความสามารถ ทั้งที่สติยังคงมึนเบลอคนเราจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ในเวลาไม่กี่อึดใจได้จริงหรือ อะไรทำให้นางเปลี่ยนไปมาถึงขนาดนี้ ทั้งที่ก่อนหน้าเขาเกือบจะพานางไปได้แล้ว!!แม้ไม่รู้ถึงความเปลี่ยน ทว่าความตั้งใจเดิมก็ไม่ได้ถดถอย นางคือกุญแจชิ้นสุดท้ายของแผนการ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องนำตัวไปให้ได้!!“นายน้อย พวกเราต้องถอยกันก่อนนะขอรับ ไม่เช่นนั้นพวกเราจะต้องพ่ายแพ้!!” ชายชราผู้ติดพันอยู่กับหมิงต้วนเอ่ยขึ้น ฝ่ายนายน้อยกำลังเสียเปรียบ กองกำลังที่พวกเขาพามาทั้งหมดก็กำลังเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ ขืนยังเป็นเช่นนี้ต่อไปอีกไม่นานพวกเขาต้องแพ้แน่นอน“ไม่ ข้าจะไม่ถอยไปไหนทั้งนั้น จนกว่าจะพานางกลับไปได้!!”“นายน้อยแต่ว่าสถานการณ์ตอนนี้”“ข้ารู้ พ่อบ้านอย่าได้กังวล เพราะข้าจะใช่สิ่งนั้น” ความสำเร็จมากองอยู่ตรงหน้าแล้ว จะให้เขายอมแพ้แล้วกลับไปมือเปล่างั้นหรือ? แ

“ภรรยา !!” ชายหนุ่มประคองคนเข้าหา ก้มหน้ามองใบหน้าไร้สีเลือด ริมฝีปากซีดเผือด และเสียงลมหายใจที่หยุดลงหานลั่วอี้ตกตะลึง พลิกฝ่ามือนางขึ้นมาสัมผัสชีพจร ใต้ข้อแขนบริเวณนั้น การเต้นของหัวใจไม่มีแล้วเขาสัมผัสชีพจรของนางไม่ได้ ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเต้นของหัวใจ“ภรรยา? ภรรยา!!” หานลั่วอี้ดึงคนรักเข้ามากอดแน่น ปล่อยผ่านพลังของตนเข้าไปในร่างของนาง นำพาพลังปราณเข้าไปเติมเต็มปราณกำเนิดภายในกายไม่มีแล้ว...ปราณกำเนิดที่ถือว่าเป็นสิ่งสำคัญสำหรับผู้ฝึกปราณ ที่ตรงนั้นเหือดแห้งลงไปไม่เหลือแล้ว“ภรรยา เจ้าอย่าทำเช่นนี้สิ อย่าได้ล้อข้าเล่นเช่นนี้” น้ำเสียงสั่นเครือ อ้อมกอดสั่นไหว ไหล่ทั้งสองข้างกระเพื่อมขึ้นลงอย่างไม่อาจห้ามถึงกระนั้นเขายังพยายามส่งพลังเข้าไปเติมเต็มในกายนางให้ได้มากที่สุดคนอื่น ๆ ตามมาแล้ว พวกเขามองสถานการณ์ไม่นานก็เข้าใจดวงตาผู้มาใหม่แดงระเรื่อ“ละ...ลั่วอี้” เสียงสั่น ๆ ดังขึ้นไม่ไกล ทว่าไม่อาจทะลุเข้าไปในหูชายหนุ่มได้ ปากเขาเอาแต่พึมพำเรียกคนในอ้อมกอด ประคองร่างที่ค่อย ๆ เย็นชืดเอาไว้สุดฤกษ์“ไม่จริงใช่ไหม? ไม่จริงใช่ไหม เจ้าไม่ได้จากข้าไปไหน เราสัญญากันแล้วว่าจะไปใช้ชีว

ตั้งแต่วันที่ชายหนุ่มพาภรรยาไปพักยังสถานที่ของพวกเขา วันเวลาก็ผ่านไปเนิ่นนานนับสิบปีเสินเทียนและหวานเว่ยกลับมายังดินแดนระดับกลาง และหลังจากชายหนุ่มกลายเป็นผู้ฝึกปราณขั้นเซียนระดับสูง เขาก็ได้ก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำตระกูลแทนที่ผู้เป็นปู่ไม่มีใครคัดค้านการตัดสินใจของผู้อาวุโส แม้แต่เสินอู๋ซิงผู้เป็นบิดาที่ความจริงแล้วควรจะได้นั่งตำแหน่งนี้ เขารู้สึกภาคภูมิใจมากเสียด้วยซ้ำที่บุตรชายสามารถก้าวมาถึงขั้นนี้ได้ในวัยเพียงสามสิบกว่าปีตระกูลเสินที่เสินเทียนเป็นผู้นำได้ผงาดขึ้นสูงกว่าสองตระกูลที่เหลือในทันที เพราะภายในดินแดนระดับกลางเขาถือเป็นผู้ที่มีขั้นฝึกปราณสูงที่สุดตระกูลมู่ที่มักตั้งตัวเป็นปฏิปักษ์เก็บตัวไปมากหลังชายหนุ่มกลับมาอีกทั้งเมื่อไม่นานมานี้ตระกูลเสินก็พึ่งผ่านพ้นวันเวลาอันน่ายินดี หวานเว่ยที่ติดตามเสินเทียนอยู่เสมอได้ตกลงปลงใจกับชายหนุ่มหลังศึกษาดูใจกันมานานพอคสมควรครอบครัวเสินดีใจมากที่หญิงสาวพยักหน้าตกลงและเต็มใจเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของตระกูล ลูกสะใภ้คนนี้ถูกใจพวกเขามากจริง ๆ อีกทั้งนางยังเป็นถึงผู้ฝึกปราณขั้นเซียนระดับต้นเรียกได้ว่าตอนนี้ตระกูลเสินเข้าสู่ยุครุ่งเรืองอย่างแท้จ