Lahat ng Kabanata ng One Year Contract with my Boss: Kabanata 171 - Kabanata 180

NancyTulala na naman ako. Paulit-ulit na lang. Araw-araw. Ganito na lang ba talaga ang buhay ko? Nakakulong sa isang silid na kahit gaano pa karangya, kulungan pa rin. VIP prison room daw. Anong pakialam ko? Kulungan pa rin 'to.Bumangon ako sa malambot na kama. Kahit anong lambot nito, hindi pa rin nito kayang pagaanin ang nararamdaman kong bigat sa dibdib. Parang may nakadagan na toneladang bato.Naglakad ako papunta sa banyo. Automatic na ang mga galaw ko. Parang robot. Walang buhay.Binuksan ko ang shower. Hinayaan kong bumuhos ang tubig sa katawan ko. Malamig. Pero hindi ko ramdam.Umiyak ako. Umiyak nang umiyak sa ilalim ng shower. Walang tigil. Parang gripo na hindi masara.Hindi ko alam kung kelan ba may pag-asa pa. Kelan ko ba ulit makikita si Baby Jake? Ang baby ko. Ang anak ko. Nasa abroad na siya ngayon. Malayo sa akin. Hindi ko siya mayakap. Hindi ko siya mahalikan. Hindi ko siya maalagaan.Ang sakit-sakit. Parang pinipiga ang puso ko.Sana lang... sana lang ay mabuksan

DwaynePara makalimot sa problema, nagpasya akong bumalik sa opisina. Alam kong tambak na naman ang trabaho, pero mas gugustuhin ko pang magtrabaho kaysa magmukmok sa bahay at mag-isip ng kung anu-ano. Kailangan kong maging abala.Pagpasok ko sa opisina, bumungad agad sa akin ang mga empleyado ko. Binati nila ako, pero halata sa mga mukha nila ang pag-aalala. Alam siguro nila ang nangyari.“Back to work!” sabi ko kaya agad silang nagbalikan sa mga pwesto nila.Pumunta ako sa lamesa ko. Inilapag ko ang bag ko at umupo sa upuan ko. Kinuha ko ang mga papeles na nakatambak sa lamesa at sinimulan kong basahin.Pero hindi ako makapag-focus. Ang gulo-gulo ng isip ko. Paulit-ulit na bumabalik sa alaala ko ang mukha ni Nancy. Ang mukha ni Baby Jake. Ang mukha ng nanay ko sa kabaong.Inis kong inilapag ang mga papeles na binabasa ko. Hindi ko kaya. Hindi ko pa kayang magtrabaho.Napatingin ako sa isang frame na hindi ko pa rin naalis. Picture ni Nancy. Kinuha ko iyon. Tinitigan ko ang mukha niy

DWAYNE Kinabukasan, paggising ko, sinilip ko agad si Dwayne Jr. Mahimbing siyang natutulog. Pinagmasdan ko ang kanyang mukha. Mukhang okay na nga siya. Hindi na siya masyadong namumutla. Salamat sa Diyos.Pero kahit na ganoon, hindi pa rin ako mapakali. Kailangan ko naman na malaman kung ano ang nangyayari kay Nancy. Kailangan kong malaman kung totoo ba ang sinabi ng hepe.Nagpasiya akong puntahan siya sa kulungan. Pero paano ko sasabihin kay Janella? Alam kong mag-aalala siya. Alam kong pipigilan niya ako.Kailangan kong magsinungaling."Dwayne," sabi ni Janella, inaantok pa. "Saan ka pupunta?""May pupuntahan lang ako sandali," sabi ko. "May kailangan lang akong asikasuhin sa opisina. May mga papeles na kailangang pirmahan.""Pero hindi mo ba muna babantayan si Dwayne Jr.?" tanong niya."Babantayan ko siya mamaya," sabi ko. "Kailangan ko lang talagang umalis. Saglit lang ako. Promise.""Okay," sabi niya, medyo nagdududa. "Mag-ingat ka.""Ikaw rin," sabi ko.Hinalikan ko siya sa noo

ShaneSobrang inis ako. Hindi ko maintindihan si Nancy. Iyak siya nang iyak. Parang ayaw na talaga niya sa akin. Hindi ba siya masaya na naalis ko na siya sa kulungan? Hindi ba niya alam na ginawa ko ang lahat ng 'to para sa kanya? Dapat nga ay magpasalamat pa siya sa akin, eh.Ang hirap niyang intindihin. Hindi ko alam kung anong gusto niya. Hindi ko alam kung anong dapat kong gawin para maging masaya siya.Siguro, natatakot lang siya. Siguro, hindi pa siya handa sa lahat ng 'to. Pero kailangan niyang magtiwala sa akin. Kailangan niyang malaman na hindi ko siya sasaktan. Na mahal na mahal ko siya.Nang muling bumukas ang pinto, pumasok ang anak kong si BJ. Nagulat din siya ng makita si Nancy na nakatali sa kama."Mommy!" sigaw niya at tumakbo papunta kay Nancy. Umiyak din siya. "Mommy, bakit ka nakatali?"Medyo nahimasmasan naman si Nancy dahil nakita si BJ. Kahit hindi niya anak ito, alam ko naman na anak na rin ang turing niya sa anak ko. Mahal na mahal niya si BJ. At mahal na maha

NancyNagising ako sa haplos ng isang malambot na bagay sa aking mukha. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata, at bumungad sa akin si Shane. Nakatitig siya sa akin na may mapag-alalang ekspresyon. May hawak siyang bimpo at pinupunasan ang aking mukha.Gusto ko sanang tanggalin ang kamay niya at pigilan siya sa paghawak sa akin. Gusto kong sabihin sa kanya na layuan niya ako. Pero bago pa ako makapagsalita, biglang..."Mommy!"Napalingon ako sa pinto. Si BJ. Nakatayo doon at nakangiti sa akin. "Mommy, kain na po tayo," sabi niya. "Naghanda si Daddy ng almusal para sa'tin!"Napatingin ako sa lamesa. At doon, nakita ko ang maraming pagkain. May bacon, itlog, tinapay, prutas, at juice.Hindi ako makapaniwala. Paano nila nagagawang umasta na parang walang nangyari? Paano nila nagagawang magpanggap na normal ang lahat? Hindi ba nila alam na kinidnap nila ako? Hindi ba nila alam na hindi ako masaya?Gusto kong tumanggi. Gusto kong sabihin sa kanila na hindi ako kakain. Gusto kong ipak