All Chapters of One Year Contract with my Boss: Chapter 151 - Chapter 160

LaraNakaupo ako sa loob ng aking opisina, pinalilibutan ng mga makakapal na libro at tambak na dokumento. Tahimik ang buong palapag, tanging ang tunog lang ng aircon at ang mahinang pagpindot ko sa keyboard ng laptop ang naririnig. Binubuo ko ang report para sa susunod na hearing ni Nancy. Sa bawat pahina na binabasa ko, mas lalong tumitindi ang hinala ko na si Janella ang nasa likod ng lahat ng ito. Masyadong malinis, masyadong plantsado ang mga pangyayari para maging isang simpleng aksidente o bugso ng damdamin ni Nancy.Alam kong inosente ang kliyente ko. Nararamdaman ko 'yun sa bawat iyak niya at sa paraan ng pagkukuwento niya. Pero sa batas, hindi sapat ang pakiramdam. Kailangan ko ng matibay na alas. Ang inaasahan ko ay sina Ferlyn at Doc Jamilla. Sila ang nakatira sa mansion, sila ang nakakaalam ng bawat kilos doon. Sila ang susi para mabuksan ang katotohanan tungkol kay Janella.Biglang tumunog ang intercom sa mesa ko."Attorney Lara, may tawag po mula sa isa nating contact s

ShaneIbinaba ko ang cellphone sa ibabaw ng aking mesa at napasandal ako sa swivel chair. Napasimangot ako habang inaalala ang boses ni Attorney Lara Sanchez sa kabilang linya kanina. Masyadong matigas ang paninindigan ng abogadong iyon. Masyadong "matino." Akala niya yata ay sa korte at sa mga batas lang umiikot ang mundo. Hindi niya naiintindihan na ang hustisya ay para lang sa mga taong may pera at kapangyarihan na kontrolin ang bawat galaw sa loob ng silid na iyon."Tigas ng ulo," bulong ko habang pinaglalaruan ang gintong lighter sa aking kamay.Alam ko na sa oras na ibaba ko ang tawag, gagawa at gagawa ng paraan si Lara para patunayang inosente si Nancy. Ganoon ang mga taong may prinsipyo, nakakairita dahil hindi sila madaling baluktutin. Pero nagkakamali siya kung akala niya ay hahayaan ko siyang sirain ang plano ko. Hindi pwedeng lumabas na malinis si Nancy. Hindi pwedeng bumalik siya sa bisig ni Dwyane at magpaka-pamilya silang muli sa mansion na iyon.Dapat siyang mabulok sa

DwaynePagkalabas na pagkalabas ko sa pintuan ng courtroom, parang doon lang gumuho ang buong pagkatao ko. Sumandal ako sa pader ng hallway at hindi ko na napigilan ang paghikbi. Wala akong pakialam kung maraming tao ang nakatingin o kung may mga reporter na kumukuha ng litrato. Masakit. Sobrang sakit na marinig mula sa Judge na ang babaeng pinakasalan ko, ang babaeng hinalikan ko gabi-gabi, ang siyang pumatay sa sarili kong ina."Nancy... bakit?" bulong ko sa hangin habang pilit kong pinupunasan ang mga luhang ayaw tumigil sa pag-agos.Mahal ko si Nancy. Mahal na mahal. Pero sa bawat salitang binasa ng Judge tungkol sa mga fingerprint niya sa kutsilyo, unti-unting pinapatay ng galit ang pagmamahal na 'yun. Paano niya nagawa 'yun kay Mommy? Paano niya nagawang saksakin ang matandang nagpatuloy sa kaniya sa bahay na 'yun? Gusto kong isipin na nagkakamali lang ang lahat, pero ang ebidensya na mismo ang nagsalita. Reclusion Perpetua. Habambuhay siyang mawawala sa paningin ko, at siguro,

NancyTulala lang ako habang hinihila ng mga pulis ang mga braso ko. Parang lumulutang ang pakiramdam ko, hindi ko na maramdaman ang sahig na tinatapakan ko. Paulit-ulit na naglalaro sa isip ko ang mukha ni Dwyane bago siya tumalikod—ang galit sa mga mata niya, ang pandidiri. Iyon ang mas masakit kaysa sa anumang hatol. Reclusion Perpetua. Habambuhay.Inasahan ko na dadalhin ako sa isang madilim na selda, 'yung siksikan, mabaho, at may mga rehas na kinakalawang. Pero laking gulat ko nang huminto kami sa isang pasilyo na mukhang hindi bahagi ng kulungang nakikita ko sa balita. Pagbukas ng pinto, nanlaki ang mga mata ko.Malinis ang kwarto. Maputi ang mga tiles sa sahig at dingding. May malambot na kama na may maayos na kumot, may sariling banyo na mukhang banyo sa hotel, at may aircon na nagbubuga ng malamig na hangin. Sa gilid, may flat-screen TV at isang maliit na pantry na puno ng de-lata, biskwit, at mga prutas."Dito ka muna," maikling sabi ng pulis bago ako iniwan at ni-lock ang

DwayneInilibing na namin si Mama ngayong araw. Madilim ang langit at malamig ang hangin, parang nakikiramay sa bigat na nararamdaman ko. Habang dahan-dahang ibinababa ang kabaong niya, pakiramdam ko ay kasama ring ibinaba doon ang kalahati ng puso ko. Sobrang sakit. Hindi ko kailanman inisip na darating ang araw na ganito ang magiging paalam ko sa kaniya.Humakbang ako palapit sa hukay at kumuha ng isang dakot na lupa. Tiningnan ko ang kabaong ni Mama. "Ma, sana mapayapa ka na," bulong ko. Pinilit kong huwag manginig ang boses ko pero sadyang traydor ang mga luha ko. "Sana mapatawad mo rin ako dahil hindi kita naipagtanggol nung mga oras na kailangan mo ako. Ang hirap tanggapin na ang taong pinasok ko sa bahay natin, ang babaeng minahal ko, ang siya palang kikitil sa buhay mo."Sa bawat butil ng lupa na pumatak mula sa kamay ko, parang unti-unting lumilinaw sa isip ko ang lahat. Tapos na ang trial. Narinig ko na ang hatol. Sinabi ng batas na guilty si Nancy. Kahit gaano kasakit, kail