All Chapters of One Year Contract with my Boss: Chapter 191 - Chapter 200

BERNARDNakaupo ako sa sofa, may baso ng alak sa kamay. Malamig ang gabi sa labas, pero mainit sa loob ng kwarto. Habang iniikot ko ang alak sa baso, ramdam ko ang tensyon sa dibdib ko.“Bernard” sigaw ng isa sa mga tauhan namin, habang umiinom din sa kabilang dulo ng lamesa. “Ano plano mo kapag nakuha mo na si Janella?”Napatingin ako sa kanya, “Walang utang na loob ang babae na ‘yun,” sagot ko, halatang galit. “Kahit dila o mata niya, may latay sa akin.”Tumahimik ang paligid pagkatapos kong sabihin ’yon. Uminom ako ng alak, pero imbes na gumaan ang pakiramdam ko, bumalik sa isip ko ang mga alaala. Mga alaala na pilit kong tinatabunan noon, pero ngayon, malinaw na malinaw.Naalala ko si Janella nung sanggol pa lang siya.Patay na ang magulang niya noon. Car accident. Biglaan. Kaibigan ko ang mga magulang niya, matagal na. Kaya nung wala na sila, hindi ko na inisip pa. Kinuha ko si Janella. Inuwi ko sa bahay ko.“Ako na bahala, papalakihin ko si Janella,” sabi ko noon sa sarili ko.L

JANELLATumango si Jamilla sa tabi ko, “Janella, ano ang plano mo?” tanong niya, medyo nag-aalangan.Napalingon ako sa kanya at ngumisi, “Mamayang gabi… papasukin natin ang mental hospital. Kailangan nating hanapin si Nancy. Kailangan nating makita kung naroon siya o hindi.”Napalingon si Jamilla sa akin, gulat na gulat. “Pupunta tayo sa loob? Paano kung mahuli tayo? Puwede tayong makasuhan!”Huminga ako ng malalim at inis na sumigaw, “Alam ko, pero kailangan. Kung nandiyan siya, edi okay, pero kung wala itong mental ang kakasuhan ko!”Tumango si Jamilla, ramdam kong naiintindihan niya ang galit at determinasyon ko. “S-Sige, Janella.”Ngumisi ako sa kanya, “Mamayang gabi doon natin malalaman ang totoo.”Lumipas ang ilang oras habang naghihintay kami sa loob ng sasakyan sa labas ng mental hospital. Tahimik lang kami, nakatingin sa ilaw ng street lamp at sa mga bintana ng gusali. Ramdam ko ang kaba sa dibdib ko, habang si Jamilla ay medyo hindi mapakali sa tabi ko.“Janella… seryoso ka

JanellaHindi mapakali si Dwayne. Paikot-ikot siya habang hawak ang phone, paulit-ulit na humihinga nang malalim na parang mauubusan ng hangin. Kita ko sa mga mata niya ang galit, takot, at sakit na nagsasabay-sabay. Ako naman, nakaupo lang, tahimik, pinapakinggan ang bawat salitang lumalabas sa bibig niya.“Lesly,” mariin niyang sabi sa phone, halos sumigaw na, “pupunta ako diyan. Hahanapin natin ang anak ko. Kahit anong mangyari, kailangan ko siyang makita. Kailangan ko siyang mailibing nang maayos.”Narinig ko ang paghikbi ni Lesly sa kabilang linya. “Dwayne… hindi pa namin alam kung nasaan,” umiiyak niyang sagot. “Hinahanap pa rin si Cory. May mga pulis na. Lahat ng pwedeng tumulong, ginagawa na namin.”Biglang nagdilim ang mukha ni Dwayne. “Ginagawa na ninyo? Iyon na ba ‘yon?” sigaw niya. “Kung hindi mo siya pinabayaan, hindi mangyayari ‘to! Anak ko ‘yon, Lesly! Anak ko!”Napahawak siya sa ulo niya, parang sasabog na. Tumayo ako at dahan-dahang lumapit, pero hindi pa ako nagsasal

JanellaHindi pa ako nakakasagot, bigla niyang ibinarurot ang titi niya sa tumbong ko. Ang sakit. Pero sa kabila ng sakit, may kakaibang sarap akong nararamdaman."Ahhh... Gardo..." ungol ko. "Ang sakit... Pero ang sarap...""Konting tiis lang," sabi niya. "Masasanay ka rin. At Sisiguraduhin kong magugustuhan mo 'to."Sabay din sa pagbayo ni Gardo, bumayo rin si Simon sa kiki ko. Parang sabay nilang pinupunit ang pagkababae ko. Parang sabay nilang binubutas lalo ang mga butas ko."Ahhh... Simon... Gardo..." ungol ko. "Ang sarap... Ang sarap-sarap... Kantutin niyo ako... Kantutin niyo ako hanggang magsawa kayo...""Paluluwagin namin ang tumbong mo bago ka ikasal," sabi ni Gardo. "Para hindi ka mahirapan kapag kinantot ka ng asawa mo sa pwet.""Paluluwagin din namin ang kiki mo," sabi ni Simon.Binilisan pa nila ang pagbayo. "Kantutin niyo ako," sabi ko. "Kantutin niyo ako! Ang lalake ng mga titi ninyo! Ang sarap-sarap ninyong kumantot! Gusto ko kayong sabay na kumantot sa akin!""Gusto

LeslyKinabukasan madaling araw, maaga ako nagising. Hindi ko alam kung paano ako nakatulog kagabi. Paulit-ulit sa isip ko ang larawan ni Baby Jake, duguan, at ang galit at sakit ni Dwayne. Nakahiga ako sa kama, pero parang pagod na pagod ako. Ang mga mata ko, pula at namamaga sa kakaiyak.Biglang tumunog ang cellphone ko. Napatingin ako agad, nanginginig ang kamay ko.“Hello?” sabi ko, halos pabulong pa rin, nanginginig.“Lesly,” mababang boses ng lalaki sa kabilang linya. “Kung gusto mong makita sina Glenda at Cory, ikaw lang ang pupunta. Wala nang ibang puwedeng ipadala. Ikaw lang.”Napasinghap ako. “Ano ibig mong sabihin? Paano ko malalaman na totoo ‘to? Sino ka?” nanginginig pa rin ako.“Bahala ka kung ayaw mo maniwala,” sabi ng lalaki, malinaw pero seryoso. “Kung hindi ka pupunta, hindi mo makikita ang mga ito. Isang pagkakataon lang.”Napailing ako “Hindi ko maintindihan! Bakit ako lang? Bakit hindi puwedeng may kasama? Si Dwyane siya ang tatay ni Baby Jake!” sigaw ko pero sa k