Todos los capítulos de One Year Contract with my Boss: Capítulo 211 - Capítulo 220

LeslyHindi ko alam kung ano ang gagawin ko. May punto si Shane, kung magsusumbong ako, baka mabalik sa kulungan si Nancy. Alam ko sa sarili ko na hindi siya totoong baliw. Malamang sa kulungan ulit ang bagsak niya ay mas dodoble pa ang kaso.At mas masakit isipin… mahihiwalay siya sa mga anak baka patayin ni Janella si Baby Jake. Bata pa lang iyon. Walang kalaban-laban. Sa isip ko pa lang, nanginginig na ang mga kamay ko. Ayokong mangyari iyon. Ayokong maging dahilan ng pagkamatay ng isang inosenteng bata.Pero natatakot din ako. Natatakot ako na kung manatili sila sa poder ni Shane, baka gawin niya kay Nancy ang ginawa niya kay Giselle. Hanggang ngayon, sariwa pa rin sa isip ko ang itsura ni Giselle noon—walang dila, wala nang binti. Ginawa iyon ni Shane para hindi siya makatakas. Para manatili siyang tahimik.“Diyos ko,” bulong ko sa sarili ko habang nakaupo sa kama. “Anong klaseng sitwasyon ‘to?”Tumayo ako at nagsimulang maglakad-lakad sa loob ng kwarto. Malaki ang espasyo, pero

LeslyInilipat ang tingin ko sa side table sa tabi ng kama. Doon ko napansin ang ilang bote ng gamot, maayos na nakahanay, parang laging binibilang kung ilan ang naiinom.“Anong mga ‘yan?” tanong ko.“Gamot,” sagot ni Nancy. “Bigay ng doctor na tumingin sa’kin. Sabi ni Shane, kailangan ko raw ‘yan.”Lumapit ako sa mesa. Kinuha ko ang isang bote. Mabigat. Familiar ang itsura ng bote—alam ko ang tatak, alam ko ang label. Marami na akong nakitang ganito noon. Tumango ako sa sarili ko, pero may kung anong hindi tama. Binuksan ko ang takip at sumilip sa loob.Napakunot ang noo ko.“Bakit iba ang kulay?” bulong ko, halos sa sarili ko lang.“Ano?” tanong ni Nancy.“Ito,” sabi ko habang ipinapakita ang bote. “Alam ko ang gamot na ‘yan. Hindi ganyan ang itsura ng pills.”Napatingin siya. “Ganun ba? Hindi ko naman alam. Basta iniinom ko lang.”“May nararamdaman ka ba?” tanong ko agad. “Pagkatapos mong uminom?”Sandali siyang nag-isip. “Medyo… sumasakit ang tiyan ko minsan. Nahihilo rin ako. Per

LeslyPinayagan ako na ako ang magdala ng pagkain kay Manang Kendra, kaya dali-dali kong inasikaso ang mga pagkain. Dahan-dahan kong tinungo ang kwarto ng matanda. Hinawakan ko ang door handle. Alam kong umiiyak siya sa loob kahit hindi ko pa naririnig.Binuksan ng mga tauhan ang lock, at pumasok ako sa loob. Nakita ko si Manang Kendra, nakaupo sa kama, ang mga mata niya ay mamasa-masa na sa luha. Agad kong inilagay ang pagkain sa lamesa at lumapit. Ni yakap ko siya, mahigpit. Ramdam ko ang pag-iling niya sa dibdib ko.“Lesly… papatayin na ba tayo ni Sir Shane?” tanong niya, halos nanginginig.Hindi ko alam kung paano ko sisimulan, pero umiling. “Hindi, Manang Kendra. Hindi niya kayo papatayin.”Napatingin siya sa akin, ang mga mata puno ng kalituhan. Halos mabaliw na siya sa takot at pag-aalala. “Pero… pero…” natigil siya, hawak ang mga kamay ko, parang ayaw niyang bitawan.“Ang totoo…” malumanay kong sabi, “inaligtas niya si Nancy at si Baby Jake. Narito rin sila… buhay silang dalaw

ShaneTumabi ako ng higa kay Nancy. Mahimbing na ang tulog niya. Kita sa mukha niya ang pagod, pero payapa. Dahan-dahan ang paghinga niya, parang batang walang iniisip na problema. Sa kabilang gilid ng kwarto, nasa crib si Baby Jake. Tahimik din, mahimbing ang tulog. Paminsan-minsan ay gumagalaw ang maliit niyang kamay.Tahimik ang buong kwarto. Ako lang ang gising. Tinitigan ko ang mukha ni Nancy. Inabot ko ang ilang hibla ng buhok niya at inayos sa likod ng tenga.“Akin ka lang,” mahina kong bulong.Bigla kong naalala si Giselle.Dati, akala ko siya na talaga. Siya ang babaeng minahal ko nang todo. Lahat binigay ko. Oras, pera, proteksyon, pangalan ko. Lahat. Pero anong ginawa niya? Sinubukan niya akong iwan. Gusto niyang kumawala sa akin na parang wala lang ako.Napahigpit ang panga ko.Hanggang ngayon, sariwa pa rin sa isip ko ang araw na nalaman kong gusto niya akong takasan. Parang may sumabog sa ulo ko noon. Hindi ko matanggap. Sa isip ko, paano niya nagawang talikuran ang lala

JanellaHindi ko alam kung ano ang nangyari pero ng magising ako ay wala na sina Simon, Gardo, Luigi and Dindo, wala na rin ako sa kwarto kung saan nila ako na gangbang.“Shit! Nasaan ako?”Napabalikwas ako ng makita na may lalake sa gilid ko at nakangisi.Putang ina! Si Tito Bernard! Buhay pa? O Minumulto ako?“T-Tito?”Naka hubo’t hubad ito at hinihimas ang aking mga hita. Sa takot ay hindi ako makakilos para pigilan ang ginagawa nito.“B-Buhay ka pa pala?” kinakabahan na tanong ko.Hindi ito sumagot, bagkus ay pinagpatuloy lang ang ginagawang paghimas sa katawan ko. Umabot ang kamay nito sa singit ko saka bumaba ng upang salatin ang hiwa ng puke ko. Napakagat na lang ako sa labi ng kalabitin nito ang tinggil ko.“Kinalbo mo pala itong bulbol mo,” nakangising sabi nito.Nanginginig ako ng sapuhin nito ang isa kong suso. Marahan itong nilamas, saka pinisil ang utong, kaya’t muli na naman akong napakagat sa labi.“Tito, tama na, baka hinahanap na ako ni Dwayne, ilang araw na ako d