All Chapters of หมอร้ายคลั่งรัก ยัยแฟนเก่า: Chapter 121 - Chapter 130

“ก็จริง ถ้างั้นก็ไปเถอะ ไปกินข้าวกัน”ยี่หวาเดินนำสามีของเธอ เข้าไปในห้องอาหาร และแน่นอนว่า เมื่อทั้งคู่เดินเข้ามา ทุกสายตาก็หันไปมองทันที แต่ยี่หวากับติณณ์ภพก็ไม่ได้ทำตัวแปลกไปกว่าทุกวัน ทั้งคู่ยังคงรักกันเหมือนเดิม และเดินสั่งอาหารตามปกติ และตอนนี้ ผ่านไปแค่ครึ่งวัน ก็ดูเหมือนว่าข่าวซุบซิบ จะเปลี่ยนทิศทางไปแล้ว“ฉันบอกแล้วไงว่า ใครพูดออกไปก็โง่แล้ว ดูสิเขารักกันขนาดนั้น ยัยหมอหน้าแบนนั่น จะเอาอะไรมาสู้คนเก่งอย่างคุณยี่หวาล่ะ นั่นเมียเขาเลยนะ”“ฉันก็ว่าอยู่แล้ว หมอติณณ์ภพคนนั้นคลั่งรักเมียเขาจะตาย ชะนีที่ไหนจะกล้ามาเกาะ ขนาดพยาบาลในแผนก ยังถูกคุณยี่หวาจัดการเอาเข้าซังเตเลย ได้ข่าวว่าตอนนี้ก็ยังอยู่ในคุกอยู่เลยนะ”“ข่าวลือบ้า ๆ นี่ บางทีก็ต้องฟังหูไว้หูนะ นี่ ๆ ฉันได้ยินว่า คุณยี่หวานี่แหละ ที่รู้เรื่องของทุกคนในนี้เลย แกลืมไปแล้วเหรอว่า เธอเป็นใคร และอยู่แผนกอะไร”“แม่งเอ๊ย! จริงด้วยสิ แล้วโปรแกรมเมอร์เก่ง ๆ แบบนั้น โอ๊ย! ทำไมฉันคิดไม่ออกวะ พอ ๆ เลิก ๆ คู่นี้ไม่มีทางเลย แยกย้ายเหอะ”แม้แต่หมอติณณ์เอง เมื่อฟังที่ยี่หวาเล่า ก็ยิ้มออกมาทันที เพราะเขาเองก็พยายามปกป้องเธอเต็มที่ เพียงแต่

ณรินทร์ตะคอกเสียงในหมอธนิต ทำให้เขาตกใจไม่น้อย เพราะเขาไม่เคยเห็นสีหน้าและอาการก้าวร้าวนี้ของณรินทร์มาก่อน ธนิตจำได้ว่าเขาก็แค่พูดกับเธอ และแนะนำให้เธอไปพักเท่านั้น“หมอรินครับ ผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น”“แต่คุณหมอพึ่งจะบอกว่า… ฉันไม่มีประโยชน์ ทำแต่เรื่องวุ่นวาย หรือว่าคุณหมอเอง ก็เชื่อข่าวลือที่คนทั้งโรงพยาบาลซุบซิบว่าร้ายฉันอยู่ตอนนี้”หมอธนิตเริ่มงง และไม่เข้าใจว่า ณรินทร์พูดเรื่องอะไร เขาไม่สนใจเรื่องซุบซิบอะไรเลยสักนิด เพราะเขาเองก็พึ่งจะเข้ามาทำงานในช่วงบ่าย“นี่คุณพูดเรื่องอะไรของคุณน่ะ หมอณรินทร์ผมว่าวันนี้คุณคงไม่พร้อมที่จะทำงาน ไปพักสักสองสามวันเถอะ แล้วค่อยกลับมา แล้วอย่าให้ผมเห็นคุณพูดอะไรแบบนี้ออกมาอีก ไม่อย่างนั้นผมจะรายงานคุณ ในฐานะรองหัวหน้าแผนก”“คุณหมอคะ! แต่คุณก็รู้ว่าฉันพึ่งจะ…”“หมอรินครับ ผมรู้ว่าคุณพึ่งจะเสียคุณพ่อมา ความเสียใจนั่นไม่มีใครที่ไม่รู้ แต่หมอติณณ์ก็แนะนำคุณไปแล้วว่า ให้หยุดพักไปก่อน จนกว่าสภาพจิตใจคุณจะพร้อม แต่คุณก็ยังฝืนที่จะมาทำงานเอง ผมไม่รู้หรอกนะว่า เหตุผลของคุณคืออะไร แต่ถ้าขืนยังพูดมากอยู่แบบนี้ คุณจะเป็นตัวถ่วงอย่างที่คุณพึ่งพูดออกมาจริง

ติณณ์ภพถามตามมารยาท แต่ไม่คิดว่าจู่ ๆ ณรินทร์จะร้องไห้ขึ้นมา ทำเอาคุณหมอทั้งสองตกใจ“เอ่อ… คุณหมอณรินทร์ ใจเย็นก่อนนะครับ หมอติณณ์ ช่วยพูดอะไรสักหน่อยสิ คือว่าหมอรินใจเย็น ๆ ก่อนอย่าพึ่งร้องไห้สิครับโธ่”หมอธนิตหันมาขอความช่วยเหลือจากติณณ์ภพ ที่ยืนเหวออยู่และเริ่มทำตัวไม่ถูก “ผมยังไม่รู้เลยว่า เธอเป็นอะไร แล้วจะให้ผมพูดอะไรล่ะ”ณรินทร์พยายามหยุดร้องไห้ และมองไปที่ติณณ์ภพอีกครั้ง แม้ว่าเขาจะดูตกใจ แต่ก็ไม่ได้เดินเข้ามาปลอบใจเธอ อย่างที่เธอคาดหวังเอาไว้ สายตาของเขา ออกจะตกใจมากกว่าด้วยซ้ำ ที่จู่ ๆ ก็เห็นเธอยืนร้องไห้“ฮึก…. ไม่เป็นไรค่ะคุณหมอ รินต้องขอโทษคุณหมอด้วย ที่ทำให้แผนกต้องลำบากใจ เรื่องที่ลือไปทั่วโรงพยาบาล รินผิดเองค่ะ ที่วันนั้นหักห้ามความเสียใจไม่อยู่ และเข้าไปกอดคุณหมอติณณ์ จนคนอื่นเอาไปพูดให้คุณหมอกับคุณยี่หวาเสียหาย”ติณณ์ภพหันไปมองหมอธนิต แล้วก็รีบหลบสายตากันทันที“เอ่อ…ผมกับยี่หวาเหรอครับ เราสองคนก็ไม่ได้มีอะไรเสียหายนี่ครับ ถ้าคุณรู้สึกไม่ดีกับเรื่องนี้ ผมว่าคุณคงคิดมากเกินไปแล้ว”“แต่ว่าเรื่องที่พวกเขาลือกันว่า รินเป็นคนทำให้หมอติณณ์กับคุณยี่หวาทะเลาะกัน”“อ้อ เรื่อง

ทั้งโต๊ะเงียบกริบอีกครั้ง เมื่อรัศมีหลุดปากพูดเรื่องนี้ออกมาจนได้ ยี่หวาได้แต่ยิ้ม แต่ไม่ได้ตอบอะไรออกมา จนกระทั่งรัศมีรีบเปลี่ยนเรื่องเอง“เฮ้อ นี่คุณ ทำไมเฮียภาสใช้งานลูกสะใภ้ของฉันหนักขนาดนี้ล่ะ ดูสิมาทีไรก็เห็นผอมลงทุกวัน ไม่ได้นะยี่หวา แบบนี้แม่ดาหราจะว่าแม่เอาได้ ต้องบำรุงเยอะ ๆ หน่อยแล้ว เดี๋ยวแม่จะโทรไปกำชับป้าจิน ให้ทำอาหารบำรุงสุขภาพให้หนูกับติณณ์หน่อยดีกว่า”“ขอบคุณค่ะคุณแม่ ว่าแต่ครั้งนี้ คุณแม่จะไปฝรั่งเศสกี่วันเหรอคะ”“น่าจะสิบห้าวันน่ะ ที่จริงแม่ก็แอบชวนแม่ดาหราไปด้วยนะ แต่เธอบอกว่ายังไงนะ ต้องอยู่ดูแลสวนเพราะจะได้เวลาเก็บเกี่ยวแล้ว ก็เลยอดเลย”โชคดีที่วันนี้ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดีกว่าทุก ๆ วัน เพราะแม่ของติณณ์ภพไม่พูดเรื่องขอให้ยี่หวา มีหลานให้เธออีกเลย แต่หลังจากที่เธอเดินเข้าไปในบ้าน แม่ของเขาก็เรียกเข้าไปเลือกเครื่องประดับ เพื่อมอบให้กับยี่หวา“แม่ว่าไพลินนี่ เหมาะกับยี่หวามากเลยนะ แกเอาไปให้เมียแกใส่หน่อยสิ เผื่อได้ออกงานสังคม”“แม่ครับ หวาไม่ชอบใส่เครื่องประดับแพง ๆ แบบนี้หรอกครับ ครั้งก่อนแม่ก็ให้ไปตั้งหลายชุด หวาเอาไปเก็บที่เซฟหมดเลย”“เฮ้อ… แกนี่ก็ใช่เรื่อง ไม่

"ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย ยังไม่ทันพูดอะไรเลย"“ไม่ใช่ได้ยังไง แม่คงไม่รู้สินะว่า คนที่ไม่อยากทำการบ้านน่ะไม่ใช่พี่ แต่เป็นตัวลูกสาวคนดีของแม่ต่างหากล่ะ เอาล่ะพอได้แล้ว ถ้ากลับดึกกว่านี้จะส่งการบ้านไม่ทันแล้วนะ คืนนี้จะต้องทำการบ้านหนักเป็นพิเศษสักหน่อย”"พี่ติณณ์! พูดบ้าอะไรเนี่ย"ติณณ์ภพอดไม่ได้ ที่จะโค้งมาหอมแก้มภรรยาอีกครั้ง “พี่รักหวามากนะ พี่อยากให้หวามีความสุขมากที่สุด ไม่อยากให้หวาเครียด และทำสีหน้าแบบนี้บ่อย ๆ”“หวาไม่เครียดหรอกค่ะ ตราบใดที่พี่ติณณ์ คุยกับหวาทุกเรื่องอย่างไม่ปิดบัง”“พี่น่ะเหรอจะกล้า หวาก็รู้ว่า นอกจากความคลั่งรักแล้ว พี่ยังกลัวเมียมากด้วยนะ”ยี่หวาเอื้อมมือไปกอดเขา และหอมแก้มสามีทันที“งั้นก็รีบกลับบ้านกันเถอะค่ะ ไหนบอกว่า…จะรีบกลับไปทำการบ้านยังไงล่ะคะ”“เรื่องนั้นไม่ต้องรอให้พูดซ้ำหรอกครับ”ว่าแล้วหมอติณณ์ภพ ก็รีบขับรถหรูพาภรรยาของตัวเองกลับบ้านทันที บ้านของพวกเขาอยู่ไม่ไกลจากบ้านพ่อแม่ จึงใช้เวลาไม่นาน และแน่นอนว่าหลังจากเข้าบ้านมาได้ เขาก็พาเธอเข้าไปที่ห้องนอนทันที“อาบน้ำก่อนดีมั้ยคะ วันนี้ทำงานมาทั้งวันแล้ว”“อาบด้วยกันได้มั้ย นะครับ”แค่คำออดอ้อนของเขา