หมอร้ายคลั่งรัก ยัยแฟนเก่า

หมอร้ายคลั่งรัก ยัยแฟนเก่า

last update최신 업데이트 : 2025-12-03
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
10
4 평가 순위. 4 리뷰
200챕터
42.4K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

วันที่เธอทุ่มเทรักให้เขา คุณหมอเย็นชาคนนั้น รักที่เคยถูกเขาทิ้งขว้าง ไม่สนใจ และไม่เคยให้ความสำคัญ ผ่านไปหลายปี เธอกับเขากลับมาอีกครั้ง เขานั้นยังรักเธออยู่เต็มหัวใจ แต่เธอยังจมอยู่กับความเจ็บปวดในอดีต ครั้งนี้เป็นเขา ที่ต้องเดินหน้า เติมเชื้อไฟให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง... “ปล่อยนะคุณหมอ ฉันเจ็บนะ คุณทำแบบนี้มันผิดกฎหมายนะ” “ไม่มีกฎหายข้อไหน ที่จะห้ามผัวคุยกับเมีย” “หุบปากนะ! คุณพูดบ้าอะไรน่ะ อย่ามาคุกคามกันนะ ไม่งั้นฉันจะโทรแจ้งตำรวจ อ๊ะ! เอาคืนมานะ!” “ปล่อย!” “ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บ ทางที่ดีอยู่เฉย ๆ แล้วมานั่งคุยกันดี ๆ เถอะ จะได้ไม่เจ็บตัว ถ้าคุณดิ้นมากกว่านี้ ผมไม่รับรองนะว่า จะทำมากกว่าลากคุณมาที่นี่” คนหนึ่ง ยังรู้สึกเข็ด และไม่อยากเจ็บปวดกับความรัก….. อีกคนก็รุกเต็มที่ เพื่ออยากขอโอกาส เพียงแค่รักเธออีกครั้ง…. ที่สุดแล้ว หมอติณณ์จะสามารถจุดถ่านไฟเก่าครั้งนี้ขึ้นมาได้อีกไหม ฝากติดตามเรื่องราวความรักของทั้งคู่ ไปพร้อม ๆ กัน ด้วยนะคะ

더 보기

1화

ตอนที่ 1 พบเจออีกครั้ง

Je me suis tenue devant notre appartement et, à travers l'immense baie vitrée, j'ai vu Lucien et Isabelle Moreau en plein baiser passionné.

Il l'a serrée avec une ardeur impérieuse, l'embrassant comme s'il voulait la fondre dans sa chair, et plus rien ne restait de son image froide et distante d'ordinaire.

Mes vêtements, mes chaussures, mes cheveux avaient été trempés par la neige, et j'étais glacée jusqu'aux os.

Ce froid s'est glissé dans mes membres et a serré mon estomac, qui s'est mis à se tordre sans répit.

Quand je les ai vus coucher sur le lit que j'avais choisi avec soin, j'ai sorti mon téléphone pour enregistrer la scène. La nausée m'a emportée et j'ai vomi jusqu'à en perdre le souffle.

Toutes ces années, Lucien ne m'avait jamais embrassée au lit.

Il avait dit qu'il avait une obsession de propreté, et je l'avais cru.

En réalité, il aimait une autre femme. Ses lèvres n'avaient appartenu qu'à celle qu'il chérissait.

Ils ont entendu le bruit et se sont tournés en même temps vers la fenêtre.

C'étaient eux les coupables, et pourtant c'était moi qui, par réflexe, me suis cachée.

Trempée par la neige fondue, je tremblais sans pouvoir m'arrêter. J'ai voulu attendre qu'Isabelle parte pour rentrer, mais après une heure, elle n'était toujours pas sortie.

J'ai éternué, puis j'ai regagné la maison, le corps raide et glacé.

Dans l'appartement, il faisait chaud. Lucien, qui n'avait jamais touché aux tâches ménagères, était en cuisine.

Ses gestes étaient assurés, on voyait bien qu'il n'était pas novice.

La hotte aspirante grondait, mais l'odeur épicée s'est quand même répandue.

J'avais l'estomac fragile, je n'avais jamais mangé épicé.

« Petite gourmande, le plat n'est pas encore prêt… »

Lucien a entendu du bruit et il s'est retourné en souriant.

En m'apercevant, son sourire a disparu. « Ah, c'est toi. Tu es trempée. Pourquoi ne vas-tu pas te changer ? Tu salis toute la maison ! »

« Désolée. »

J'ai serré ma doudoune trempée entre mes doigts et je me suis excusée par habitude.

Lucien a froncé les sourcils, prêt à ajouter quelque chose, mais Isabelle est apparue.

Ses lèvres gonflées, son visage rougi disaient assez qu'elle venait d'être malmenée d'amour.

Je l'ai regardée.

Elle a tiré sur son vêtement et a balbutié, paniquée : « Léa, tu… tu ne dois pas mal comprendre ! »

« Il n'y a rien à mal comprendre. Ce soir il neige fort, les routes sont impraticables, Isabelle dormira ici », a tranché Lucien, sans la moindre hésitation.

Isabelle était la copine de son frère. Avant qu'ils ne se marient, son frère était mort.

Toutes ces années, Lucien avait continué à la présenter comme sa belle-sœur.

Quand le repas a été prêt, Lucien a invité Isabelle à passer à table.

Il l'a vue savourer ses plats et il a souri avec elle, sans remarquer que je ne mangeais que du pain.

Après le repas, Isabelle est allée se coucher.

C'était mon appartement, et pourtant Lucien lui a laissé la chambre principale et m'a reléguée à la chambre d'ami.

« La chambre d'ami n'est pas en ordre, Isabelle ne s'y sentirait pas bien. Tu peux t'arranger. »

Mais c'était notre appartement, et je n'avais jamais dormi dans ce lit-là : comment une autre femme pouvait-elle y dormir avant moi ?

J'ai voulu protester, mais aucun mot n'est sorti de ma bouche.

Lucien est resté dans la chambre principale jusqu'à près de minuit avant de revenir à la chambre d'ami.

Gelée et affamée, je me suis sentie malade. Dans ma tête, l'image de son baiser avec Isabelle tournait sans fin, m'empêchant de fermer l'œil.

Lorsqu'il a poussé la porte, j'ai voulu l'interroger sans retenue :

Pourquoi m'épouser s'il ne m'aimait pas ?

Pourquoi embrasser une autre femme à la veille de notre mariage ?

Pourquoi être si proche d'Isabelle, comme si de rien n'était, alors que j'étais là ?

Toutes ces questions m'ont brûlé la gorge, mais à la fin j'ai seulement murmuré avec amertume : « Lucien, si tu regrettes, si tu ne veux plus de ce mariage, tu peux me le dire. »

Il pouvait annuler la cérémonie, j'étais prête à l'accepter.

Mais je n'aurais jamais accepté qu'il m'abandonne au pied de l'autel, me laissant comme une idiote.
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

Mimi
Mimi
สนุกมากๆๆๆๆ เพลินสุดๆ
2026-02-19 17:48:12
0
0
virakan444
virakan444
อ่านเพลินสนุกมากกกกก
2026-02-19 01:12:54
0
0
Ponchanok
Ponchanok
ดีมากกน่ารักสุดๆ
2025-10-15 22:14:29
0
0
Ponchanok
Ponchanok
สนุกมากๆๆค่ะ
2025-10-13 23:25:03
2
0
200 챕터
ตอนที่ 1 พบเจออีกครั้ง
ตอนที่ 1 พบเจออีกครั้ง โรงพยาบาลเอกชน “ขอบคุณมาก ๆ เลยนะครับคุณยี่หวา ที่มาช่วยในวันนี้ ผมจนปัญญาแล้วจริง ๆ ครับ กับความยุ่งเหยิงระบบ” “ยินดีค่ะ” อ้าวคุณหมอ พวกคุณมาทำอะไรที่นี่ครับ หมอติณณ์ นี่คือคุณยี่หวา เธอเป็นโปรแกรมเมอร์คนใหม่ มารับหน้าที่แทนคุณคริส ที่พึ่งลาออกไปเมื่อสองเดือนก่อน คุณยี่หวาครับ นี่หมอติณณ์ภพ ศัลยแพทย์อีกท่านหนึ่งของโรงพยาบาลเราครับ” “ยี่หวา” มองหน้าคมคายของ “ติณณ์ภพ” คนที่เธอเกือบลืมไปแล้วเกือบห้าปีเต็ม เขายังคงมีใบหน้าที่คมเข้ม หล่อเหลา แต่ทว่าตอนนี้ ใบหน้านี้หล่อมเหลาคมคาย กลายเป็นหนุ่มเต็มตัว วันนี้เขาได้สวมชุดกาวน์สีขาว เป็นคุณหมอเต็มตัวแล้วสินะ ผิดกับเมื่อครั้งที่ยังเป็นแค่นักศึกษาแพทย์หน้านิ่ง พูดน้อยแสนเย็นชาเมื่อหลายปีก่อน แต่ที่ยังคงเหมือนเดิมก็คือ สายตาคมที่มองราวกับมองทะลุและอ่านเข้าไปในหัวใจคนได้ เธอพยายามลบภาพความทรงจำนั้นอยู่หลายปี ไม่คิดเลยว่า วันนี้จะบังเอิญได้เจอเขาอีกครั้ง เธอเรียนจบวิศวกรรม สาขาคอมพิวเตอร์ เมื่อก่อนเป็นแค่เด็กสาวมหาลัย ที่คอยตามตื๊อเขา ในฐานะรุ่นพี่ที่เธอชอบ แต่ตอนนี้ยี่หวากลายเป็นหัวหน้าทีมโปรแกรมเมอร์ ของบริษัทไอทีชั
더 보기
ตอนที่ 2 “ฉันไม่รู้จักคุณ”
ตอนที่ 2 “ฉันไม่รู้จักคุณ”“คุณหมอคะ ตอนนี้คุณกำลังคุกคามฉันอยู่นะคะ ฉันมีสิทธิ์…”ปึง!หมอติณณ์ใช้มือล้อมเธอเอาไว้ในลิฟต์ เขากดไปชั้นบนสุด สายตาจ้องมองผู้หญิง ที่ทิ้งเขาไปเมื่อห้าปีก่อนอย่างเลือดเย็น ไม่บอกเหตุผล ไม่บอกลา และไม่คุยกับเขา วันนี้เขาจะต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่องดาดฟ้าโรงพยาบาล“ปล่อยนะคุณหมอ ฉันเจ็บนะ คุณทำแบบนี้มันผิดกฎหมายนะ”“ไม่มีกฎหมายข้อไหน ที่จะห้ามผัวคุยกับเมีย”“หุบปากนะ! คุณพูดบ้าอะไรน่ะ อย่ามาคุกคามกันนะ ไม่งั้นฉันจะโทรแจ้งตำรวจ อ๊ะ! เอาคืนมานะ!”เขาดึงมือถือเธอไป และใส่เอาไว้ในเสื้อกาวน์ทันที สายตาที่จ้องมา ทำให้เธอรู้สึกกลัว แม้ว่าจะไม่เคยเห็นมานานเกือบห้าปี แต่เธอก็ไม่เคยลืม สายตาที่เย็นชา ไม่มีความรู้สึกผิดนี้เลยสักครั้ง“ปล่อย!”“ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บ ทางที่ดีอยู่เฉย ๆ แล้วมานั่งคุยกันดี ๆ เถอะ จะได้ไม่เจ็บตัว ถ้าคุณดิ้นมากกว่านี้ ผมไม่รับรองนะว่า จะทำมากกว่าลากคุณมาที่นี่”เขาพูดพร้อมกับดึงเธอเข้ามากอดจนชิด เธอยังตัวผอมบาง ไม่ต่างกับภาพจำที่จำได้ แววตาหวาดระแวงนั่น ทำให้เขาจำเธอได้ทันที ไม่มีทางลืม แต่เมื่อมาพบกันอีกครั้ง ยี่หวาในภาพจำของเขา ซึ่งเป็นแค่เด็กม
더 보기
ตอนที่ 3 เราไม่ควรเจอกันอีก
ตอนที่ 3 เราไม่ควรเจอกันอีกยี่หวาหลับตาลง ตอนนี้เธอไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีก และไม่มีทางลืมความเจ็บปวดในครั้งนั้น กว่าจะผ่านมาได้ มันทรมานเหมือนชีวิตและหัวใจถูกฉีกขาด และแยกออกเป็นส่วน ๆ หัวใจเธอแตกสลายครั้งแล้ว ครั้งเล่าเมื่อคิดถึงเขา กว่าจะค่อย ๆ เก็บชิ้นส่วนเหล่านั้น ต่อกลับเข้ามาใหม่ จนกลับมาใช้ชีวิตได้ ใช้เวลาเกือบห้าปี มันกำลังจะดีอยู่แล้ว แต่ทำไมวันนี้… เขาต้องมาปรากฏตัวต่อหน้าเธออีก“คุณหมอคะ เรื่องมันผ่านมานานแล้วค่ะ ฉันไม่คิดจะติดใจอะไรอีก ทั้งความรู้สึกผิด แม้แต่หรือคำขอโทษ ก็ไม่อยากฟัง ทั้งคุณและฉัน ต่างก็เจ็บปวดกับเรื่องที่ผ่านมามากพอแล้ว ชีวิตคนเราต้องเดินไปข้างหน้า อย่าให้อดีตที่เลวร้ายพวกนั้น มารั้งคุณอีกเลย ขอให้คุณโชคดีนะคะ”“เดี๋ยวก่อน! ถ้าพี่ไม่อยากลืมล่ะ ยี่หวา…. ให้โอกาสพี่อีกครั้งได้ไหม เราสองคนค่อย ๆ คุยกัน ได้ไหม”ยี่หวาเดินออกมา และหยุดยืน เธอก้าวขาแทบไม่ออก ไม่คิดว่าวันนี้จะได้ยินคำพูดนี้ จากคนที่เธอพยายามจะลืมมาตลอดห้าปีเต็ม เขามีสิทธิ์อะไร มาขอโอกาสที่มันผ่านมานานแล้ว และเธอก็พยายามที่จะลืมมันไปนานแล้วเช่นกัน“ขอโทษค่ะคุณหมอ ฉันไม่รู้ว่าคุณหมอพูดเรื่องอะไร
더 보기
ตอนที่ 4 จุดเริ่มต้น...
“เอ๊ะ อย่าพึ่งลุกนะคะ มีคนรอเอาน้ำกับขนมที่พี่บอกว่า เป็นอาหารขยะมาให้อีกเพียบ ถ้าพี่ไม่ยอมกินอาหารที่ฉันทำมาให้ ก็คงจะเดินฝ่าออกไปที่โรงอาหารไม่ได้แล้ว”ติณณ์ภพชำเลืองมองไปรอบ ๆ เขาเห็นรุ่นน้องอีกหลายคน ที่ยืนรออยู่จริง ๆ สุดท้ายเขาก็ต้องกินข้าวกล่องของยี่หวา ซึ่งพอกินเข้าไปถึงได้รู้ว่า มันอร่อยมาก “อุดมไปด้วยคุณค่าทางสารอาหาร และไม่ใส่วัตถุกันเสีย เป็นไง อร่อยไหมคะ”“อืม ก็พอไหว”“เชอะ ปากแข็ง ตกลงพี่จะคบกับหวาได้หรือยังคะ นี่หวาไม่เคยเอาใจใครมากขนาดนี้มาก่อนเลยนะ”“นี่คือจุดประสงค์ของเธอเหรอ”“ไม่ใช่สักหน่อย สาเหตุที่หวาชอบพี่ติณณ์ พี่คงไม่รู้หรอก เพราะพูดไปสิบวันก็คงไม่หมด”เขากินข้าวกล่องเธอจนหมด ไป ๆ มา ๆ กลายเป็นว่าเขาก็เริ่มชินที่มียี่หวามาส่งข้าวให้ที่คณะทุกวัน และนั่งคุยเรื่องของเธอที่คณะทุกวัน ตลอดเกือบสองเดือน จนกระทั่งเย็นวันนั้น ยี่หวาไม่ได้มาหาเขา “วันนี้เมียมึงไม่มาส่งข้าวเหรอวะไอ้ติณณ์”“อย่าพูดบ้า ๆ ผู้หญิงเขาจะเสียหาย ไม่ได้เป็นอะไรกัน”“ส่งข้าวส่งน้ำทุกวันขนาดนั้น นี่มึงยังชะเง้อมองหา ยังจะบอกว่าไม่ใช่อีกเหรอ จะบอกให้นะ กูได้ข่าวว่า ที่คณะวิศวะ น้องยี่หวาคนนี้ก็มี
더 보기
 ตอนที่ 5 ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว
หมอติณณ์ลุกขึ้นและย้ายมานั่งข้าง ๆ เธอทันที ยี่หวาเริ่มร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ไม่ว่าจะด้วยกลิ่นน้ำหอมของเขา และนาฬิกาที่ข้อมือ ซึ่งเธอจำได้ว่า มันเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายที่เคยให้เขา“ทำไมคุณถึงมาทำงานที่นี่ได้ล่ะยี่หวา”“เรื่องนี้ เล่าแล้วยาวค่ะ แต่สั้น ๆ ก็คือ รุ่นพี่คริสต้องกลับไปช่วยงานที่อังกฤษ บอสเลยให้ฉันมาประจำที่โรงพยาบาลแทน”“ระบบคอมพิวเตอร์ในโรงพยาบาล เป็นอะไรที่ยุ่งยากและซับซ้อนมาก เก่งมากเลยนะ ไม่เสียแรงที่เป็นสายท็อปคณะวิศวะมาก่อน”“ค่ะ”เธอรู้สึกร้อนไปทั้งหน้า เมื่อถูกเขาชมแบบนี้ ปกติหมอติณณ์ไม่ค่อยชมเธอเท่าไหร่ ตั้งแต่ตอนคบกัน เธอเก่งได้ส่วนหนึ่งก็เพราะมีเขา ช่วยติวหนังสือให้ สองปีที่คบและอยู่ด้วยกัน เธอกับเขาผูกพันกันมาก เวลาเลิกกันครั้งนั้น เธอจึงเจ็บปวดมาก เหมือนทำอีกครึ่งหนึ่งของชีวิตหายไป“ขอบคุณที่เลี้ยงกาแฟนะคะ ฉันขอตัวกลับไปดูงานก่อน”เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ หมอติณณ์ไม่ได้ว่าอะไร แต่แค่ทิ้งคำพูดให้เธอก่อนออกไปเท่านั้น“ผมไม่ยอมแพ้หรอกนะยี่หวา เรื่องที่จะจีบคุณอีกครั้ง ยังไงผมก็ไม่มีทางถอยเด็ดขาด”“คุณหมอทำแบบนี้เพื่ออะไรคะ”เขาลุกตามเธอขึ้นมา และมายืนใกล้ ๆ เธอ ในร้านไม
더 보기
 ตอนที่ 6 ฉันไม่ชอบของหวาน
หลังจากที่เขาไปเรียนต่อต่างประเทศ ก็เคยลองคบกับคนอื่น แต่ก็ไม่มีใครเหมือนกับยี่หวา เขาคบกับผู้หญิงคนอื่นได้ไม่เกินสามเดือน ก็ต้องมีเหตุเลิกรากันไป ส่วนใหญ่จะบอกว่าเขาเย็นชาเกินไป ไม่เหมือนกับคนที่คบกันปกติ แต่เขาไม่เคยเสียใจเลยแม้แต่ครั้งเดียวในใจของติณณ์ภพ มักจะมีเงาผู้หญิงคนหนึ่ง อยู่ในใจของเขาเสมอ และไม่เคยลืม ไม่คิดว่าผ่านมาห้าปี จะมีโอกาสพบกับเธออีกครั้ง แต่ว่า…มันไม่ง่ายเลย เพราะตอนนี้ยี่หวา ไม่ใช่รุ่นน้อง ที่เคยชอบ และคอยตามติดเขาเหมือนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยคณะแพทย์ / 5 ปีก่อน“เลิกสี่โมงไม่ใช่เหรอ ฉันก็มาตรงเวลาแล้วนะ หรือว่ายังไม่ลงมา เอ่อพี่คะ คือว่า…”เธอทักทายรุ่นพี่คณะแพทย์ ซึ่งเป็นผู้หญิง ที่เคยเห็นเดินกับติณณ์ภพ แต่เธอจำชื่อไม่ได้ เมื่อถูกเรียกก็หันมา “มีอะไรเหรอ”“คือว่า เห็นรุ่นพี่ติณณ์ไหมคะ คือ…”“เธออีกแล้ว มาทุกวันไม่รู้จักเบื่อ คณะวิศวะไม่มีเรียนแล้วเหรอ ถึงได้วิ่งมาหาผู้ชายถึงที่นี่”“ไม่เอาน่า มีนา น้องก็แค่ถามดี ๆ ติณณ์มันไปที่หอสมุดตั้งแต่บ่ายแล้วครับน้อง ไม่ได้โทรถามมันเหรอ”“ขอบคุณค่ะพี่ ไม่อยากโทรรบกวนพี่ติณณ์ตอนเรียน ก็เลย…”“เธอมีเบอร์ของติณณ์ด้วยเหรอ"“ม
더 보기
ตอนที่ 7 สวัสดีครับ...คุณแฟน
ทั้งคู่ยืนยิ้มให้กันอยู่หน้าคณะแพทย์ ที่เริ่มเปิดไฟเพราะค่ำแล้ว หมอติณณ์ยกนาฬิกาขึ้นมาดูเวลา เขาคิดว่าควรจะเริ่มต้นอะไรดี ๆ ในเมื่อเริ่มคบกันอย่างเป็นทางการแล้ว“ถ้าอย่างนั้นไปหาข้าวเย็นกินกันก่อนดีกว่าไหม ยี่หวาชอบกินอะไร”“อย่าถามตอนนี้สิคะ คิดว่าหวาจะกินข้าวลงเหรอ พี่ก็พูดแปลก ๆ”“ขนาดนั้นเลย งั้นพี่เลือกก็แล้วกัน ไปกันเถอะ พี่จอดรถอยู่ทางโน้น เดินไปหน่อย”“ค่ะ”ยี่หวาดีใจจนไม่อยากกินอะไรเลย สุดท้ายเขาก็เลือกพาเธอไปร้านอาหารใกล้ ๆ มหาลัย แต่ที่นั่นเงียบและเป็นกันเอง ร้านเล็ก ๆ ที่หวากับเพื่อน ๆ คงไม่คิดจะมา เพราะทุกคนนั่งกินแบบผู้ดีมาก ไม่คุยกันเสียงดัง แต่พวกเธอที่ชอบไปแต่ร้านเหล้า และร้านส้มตำข้างทาง ร้านนี้คงไม่เหมาะเท่าไหร่กับพวกเรียนวิศวะอย่างเธอ“อร่อยไหม”“อร่อยมากเลยค่ะ ไม่รู้เลยว่าร้านนี้จะทำอาหารอร่อย ปกติไม่เคยเข้าเลย เพราะไม่ขายเหล้า”“ดื่มด้วยเหรอ”“ดื่มไม่เก่งหรอกค่ะ เน้นคุยไปเรื่อยมากกว่า”“แบบนี้นี่เอง ลองชิมสิ อันนี้อร่อยนะ”หลังจากนั้น ทั้งมหาลัยก็รู้ว่าติณณ์คบกับยี่หวา ทุกคนที่รู้แม้แต่เพื่อนของเขา ก็แทบจะไม่เชื่อว่า ติณณ์ภพจะเลือกคบกับเด็กวิศวะอย่างยี่หวา แต่หลัง
더 보기
ตอนที่ 8 เรื่องนี้ ฉันอธิบายได้
“เอ่อ คือว่า…”ศุภนัทมองหมอติณณ์ ที่ยังโอบไหล่ของยี่หวาไม่ปล่อย ก็เริ่มไม่พอใจทันที เขายอมรับว่าสนใจในตัวยี่หวามาก เพราะเธอเป็นผู้หญิงเก่ง มีความสามารถ“คุณมีแฟนแล้ว ทำไมต้องรับปากมาดูตัวกับผมล่ะ คุณเห็นผมเป็นของเล่นเหรอ”“ไม่ใช่นะคะ คือเรื่องนี้ ฉันอธิบายได้”“ไหนลองว่ามาสิ ทำไมคุณถึงคิดว่า ตัวเองสำคัญมากกว่าประชุมสัญญาพันล้านของผม”“คือเรื่องดูตัว ที่จริงเป็นคุณแม่ที่จัดการ เรื่องนี้ฉันไม่ทราบมาก่อน พอคุณแม่บอก ก็เลยรีบมาเพราะเห็นบอกว่าทางคุณเป็นคนรีบนัดมาเอง”หมอติณณ์ถึงกับกลั้นขำ ที่แท้ก็เป็นเพราะแม่ของเธอนี่เอง ไม่ใช่ตัวยี่หวาเอง ส่วนศุภนัทที่ฟัง รีบเบือนหน้าหนีทันที เขาเห็นรูปเธอที่ส่งมา ก็สั่งให้คนรีบนัดเจอให้เร็วที่สุด ซึ่งก็คือวันนี้ “บ้าที่สุด เสียเวลาจริง ๆ”“เอ่อ…”ศุภนัทคว้ามือถือ และลุกขึ้นจากโต๊ะทันที เขาเดินออกไปโดยไม่บอกลาสักคำ ยี่หวาหันมามองหน้าหมอติณณ์ ที่ยังยืนยิ้มอยู่ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดินโมโหออกไปจากร้าน“คุณหมอมาที่นี่ได้ยังไงคะ”“ผมเหรอ ก็แค่… มาทำธุระนิดหน่อย ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่”“งั้นเหรอคะ บังเอิญจริง ๆ เลยนะคะ โรงแรมนี้กับโรงพยาบาล ไม่ได้อยู่ใกล้กันเล
더 보기
ตอนที่ 9 คราวนี้ก็กินให้หมดล่ะ
เขาได้ยินเธอคุยโทรศัพท์ และตัดสินใจตามมาที่นี่ และสังเกตเห็นว่า เธอสั่งกาแฟมานั่งดื่มไปสองแก้ว ระหว่างที่รอคู่ดูตัว ก็นึกเป็นห่วงเธอขึ้นมา“ไม่เป็นไรค่ะ คุณหมอทานข้าวเถอะค่ะ”“หายเผ็ดแล้วใช่ไหม เปลี่ยนกินอย่างอื่นมั้ย”“ก็ได้ค่ะ”ทั้งสองคนนั่งทานข้าวกันต่อเงียบ ๆ หมอติณณ์ไม่อยากจะเร่งรัดเธอ เพราะกลัวว่า นอกจากยี่หวาจะไม่ใจอ่อนแล้ว จะกลายเป็นว่า เธอจะเกลียดเขาแทน ระหว่างที่ทั้งคู่นั่งทานข้าว บรรยากาศก็เริ่มดีขึ้นตามลำดับ ยี่หวาไม่คิดเลยว่า หมอติณณ์จะเอาใจใส่เธอ บางทีอาจจะมากกว่าตอนเป็นแฟนด้วยซ้ำไป“กินของหวานแก้เผ็ดสักหน่อยนะ เอาลูกตาลลอยแก้วสองที่ครับ”“คุณหมอชอบกินของหวานด้วยเหรอคะ”“เมื่อก่อนไม่ได้ชอบหรอก แต่เพราะต้องคอยกิน เวลาใครบางคนกินไม่หมด ก็เลยกลายเป็นชอบไปแล้วน่ะ”“เปล่าเสียหน่อย ก็แค่อยากให้ลองชิมเท่านั้นเอง”“ยอมรับเหรอว่า กินไม่หมดจริง ๆ”“ก็…ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ ตอนนั้นกับตอนนี้ เหมือนกันที่ไหนล่ะคะ”“ก็ได้ งั้นคราวนี้ก็กินให้หมดล่ะ”ยี่หวาเผยยิ้มออกมาเป็นครั้งแรก หมอติณณ์ได้แต่นั่งอึ้งเมื่อเห็นเธอยิ้มออกมา เขาคิดถึงเธอมากจริง ๆ และไม่เคยลืมได้เลย เรื่องเมื่อห้าปีก่อน ที่ยี่ห
더 보기
ตอนที่ 10 ที่อยากได้ ไม่ใช่อาหาร
เขายังรัวกระแทกไปไม่หยุด แม้เธอจะบอกว่าพอ แต่ก็ยอมทำในสิ่งที่เขาขอ เธอพึ่งสอบเสร็จ เขาเองก็คงอยากปลดปล่อย ช่วงสอบใคร ๆ ก็รู้ว่า นักศึกษาทุกคนเครียดขนาดไหน โดยเฉพาะนักศึกษาแพทย์อย่างติณณ์ภพ“อ๊าา...พี่ติณณ์!!”“ฮึก!! อาา…”สองร่างก่ายกอดกันอยู่บนเตียง ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมแล้ว หลังจากสอบเสร็จ จากนี้ติณณ์ก็จะมีเวลาให้เธอมากกว่าเดิม เพราะช่วงสอบ ต่างคนก็แยกย้ายกันอ่านหนังสือสอบ เธอจะมาหาเขาก็ต่อเมื่อเขาว่าง และไม่มีสอบเท่านั้น“อร่อยไหม”“อร่อยมากเลยค่ะ ช่วงนี้หวาไม่ได้ทำอาหารไปส่งพี่ติณณ์เลย ไม่โกรธใช่ไหมคะ”“ไม่โกรธหรอก ที่พี่อยากได้ไม่ใช่อาหารสักหน่อย”“พี่ติณณ์! ชักจะหื่นขึ้นทุกวันแล้วนะคะ”“รู้เหรอว่าพี่หมายถึงอะไร พี่หมายถึง อยากเห็นหน้าหวาทุกวันต่างหาก คิดอะไรน่ะเด็กลามก”"พี่ติณณ์!"“รีบกินเถอะน่า อย่ามัวแต่เล่นสิ”กลับมาที่ร้าน“ยี่หวา!”“คะ?”เขาเรียกเธอ เพราะเห็นว่ายี่หวานั่งเหม่อ เหมือนกับกำลังคิดอะไรอยู่ เมื่อเธอหันกลับมาอีกครั้ง เงาสะท้อนของติณณ์ภพเมื่อห้าปีก่อน กับติณณ์ภพในตอนนี้ แม้ว่าจะเป็นคนเดียวกัน แต่เขาก็ไม่ใช่พี่ติณณ์ของเธอเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status