All Chapters of หมอร้ายคลั่งรัก ยัยแฟนเก่า: Chapter 111 - Chapter 120

ณรินทร์พึ่งจะรู้ตัวว่า เป็นส่วนเกินสำหรับทั้งคู่ เธอถึงกับทำตัวไม่ถูก และรู้ได้ทันทีว่า ยี่หวาเป็นผู้หญิงที่รับมือได้ยากมากแค่ไหน“เอ่อ รินกำลังจะออกไปที่เคาน์เตอร์อยู่แล้ว เอกสารพวกนี้…เดี๋ยวรินเอาออกไปให้ก็ได้นะคะ จะได้ไม่รบกวน”“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหวาเอาไปให้พี่แมวเองดีกว่า ยังไงก็จะแวะไปอยู่แล้ว ขอบคุณนะคะ ที่เอาเอกสารมาให้พี่ติณณ์ “ด้วยตัวเอง” แต่ว่าวันหลัง คุณหมอฝากเจ้าหน้าที่คนอื่นมาก็ได้นะคะ จะได้ไม่ต้องเกิดอุบัติเหตุแบบนี้อีก”คำพูดของยี่หวา ฟังดูเหมือนไม่ได้คิดอะไร แต่แฝงคำเตือนอยู่ในนั้นทุกคำพูด ขึ้นอยู่กับว่าคนฟังจะเข้าใจหรือเปล่า แต่ณรินทร์ที่หน้าซีด มือไม้เย็นจนสั่น ก็รีบขอตัวออกไปจากห้องทันที“ค่ะ ขอบคุณนะคะ รินเองก็ไม่เคยทราบว่า… คุณหมอติณณ์จะหลับลึกและละเมอรุนแรงแบบนี้”ณรินทร์ยังไม่ยอมแพ้ เธอพูดและมองหน้ายี่หวาด้วยรอยยิ้ม หวังอยากจะให้ยี่หวาโมโหสักนิดก็ยังดี แต่มันกลับไม่เป็นแบบนั้น เพราะยี่หวานอกจากจะไม่โกรธแล้ว เธอยังยิ้มและตอบกลับณรินทร์ในทันที“คนอื่นไม่ทราบก็ไม่แปลกหรอกค่ะ อย่าโทษตัวเองเลย ถ้าไม่ใช่คนที่ “นอนด้วยกันทุกคืน” ก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้หรอกค่ะ กลับบ้านด

เธอห้ามเขาไม่ทัน เมื่อติณณ์ภพเลื่อนลงไป และใช้ปลายลิ้นกระดิกไปที่ร่องรัก ซึ่งพึ่งผ่านศึกมาเมื่อครู่ และเต็มไปด้วยน้ำรักของทั้งสองคน แต่เขากลับโลมเลียราวกับหิวโหย โดยไม่สนใจเสียงครางกระเส่าของภรรยาสาว ที่ดึงกระชากผมดกดำของเขาอยู่“เดี่ยวค่ะ เดี่ยวก่อนพี่ติณณ์ อ๊า.....เสียว ที่รักคะ มีน...อ๊า...”ติณณ์ภพยังวนอยู่ตรงนั้นอีกสักพัก เขารู้ว่าจุดอ่อนของเธออยู่ตรงไหน นานแล้วที่ไม่ได้มีเวลาสำรวจร่างกายของภรรยาสุดสวยของเขาแบบนี้ เพราะงานของทั้งคู่ที่ทั้งยุ่งและไม่ตรงกัน ตอนนี้เมื่อมีโอกาส มีเหรอที่หมอติณณ์จะพลาดลิ้นของเขายังวนอยาตรงปากทาง และดูดกลืนทุกอย่างเข้าไปอย่างไม่รังเกียจ ปุ่มกระสันถูกดูดดึงเพื่อกระตุ้นเรียกเสียงครางจากเธอ“อ๊าา พี่ติณณ์ เสียวมากเลย เข้ามาเถอะค่ะ เร็ว ๆ เข้าสิคะ ไม่ไหวแล้ว เสียวอ๊าา….”“ทนไม่ไหวแล้วเหรอ วันนี้หวาเซ็กซี่มากเลย อา....ที่รัก สุดยอดไปเลย”ติณณ์ภพรู้สึกว่าคืนนี้ ภรรยาของเขาเองก็เร่าร้อนพอ ๆ กับเขา คงเพราะทั้งสองคน ห่างหายเรื่องนี้ไปหลายคืน แม้ว่าจะไม่มีมือที่สาม แต่วันนี้เขาเห็นแล้วว่า ยังไงซะผู้หญิงที่เฉียดเข้าใกล้เขา ก็มีผลกระทบกับภรรยา แม้ว่าจะบอกว่าไม่ได

“ค่ะ”ติณณ์ภพพายี่หวาเดินเข้าไปนั่งข้างใน แม้ว่าณรินทร์จะดีใจ ที่ติณณ์ภพมางานศพพ่อของเธอ ทั้ง ๆ ที่เธอแทบจะไม่ได้บอกใคร แต่ก็ยิ้มได้เพียงเล็กน้อย เพราะเขามากับภรรยา เพียงแค่เห็นยี่หวาเดินไปกับหมอติณณ์ ในใจของณรินทร์ก็ได้แต่คิด เธอแค่อยากเป็นเหมือนยี่หวา สักครั้งหนึ่งก็ยังดี และในใจก็ยังเต็มไปด้วยความปรารถนาแบบนั้น ทำยังไงก็ไม่อาจห้ามใจได้ แม้จะรู้ว่า ติณณ์ภพเป็นคนที่แต่งงานแล้วก็ตามสามวันต่อมาวันนี้เป็นวันกำหนดฌาปนกิจ คุณพ่อของหมอณรินทร์ เดิมทีติณณ์ภพกับยี่หวาก็จะไปงานพร้อมกัน เพื่อร่วมแสดงความเสียใจในครั้งสุดท้าย แต่ยี่หวากลับเจอปัญหาในที่ทำงาน ทำให้เธอเลี่ยงไม่ได้ จึงรีบโทรบอกสามีทันที เพื่อจะได้ไม่ต้องให้เขารอ“หวาน่าจะไปด้วยไม่ได้ค่ะพี่ติณณ์ วันนี้พี่ติณณ์ไปคนเดียวเถอะค่ะ”“ปลีกตัวไม่ได้เลยเหรอ ไม่เป็นไร ถ้าอย่างนั้นเสร็จงานแล้ว พี่จะรีบกลับมารับนะ”“ค่ะ หวาจะรออยุ่ที่ออฟฟิศนะคะ”หลังจากนั้นยี่หวาก็ไม่ได้คุยกับใครอีกเลย งานเธอยุ่งจนถึงช่วงเย็น ล่วงเลยเวลากลับบ้านมาถึงสองชั่วโมง แต่ติณณ์ภพก็ยังไม่มารับเธอ ยี่หวาพึ่งรู้ตัวว่าเกือบสองทุ่มแล้ว จึงได้เลิกงานและออกมาโทรหาสามีตัวเอง แ

ยี่หวาอดขำไม่ได้ เมื่อสามีเธอเล่ามาจนถึงตอนนี้ แล้วจะให้เธอโกรธเขาลงได้ยังไง ในเมื่อเขาทำถึงขนาดนี้เพื่อเธอ ยี่หวาขยับเข้ามาใกล้และกอดเขาทันที เพื่อไม่ให้เขาคิดมากไปกว่านี้“โถคุณหมอขา…. คุณสามีที่รัก อาการกลัวเมียของคุณหมอนี่ หนักมากเลยนะคะเนี่ย”ติณณ์ภพหันมากอดเธอแน่น และก้มลงไปหอมที่ซอกคอของเธอ กลิ่นครีมอาบน้ำต้องจมูกของเขา ทำเอาคุณหมอเริ่มหิวขึ้นมาอีกครั้ง “หวารู้มั้ยว่าพี่รีบขับรถกลับมาแทบตาย พอรู้ว่าเลยเวลาเลิกงานหวามานานแล้ว แต่กลับลืมเสื้อสูทอยู่ข้างหลัง ก็เลยไม่ทันนึกถึงเรื่องโทรศัพท์มือถือ ตั้งหน้าตั้งตาขับมาที่โรงพยาบาลอย่างเดียวเลย”“เฮ้อ… วันหลังอย่าทำอะไรแบบนี้อีกนะคะ รีบ ๆ แบบนั้นอันตรายจะตายไป หวาบอกแล้วไงคะว่า ไม่ได้งี่เง่าขนาดนั้น ทำไมพี่ติณณ์ยังคิดมากอยู่ล่ะคะ”“พี่ทำไม่ได้หรอกยี่หวา ก่อนหน้านี้พี่มีบทเรียนครั้งใหญ่มาแล้ว พี่ไม่อยากให้มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นซ้ำสองอีก และไม่อยากให้ใครเข้ามาทำลายชีวิตคู่ของเราได้ พี่ไม่ยอมเสียหวาไปอีกแน่ ๆ ชีวิตนี้พี่ขาดยี่หวาไม่ได้หรอกนะ”“ไม่หรอกค่ะพี่ติณณ์ อย่าคิดมากเกินไปขนาดนั้นสิคะ หวาก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ไม่ได้โกรธและเข้าใ

“เอ่อ…ไปวะแล้ว ว่าจะถามสักหน่อยว่า ไอ้อ้วนตัวดีของฉัน แอบแวบไปหาใครบ้างหรือเปล่า”“นั่นสิ แต่ว่า นิด แกว่าแฟนของแก….”“ที่ฉันเคยสงสัย คุณยี่หวาดูแลเรื่องกล้องทุกตัวในโรงพยาบาล เธอรู้เห็นทุกอย่าง หรือว่าจะเป็นเรื่องจริง!”“นั่นสิ คุณยี่หวาดูแลแผนกไอที มีเหรอที่เธอจะไม่รู้เรื่อง แล้วมีเหรอที่สามีเธอจะกล้าทำ เธอรู้ทุกเรื่องในโรงพยาบาล ดังนั้นไม่มีทางที่ใครจะไปทำอะไรพวกเขาได้หรอก จำครั้งก่อนนั้นได้มั้ย เธอถึงกับเอาพยาบาลในแผนกเข้าคุกเลยนะ”“นั่นสิ คนที่ปล่อยข่าวบ้า ๆ นี่ คงไม่รู้สินะว่า กำลังเป็นตัวตลกของคุณยี่หวาอยู่ เราเองก็เกือบโง่ไปแล้วไงล่ะ”“ไปกันเถอะ คุณยี่หวาพูดถูกนะ อย่าไปห่วงขาเตียงของเธอกับคุรหมอติณณ์ภพเลย ห่วงของเราเองเถอะ”“นั่นสิ รีบไป เถอะ แล้วอย่าเอาเรื่องโง่ ๆ แบบนี้ไปพูดที่ไหนอีกล่ะ อายจะตายอยู่แล้ว แม่งเอ๊ย! ไม่น่าหูเบาเชื่อคนง่ายแล้วเอามาพูดต่อเลย ฉันดูเป็นคนโง่ไปเลยเนี่ย ไป ๆ แยกย้ายไปทำงาน”ยี่หวาเดินออกมาจากห้องน้ำ และตรงกลับไปที่ออฟฟิศของตัวเอง อารมณ์เธอไม่ได้หงุดหงิด และกลับมานั่งจนถึงเวลาพักเที่ยง โชคดีที่วันนี้ ไม่ต้องไปทำงานที่ตึกใหม่ เพราะว่าวิศวกรของโครงการ