All Chapters of หมอร้ายคลั่งรัก ยัยแฟนเก่า: Chapter 101 - Chapter 110

ยี่หวามองหน้าคุณหมอสาว ที่เดินตามทั้งสองคนมา ยี่หวาจึงยิ้มให้คุณหมอณรินทร์ทันที“สวัสดีค่ะคุณหมอณรินทร์”“สวัสดีค่ะ เอ่อ…”ไอ้จริงสิ คนนี้คือยี่หวาครับ เธอคือภรรยาของผมเอง ผู้จัดการแผนกไอทีคนเก่งของโรงพยาบาลเรา ทำงานอยู่ชั้นสิบเจ็ดนี่เอง ยี่หวารอพี่นานหรือเปล่า เอาของฝากฮันนีมูนมาให้คุณแมวเหรอ"“พึ่งมาถึงเองค่ะ พี่ติณณ์จะกลับบ้านเลยมั้ยคะ”“กลับเลยสิครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะหมอธนิต หมอรินพรุ่งนี้เจอกันนะครับ ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจ ก็สอบถามหมอธนิตได้เลย”“เอ่อ… ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณหมอติณณ์ภพ”“ยินดีครับ ถ้างั้นเราก็กลับบ้านกันเถอะหวา”“ค่ะ”ยี่หวาหันไปมองหน้า “ณรินทร์” และยิ้มให้อีกครั้ง แต่แวบแรกที่เธอหันไป ยี่หวาก็ทันสังเกตได้ว่า สายตาของณรินทร์ ที่รู้ว่าเธอเป็นภรรยาของติณณ์ภพ เหมือนกับจะรู้สึกเศร้าลงไปเล็กน้อย แต่ก็เพียงแค่นั้น เพราะตอนนี้เธอหันมายิ้มให้ยี่หวา และบอกลาทั้งคู่ด้วยน้ำเสียงปกติ“แล้วเจอกันนะคะคุณยี่หวา”“ค่ะคุณหมอ ยินดีต้อนรับนะคะคุณหมอณรินทร์ ไปก่อนนะคะคุณหมอธนิต”“ครับผม แหม… น่าอิจฉาจังเลยนะครับ ตั้งแต่หมอติณณ์แต่งงาน ห้องพักแพทย์ของผม เงียบเหงาลงไปเยอะมากเลย”“คุณหมอธนิตก็รี

“พี่ติณณ์พอเลยค่ะ ถอยไปเลยเดี๋ยวเถอะ”“ก็ได้ ๆ พี่ไปอาบน้ำก่อน ไม่กวนแล้ว รีบกินจะได้รีบกลับไปพักผ่อน”ยี่หวาดันตัวสามีของเธอไปที่ห้องน้ำ เพื่อให้เขารีบเข้าไปอาบน้ำ หลังจากที่ต้องอยู่ในห้องผ่าตัดมานานหลายชั่วโมง เมื่อหมอติณณ์ออกมา ข้าวก็อุ่นเสร็จพอดี เขากินอย่างรวดเร็ว จนยี่หวาแทบมองไม่ทัน เธอรู้ดีว่าสามีของเธอคงจะเหนื่อยและใช้พลังงานมากจริง ๆ ไม่นานข้าวที่เธออุ่นให้เขา ก็หมดไปอย่างรวดเร็ว“อิ่มแล้ว… พออิ่มแล้วก็เริ่มง่วงเลยแฮะ”“ไปค่ะงั้นก็รีบกลับบ้านกัน หวาขับรถให้เอง พี่ติณณ์ง่วงแบบนี้อย่าขับรถเองเลยค่ะ”“เอางั้นเหรอ”“เอาแบบนี้แหละค่ะ”“โอเคครับ พี่เชื่อเมียอยู่แล้ว กลับบ้านกันเถอะ”ทั้งสองคนเก็บของ และเดินออกมาจากห้องพัก ตอนนี้เกือบจะตีหนึ่งแล้ว เมื่อเดินออกมา ก็เห็นหมอณรินทร์ ที่ยังเดินวนอยู่หน้าแผนก เพื่อรอลิฟต์อยู่ ยี่หวาเริ่มรู้สึกแปลก ๆ เพราะตอนนี้เธอไม่เห็นหมอธนิต ซึ่งน่าจะกลับบ้านไปนานแล้ว“นั่นคุณหมอคนใหม่ไม่ใช่เหรอคะ”“ไหน อ้อ ใช่จริงด้วย หมอริน!”ไม่ทันที่ยี่หวาจะพูดอะไร ติณณ์ภพก็เรียกณรินทร์ทันที ทั้งคู่เดินมาที่ลิฟต์ และถามเธอทันที“คุณหมอติณณ์ภพ คุณยี่หวา”“ทำไมไม่กล

“เอ่อ แต่ว่า…”“รินพึ่งจะย้ายมาที่นี่ ก็เลยยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับห้องอาหารของที่โรงพยาบาล คุณหมอพอจะช่วยแนะนำให้ได้มั้ยคะ”ติณณ์ภพได้แต่ยิ้ม และหาข้ออ้างเลี่ยงไม่ได้ เมื่ออีกฝ่ายเป็นฝ่ายขอร้อง“ได้สิครับ ถ้าอย่างนั้นก็ไปพร้อมกันเลยก็ได้”“จริงเหรอคะ ขอบคุณค่ะหมอติณณ์”สีหน้าของหมอณรินทร์ เปลี่ยนเป็นดีใจในทันที เมื่อติณณ์ภพรับปากว่า จะพาเธอไปทานข้าวที่ห้องอาหารกับเขา เมื่อทั้งคู่เดินเข้าไป ทุกสายตาก็เริ่มมาที่ทั้งสองคน และเริ่มมีการซุบซิบกันเกิดขึ้นทุกคนรู้ดีว่าติณณ์ภพพึ่งจะแต่งงาน แต่วันนี้เขากลับพาหมอสาวคนนี้ มาทานข้าวที่ห้องอาหารเพียงลำพัง และยังไม่ใช่ยี่หวาภรรยาคนสวย ที่เป็นผู้จัดการฝ่ายไอทีอีกด้วย แต่ดูเหมือนว่าณรินทร์จะไม่สนใจสายตาเหล่านั้นเลย“อาหารที่นี่น่ากินเยอะมากเลยนะคะคุณหมอ รินไม่ทราบเลยว่าห้องอาหารจะมีอาหารให้เลือกเยอะขนาดนี้ค่ะ”“ครับ คือว่าเดี๋ยวผมจะไปสั่งอาหาร…”“รินไปด้วยสิคะ วันนี้ให้รินเป็นเจ้ามือเองนะคะ”“ไม่เป็นไรดีกว่าครับ ผมไม่สะดวก เชิญหมอรินเลือกซื้อตามสบายเลยครับ”ติณณ์ภพพยายามโทรหาภรรยา แต่เธอไม่ได้รับสาย คิดว่ายี่หวาคงจะติดงานอยู่ เพราะคุณหมอธนิตบอกว่า วันน

ยี่หวาหันมามองแหวนเพชร ซึ่งเป็นแหวนแต่งงานของติณณ์ภพ ที่คู่กับเธอ เมื่อณรินทร์ยื่นมาให้ เธอก็รับเอาไว้ทันที“ขอบคุณนะคะ ถ้าไม่ได้คุณหมอเก็บเอาไว้ให้ พี่ติณณ์คงจะตามหาแย่เลย”“นั่นสิคะ รินก็คิดว่าน่าจะเป็นแหวนสำคัญ เพราะเคยเห็นคุณหมอติณณ์ภพสวมอยู่ผ่าน ๆ ตา แต่เขากลับวางทิ้งไว้ที่อ่างล้างมือในห้องฆ่าเชื้อ ก่อนจะเข้าไปผ่าตัดเคสสุดท้ายของวันนี้ สงสัยว่าคุณหมอติณณ์คงจะลืมน่ะค่ะ คุณยี่หวาอย่าคิดมากเลยนะคะ ช่วงเวลาเร่งด่วน คุณหมอติณณ์อาจจะกำลังทำสมาธิกับการผ่าตัดมากกว่าเรื่องอื่นค่ะ”ยี่หวาเลิกคิ้วขึ้น และคิดบางอย่างอยู่ในใจ ตัวเธอยังไม่ทันคิดอะไรเลย แต่ทำไมรู้สึกว่า คุณหมอสาวถึงเอาแต่พูด เพื่อให้เธอโกรธหมอติณณ์ เหมือนกับพยายามจะสร้างความเข้าใจผิด ให้เธอทะเลาะกับสามีให้ได้ แต่สุดท้ายยี่หวาก็ยิ้มออกมา และตอบกลับไปด้วยคำที่สุภาพ ไร้อารมณ์ฉุนเฉียว จนอีกฝ่ายตกใจ“ไม่เป็นไรหรอกค่ะหวาชินแล้ว พี่ติณณ์ขี้ลืมแบบนี้ตลอด นี่ขนาดบอกไปตั้งหลายครั้งแล้วว่า ถ้าขี้ลืมมากก็ไม่จำเป็นต้องใส่ก็ได้ การแต่งงานไม่ได้วัดกันที่แหวนสักหน่อย”“งั้นเองเหรอคะ”สีหน้าของหมอณรินทร์ เจื่อนลงไปเล็กน้อย แต่ยี่หวาก็ยังไม่หยุด

ยี่หวากะพริบตาถี่ ๆ พร้อมกับยิ้มออกมา เธอจำได้แล้ว พร้อมกับความทรงจำที่ผุดขึ้นมา จนอดยิ้มไม่ได้“ที่แท้พี่ติณณ์ก็โรแมนติกแบบนี้ด้วยเหรอคะเนี่ย คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ต้องจำเอาไว้บ้างแล้วค่ะ”“ทุกเรื่องที่เกิดขึ้น พี่จำได้หมดทุกเรื่องนั่นแหละ ไม่ว่าจะเป็นวันแรกที่เราตกลงคบกัน จูบแรก คืนแรก…”“พี่ติณณ์! คนลามก!”ยี่หวารีบเอามือปิดปากสามีตัวเอง ที่พูดออกมาอย่างไม่อาย เพราะเธอกลัวว่า บริกรของโรงแรมจะแอบได้ยิน ระหว่างกำลังเทไวน์ฉลองให้กับทั้งคู่ แต่ติณณ์ภพกลับจับมือเธอขึ้นมา และจูบไปที่หลังมือที่มีแหวนแต่งงานอยู่“พี่แค่อยากจะบอกว่า พี่ดีใจมากแค่ไหนที่มียี่หวาเข้ามาในชีวิต พี่จดจำเรื่องของเราได้ทุกเรื่อง ทั้งดี และไม่ดี ต่อให้ผ่านไปอีกกี่ปี ความทรงจำพวกนี้ ก็ยังงดงามสำหรับพี่อยู่เสมอไม่เปลี่ยนแปลง”“ขอบคุณนะคะ หวารักพี่ติณณ์ที่สุดเลย”“พี่ก็รักหวามากนะ รักมากกว่าที่หวาคิดเสียอีก ฉลองกันหน่อยนะครับคุณภรรยา”เขายกแก้วไวน์แดงขึ้นมา และชนแก้วกับเธอ ดินเนอร์สุดหรูบนดาดฟ้าโรงแรมชื่อดัง อาหารอร่อยพร้อมฟังเสียงเปียโนเล่นสด ทำให้ยี่หวาลืมเรื่องเครียด ๆ ในที่ทำงานไปได้ แม้แต่เรื่องของหมอณรินทร์ ที่เธอยั