Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

"Good afternoon Sir, I am sorry about that," magalang kong pahayag dito. Gusto ko sana siyang titigan pero hindi ko magawa dahil nakatingin siya ng deretso sa akin. Iniiwas ko ang aking paningin ng mapansin kong in-obserbahan ako nito. Gusto kong ipakita dito ang aking paggalang bilang isang nakakataas na boss."Well well well...Did you sleep well last night?" Ika nito na kinakunot ng aking noo. Bakit ako tinatanong nito ng ganoon sa isip isip ko."Aparently, Yes Sir! I did slept well," sagot ko sa tanong niya kahit na nag aalangan kung bakit niya ito tinatanong."You seem so confident on answering that? have you forgotten something," aniya na naman. Napatingin ako dito at napa isip. Bakit ba napakaraming tanong ng lalaking ito. Ano bang pinagsasabi niya, wala naman akong maalalang nakalimutan sa isip isip ko."What do you mean Sir?" Sabi ko dito sa magalang pa rin na paraan kahit na parang insulto na ito kung magsalita sa harap ko."What do you think? "Painsulto nitong sagot, uminit

Hindi ko alam kung ilang oras akong umiiyak, kung hindi pa ako kausapin ng driver nitong taxi hindi pa ako matatauhan. Umangat ang aking paningin at napansin kong nakahinto na pala ang sasakyan. Tumingin ako sa labas, nandito na pala kami sa isip isip ko. Nagpunas ako ng luha at inayos ang aking sarili bago kinausap ang taxi driver."I am sorry manong kung pinaghintay po kita," sabi ko dito."Ok lang yun hija. Gusto sana kitang kausapin kanina na nandito na tayo pero naawa naman ako sayo kaya hinayaan na lang kita umiyak," ika nito na kinangiti ko. Ang bait naman ng mamang ito sa isip isip ko."Pasensiya na kuya ha! Magkano po pala ang babayaran ko," ani ko dito na naluluha pa rin pero hindi na kagaya kanina."Huwag ka ng umiyak, kung anuman yang problema mong yan ipasa-Diyos mo na lang hija. Lahat tayo may kanya kanyang problemang dinadala. Magpakatatag ka lang hija, ayoko namang tanungin kung ano ang iyong problema basta ang masasabi ko lang sayo ay ang magdasal ka. Ipagdasal mo ang

Napasabunot ako sa aking buhok habang sumisigaw, I can't accept that I do that to her. Hindi matanggap ng sarili ko na nasaktan ko ito. All those years that I have been through, all the sacrifices, all the sleepless night that I did just to reach this success are all worth it. I did all of this para ipakita sa kanila na kayo ko rin, hindi ko sila kaylangan at lalo na gusto kong makita niya na successful na ako.Gusto kong makita niya na ang taong minaliit nila at pinalit nasa taas na ngayon. Lahat ng nanakit sa akin gusto ko ibalik sa kanila ang ginawa nila sa akin pero bakit ng makita ko siyang umiyak kanina ako ang nasaktan. Nanginginig ang mga kamay ko ng makaalis siya, I am looking at my hands shakily while panting. Umiiling ako at napapasabunot sa aking buhok habang nagsasalita."No no no...this can't be...I should be happy but why I don't feel happy at all. Sabi ko sa aking sarili na magsasaya ako kapag nakita ko siyang nasasaktan pero bakit ganon.I feel like I am the one being

Pagkatapos kong makipag usap kay Cheska, bumalik ulit ako sa pagtulog. Itutulog ko na lang muna itong sakit ng ulo ko at hindi ko kaya ang sobrang sakit nito. Bahala na yung trabaho ko, saka ko na haharapin pa ito. Wala pa akong gana sa ngayon na harapin ang lahat. Pumikit akong muli at hinayaan kong makatulog akong muli ng deretso.Nagising ang aking diwa ng makaramdam ako ng parang may nakamatyag sa aking pagtulog. Parang may taong nakatitig sa akin dito. Unti unti kong dinilat ang aking mga mata at napansin kong madilim na pala ang buong paligid. Tumingin ako sa buong paligid, wala naman akong nakitang ibang tao dito kaya siguro guni guni ko lang yun. Gutom ko na rin siguro ito sabi ko sa aking sarili. Napahaba ata ng tinulog ko, bumangon ako at nag inat. Sa aking pagbangon hindi ko napansin na may taong nagmamatyag pala sa akin malapit sa pintuan. Titig na titig ito, tatayo na sana ako at pupunta ng banyo ng biglang may baritonong tinig akong narinig. Napatinign ako sa buong pali

Nakakatakot siya kung tumingin, hindi ko kayang salubungin ang galit ng kanyang mga mata. Hindi ko alam kung bakit siya naging ganito, gusto ko sanang kausapin siya pero hindi ko magawa. I'm so scared and I can't explain myself why I can't answer him. Nakakatakot na kasi siya, ibang iba na talaga para bang kung kinausap mo siya at nagkamali ka pwede ka niyang patayin agad. Hindi naman niya siguro magawa yun pero base kasi sa mga pinapakita niya parang kaya niyang gawin yun. Nangilabot pa nga ako sa mga titig niya na akala mo hinuhubaran ka. Sa tuwing titingin siya sa akin para bang may kasalanan akong napakalaki dito. Wala naman akong maalalang kasalanan ko sa kanya at sa halip siya nga dapat ang humingi sa akin ng sorry dahil siya ang nang iwan na lang ng bigla. Ni hindi ka kinausap man lang sana ng maayos, walang closure basta hindi na lang siya nakipag usap. Alalang alala ako sa kanya na baka may nangyari na dito. Iyak ako ng iyak, kinausap ko na sila tita at mom na puntahan nami