บททั้งหมดของ ซ่อนรักซาตานเถื่อน: บทที่ 61 - บทที่ 70

"...30นาทีผ่านไป...""เจย์"เสียงของใครคนนึงดังขึ้นในตอนที่พวกเราทุกคนกำลังนั่งรอคุณหมอซึ่งฉันจำเสียงนั้นได้ดีมันคือเสียงของพี่รินพี่สาวฉันเองแล้วฉันจะทำยังไงดีถ้าพี่รินเห็นว่าฉันอยู่ที่นี่พี่รินจะต้องสงสัยแน่ๆ"ริน!!""เธอมาที่นี่ได้ไงวะ""ฉันรู้เรื่องจากลูกน้องวีทำไมพวกนายถึงไม่บอกฉันว่าวีขับรถชนนี

"อย่าร้องสิพี่ไม่ได้เป็นอะไรแล้วสักหน่อยฮึกพี่ปลอดภัยแล้ว"พี่วีพูดก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวฉันอย่างแผ่วเบาซึ่งมันยิ่งทำให้ฉันร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิมฉันดีใจมากๆที่เค้าปลอดภัย"ฮึกฮื่อออ”“ร้องไห้เป็นเด็กเลยนะฮึก”“พี่วียะ..ยังร้องเลยฮึก""พี่ไม่ได้ร้องสักหน่อยฮึก"“.......”“.......”เราสองคนจ้องหน้ากั

"ริน!!""เป็นยังไงบ้างคะวียังเจ็บแผลอยู่มั๊ยคะ"รินถามผมแต่สายตาของเธอยังคงจ้องอยู่ที่ยัยตัวเล็กของผมสายตาของรินที่มองกี่ครั้งก็ดูออกว่ามันเต็มไปด้วยความเกลียดคนที่ได้ชื่อว่าเป็นน้องสาวของตัวเองมากมายแค่ไหนเธอแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่เคยรักน้องสาวของตัวเองเลย"หนิงพาปลายฟ้ากลับไปก่อน"ผมไม่ได้ตอบคำถามข

"หรอครับหื้มม""ใช่ค่ะหนูไม่เป็นอะไรแล้ว""แล้วใครกันที่เอาแต่ร้องไห้ตอนทำแผลหืม""พี่พูดมั่วแล้วค่ะหนูไม่ได้ร้องสักหน่อย”"ฟอดดด"ผมหอมแก้มยัยตัวเล็กอย่างหมันเขี้ยว"หนูรักพี่วีนะคะ""พี่ก็รักหนูมากๆนะรู้มั๊ยปลายฟ้า"“ขอบคุณนะคะที่รักหนู”"ทีหลังอย่าให้ใครมาทำร้ายง่ายๆรู้มั๊ยหื้มม""ค่ะ""ถ้ารู้ก็อย

“...1เดือนต่อมา...”ตอนนี้ก็ผ่านมาเดือนนึงแล้วที่พี่วีออกจากโรงพยาบาลหลังจากวันนั้นที่พี่รินรู้เรื่องทั้งหมดของฉันกับพี่วีฉันก็ไม่ได้เจอพี่รินอีกเลยส่วนพี่วีหลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลมาเค้าก็เปลี่ยนไปมากเค้าทั้งคอยดูแลฉันตลอดแถมยังใจดีกับฉันมากๆด้วยเค้าไม่เหมือนกับวันแรกที่ฉันได้เจอเค้าเลยผู้ชายใจร้า