Lahat ng Kabanata ng Silhouette of Desire (SPG) : Kabanata 41 - Kabanata 50

Amara's POV NGUMITI lang ako kay Adrian dahil totoo naman talaga na okay lang ako. Naging tahimik lang ako dahil gusto ko lang makinig sa usapan nilang mag-ama, nakakatuwa lang kasi na kahit gaano ka busy si Adrian hindi siya nawawalan ng oras pagdating Kay Jairus. Masaya din ako dahil pinatunayan ni Adrian sa akin, kahit magkasabay pa kami ng mommy ng anak niya ako parin ang pipiliin niya. Kumuha na nga lang siya ng tauhan nila sa bahay para maging driver sa sasakyan niya dahil aayw niyang magkatabi sila ni Angela. Sinisigurado na niyang hindi na ako mag-isip ng masama at Hindi na siya gumagawa ng hakbang na ikaseselos ko na naman. May biglang tumawag sa kanya, si lola Emelia na nasa kabilang sasakyan.Nakinig lang kami sa usapan nila, kahit si Angela ay tumahimik na din at tumigil na sa kaiirap sa akin. Napagod na siguro ang mata nito sa kaiirap sa akin. " May pupuntahan daw tayo pagkatapos ng simba. Nakalimutan pala ni grandma na may schedule pala siyang pupuntahan na cha

Amara's POV NANDITO na kami sa loob ng sasakyan, at nakakapanibago ang biglang katahimikan ni Lola Emelia. Ang tahimik niyang anyo, na bihira sa kanya, ay nagdulot ng kaunting kaba sa akin. Baka may nagawa akong mali kanina sa event, iniisip ko habang pilit pinipigil ang paglingon sa kanya. Tahimik lang ako, at si Lawrence ang kausap ko ang iilang sandaling interaction ko sa mga volunteers ay naglaho na sa alaala. Napatingin ako kay Adrian. May katext siya sa cellphone niya, at hindi ko maiwasang mapansin ang munting ngiti sa kanyang labi. Ang pagitan namin tatlo ay biglang naging awkward. Si Jairus, sa kabilang banda, ay sumabay na kay Angela papunta sa condominium nito, kaya kami lang ang natitira sa maikling silid ng sasakyan. “Iha, bakit hindi ka na lang muna diretso sa mansyon para makapagkwentuhan tayo?” wika ni Lola Emelia, na para bang sinusubukang gisingin ang kapayapaan sa gitna ng katahimikan. “Huwag kang mag-alala, hindi naman pupunta bukas si Angela.” Tumingin ako

Amara's POV HINAWAKAN ko ulit ang kamay ni Adrian, mas mahigpit ngayong nakaramdam ako ng kakaibang kirot sa dibdib ko. “ Dad, si Adrian po… boyfriend ko,” masayang sabi ko, medyo nahihiya pa rin. “Magandang araw po, sir…” yumukod si Adrian; nakipagkamay kay Daddy. “Ikinagalak ko po kayong makilala.” Ngumiti si Daddy, tahimik ngunit punô ng init ang tingin sa amin. “Kumusta ka na, iho? Salamat dahil inaalagaan mo ang aking nag-iisang prinsesa habang nandito ako sa hospital.” “Pangako po, sir… lagi ko pong aaalagaan ang anak po ninyo,” sagot ni Adrian, may kasamang magalang na ngiti. Inakbayan niya ako, sabay kaming humarap kay Daddy. Nakatingin lang siya sa amin, ngunit ramdam ko ang pride at pagmamahal sa bawat titig niya. Habang kasama ko si Adrian sa pag-aayos ng bills ni Daddy, napansin kong napatingin sa amin ang ibang mga tao. Ang ilang nurse, lalo na ang mga babae, tila hindi mapigilang ngumiti sa boyfriend ko. Para bang may liwanag siya na kusang umiikot sa kanya

Amara's POV KANINA pa ako pabaling-baling ng higa dito sa aking kama ngunit hindi parin ako dinadalaw ng antok. Tapos na din akong uminom ng gatas pero hindi parin tumatalab. Dapat tulog na ako sa ganitong oras dahil subrang nakakapagod ang mga ganap ng buong araw. Dagdag pa sa ginawa namin ni Adrian sa sasakyan kanina. Pero bakit dilat na dilat parin ang mata ko? Bakit nakaramdam parin ako ng lungkot kahit ang matagal ko ng hinihiling na makasama na si Daddy ay nangyari naman na. Okay naman kami ni Adrian at iyong mga kaibigan ko masaya naman kami lagi wala naman kaming naging away at pagtatampo. Kung tutuusin okay na ang lahat sa akin. Napatingin ako sa cellphone ko ng biglang umilaw may chat galing kay Adrian. Adrian: " Babe, I can't fall asleep. I'm just missing you maybe. I hope your always beside me before I go to sleep." Laman ng chat ni Adrian. Nakaawaang ang bibig ko pagkatapos ko itong basahin. The feeling is mutual, pareho kaming hindi rin makakatulog. Malungko

Amara's POV Hinawakan ni Adrian ang aking kamay nang mas mahigpit, tila sinasabi, “Okay lang ‘to. Nandito ako.” Napangiti ako kahit papaano, pero ang muling pagtingin ni Angela sa akin may halong irita at tampo ay parang tinusok ang dibdib ko. “Babe, gusto mo ba ng konting gravy?” tanong ni Adrian habang tinutulungan akong lagyan ng pagkain sa pinggan ko. Napailing ako, hindi dahil sa pagkain, kundi dahil sa kabutihan niya at dahil doon, mas lumakas ang selos ni Angela sa kanyang mga matang nakatutok sa amin. “Dad, bukas family day,” Paulit-ulit na sabi ni Jairus, sabay ngiti ng malapad. “You should be there.” Ngunit kahit masaya ang tono niya, ramdam ko ang bigat sa mga salitang iyon. Ang kanyang mga mata ay nakatingin kay Angela hindi sa akin. Parang sinasabi ng bawat maliit na kilos niya, "Mommy and Daddy, iyon ang tunay kong pamilya." Nilingon ko si Adrian, at sa kanyang mga mata, nakita ko ang pag-unawa ang tahimik na pahiwatig na “Hindi mo kailangan labanan ito. Nandit