All Chapters of เมื่อผมดันทะลุมิติมาเจอพระเอกนิยายในดันเจี้ยน: Chapter 21 - Chapter 30

ความเงียบสงัดหลังพายุเข้าปกคลุมห้องโถงมหาวิหารโบราณอีกครั้งหนึ่ง เจิ้งเฟิงเยวี่ยกระโดดลงมาจากซากผู้พิทักษ์ที่บัดนี้ได้กลายเป็นเพียงรูปปั้นหินธรรมดา ๆ ไปแล้วอย่างสง่างาม คราบฝุ่นและรอยขีดข่วนเล็กน้อยบนชุดของเขาไม่อาจลดทอนท่วงท่าอันองอาจของยอดฝีมือลงได้เลย เขามองดูผลงานของตัวเอง ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้กงหยางเหวิน เป็นการแสดงความขอบคุณต่อบทเรียน และโอกาสที่อีกฝ่ายมอบให้กงหยางเหวินที่เพิ่งจะพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนได้อย่างทุลักทุเล รับคำขอบคุณนั้นมาด้วยรอยยิ้มที่แห้งยิ่งกว่าใบไม้ในฤดูแล้ง เขายังคงรู้สึกมึนงงกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ภาพที่ตัวเองไถลไปกับพื้นแล้วทำให้ยักษ์หินตนนี้ล้มลงยังคงฉายซ้ำไปมาในหัว มันเป็นเหตุการณ์ที่ทั้งน่าอับอายและน่าเหลือเชื่อเกินกว่าจะทำความเข้าใจได้“เอาล่ะ ในที่สุดมันก็จบลงซะที” เขาพึมพำกับตัวเอง พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ “แล้วทีนี้เราจะไปทางไหนกันต่อ?”ซากของผู้พิทักษ์ที่นอนคว่ำหน้าอยู่นั้นมีขนาดใหญ่โตมโหฬาร มันขวางกั้นเส้นทางที่จะเดินตรงไปยังแท่นบัลลังก์ที่อยู่ลึกเข้าไปในห้องโถงไว้จนหมดสิ้น เปรียบเสมือนจอมกษัตริย์ที่สิ้นบั

กงหยางเหวินยืนนิ่งงันอยู่หน้าวงเวทเคลื่อนย้าย คำประกาศิตของเจิ้งเฟิงเยวี่ยที่ว่าเส้นทางของข้าต่อจากนี้ คงต้องมีท่านร่วมทางไปด้วยนั้นยังคงหนักอึ้งอยู่ในโสตประสาทของเขา มันไม่ใช่การร้องขอ แต่เป็นการยืนยันถึงโชคชะตาที่เขาไม่เคยต้องการจะเป็นส่วนหนึ่งด้วยเลยแม้แต่น้อย เขาไม่ได้ถูกลากไปตามกระแสของพล็อตเรื่องอีกต่อไปแล้ว แต่ตอนนี้เขาถูกมัดติดกับหัวเรือรบที่ชื่อเจิ้งเฟิงเยวี่ย และกำลังจะถูกลากออกสู่มหาสมุทรที่บ้าคลั่งเจิ้งเฟิงเยวี่ยไม่รอให้เขาได้ประท้วง เขาก้าวเข้าไปในวงเวทเป็นคนแรก แสงสีฟ้าอ่อน ๆ สว่างวาบขึ้นโอบล้อมร่างของเขาไว้หยางเหวินถอนหายใจเฮือกใหญ่ สุดท้ายเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นอยู่ดี เขาจึงก้าวตามเข้าไปในวงเวทนั้นอย่างจำใจทัศนียภาพรอบตัวพลันบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดสีน้ำที่ถูกหยดน้ำลงไป เขารู้สึกเหมือนร่างกายไร้น้ำหนักและถูกดึงดูดไปในทุกทิศทางในเวลาเดียวกัน เป็นความรู้สึกที่ทั้งน่าอัศจรรย์และน่าคลื่นไส้ในเวลาเดียวกัน และในชั่วพริบตาต่อมา ทุกอย่างก็พลันหยุดนิ่งแสงสว่างจ้าทำให้เขาต้องหยีตาลง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองไม่ได้ยืนอยู่ในถ้ำใ

รุ่งอรุณของวันใหม่มาเยือนเมืองชิงเย่ แสงแดดสีทองอ่อน ๆ สาดส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามาปลุกกงหยางเหวินให้ตื่นจากนิทรา แต่สำหรับเขาแล้ว แสงตะวันในยามเช้านี้กลับไม่ได้ให้ความรู้สึกสดใสเลยแม้แต่น้อย มันเปรียบเสมือนแสงไฟที่ส่องมายังเวทีละครโรงใหญ่ ซึ่งเขากำลังจะถูกผลักให้ขึ้นไปแสดงในบทบาทที่ตัวเองไม่เคยต้องการคำสัตย์สาบานของเจิ้งเฟิงเยวี่ยเมื่อคืนยังคงก้องกังวานอยู่ในหัวของเขา “ข้าจะช่วยให้ท่านได้พบกับชีวิตที่สงบสุขที่ท่านปรารถนาอย่างแน่นอน” ช่างเป็นคำมั่นสัญญาที่เปี่ยมด้วยเกียรติและความจริงใจ และเป็นโซ่ตรวนที่หนักอึ้งที่สุดที่พันธนาการเขาไว้กับพล็อตเรื่องนี้อย่างสมบูรณ์แบบเขาเปรียบเสมือนนักโทษประหารที่รู้ตัวว่าไม่อาจหลีกหนีคมดาบของเพชฌฆาตได้อีกต่อไปแล้ว จึงทำได้เพียงใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ไปตามยถากรรมอย่างว่าง่ายหลังจากล้างหน้าล้างตาจนสดชื่นขึ้น เขาก็ได้พบกับเจิ้งเฟิงเยวี่ยที่ห้องอาหารของโรงเตี๊ยม อีกฝ่ายดูเหมือนจะพักผ่อนมาอย่างเต็มที่และพร้อมสำหรับการเดินทางครั้งใหม่แล้ว“เราพักผ่อนกันเพียงพอแล้ว” เจิ้งเฟิงเยวี่ยเอ่ยขึ้นหลังจากท

หลังจากเหตุการณ์ทดสอบ ณ ทางแยกแห่งโชคชะตา กงหยางเหวินก็ละทิ้งความคิดที่จะหลบหนีไปโดยสิ้นเชิง เขายอมรับชะตากรรมของตนในฐานะนักโทษผู้ถูกพันธนาการไว้กับพล็อตเรื่องอย่างสมบูรณ์ และมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงซีหยางด้วยสีหน้าที่ปลงตกราวกับนักบวชที่บรรลุโสดาบันแล้วการเดินทางดำเนินต่อไปอีกสองสามวันอย่างราบรื่นจนน่าประหลาดใจ พวกเขาไม่ได้เจอโจรภูเขาหรือสัตว์อสูรใด ๆ อีก ราวกับว่าโชคชะตาได้ตัดสินใจที่จะให้พวกเขาได้พักหายใจหายคอบ้างคืนนั้น พวกเขาไม่ได้เข้าพักในหมู่บ้าน แต่เลือกที่จะตั้งค่ายพักแรมกันในทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ใต้แสงดาวระยิบระยับ เจิ้งเฟิงเยวี่ยรับหน้าที่หาฟืนและก่อกองไฟด้วยความชำนาญ ขณะที่หยางเหวินรับหน้าที่ นั่งเหม่อมองดูเปลวไฟที่กำลังเต้นระริก“อาหารเย็น” เจิ้งเฟิงเยวี่ยเอ่ยขึ้นสั้น ๆ พลางยื่นเนื้อแห้งแข็ง ๆ ชิ้นหนึ่งกับขนมปังแข็ง ๆ อีกก้อนให้เขาหยางเหวินรับมาด้วยสีหน้าแห้งเหี่ยว นี่คืออาหารที่พวกเขากินกันมาหลายมื้อแล้ว และพูดตามตรง เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ในฐานะมนุษย์จากศตวรรษที่ 21 ผู้เติบโตมากับรสชาติที่หลากหลาย แม้ส่วนใหญ่จะเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรู

หลังจากจัดการกับภัยคุกคามจากโจรภูเขาที่เหลือรอดจนสิ้นซากแล้ว การเดินทางของทั้งสองก็กลับสู่ความสงบสุขครั้งหนึ่ง เจิ้งเฟิงเยวี่ยดูจะยิ่งให้ความเคารพยำเกรงในตัวอาจารย์ผู้ซ่อนเร้นของเขามากขึ้นไปอีกหลายส่วน ทุกการกระทำของหยางเหวินไม่ว่าจะเล็กน้อยเพียงใด ล้วนถูกตีความไปในเชิงปรัชญาอันลึกซึ้งได้เสมอส่วนกงหยางเหวินนั้นเขาเริ่มจะปลงตกกับชีวิตแล้ว เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักแสดงตลกที่ถูกโชคชะตาผลักให้ขึ้นไปแสดงบนเวทีละครโศกนาฏกรรม ไม่ว่าจะพยายามเล่นมุกตลกแค่ไหน คนดูก็ยังคงร้องไห้และซาบซึ้งไปกับการแสดงอันลึกซึ้งของเขาอยู่ดีหลายวันต่อมา พวกเขาได้เดินทางเข้าสู่แคว้นที่มีชื่อเสียงด้านความอุดมสมบูรณ์ของพืชพรรณและสัตว์วิเศษหายาก ที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในหมู่บ้านเล็ก ๆ พวกเขาได้ยินข่าวลือที่น่าสนใจเข้าโดยบังเอิญ“พวกท่านได้ยินหรือไม่ ว่ากันว่าเมื่อคืนมีคนเห็นบุปผาจันทราบานสะพรั่งอยู่ในทุ่งทางตะวันออกของหมู่บ้านด้วยล่ะ” พ่อค้าคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้น“จริงรึ! บุปผาจันทราในตำนานนั่นน่ะนะ ว่ากันว่ามันจะเบ่งบานเฉพาะในคืนที่แสงจันทร์สาดส่องลงมาอย่างเต็มที่เท่านั้น และน้ำค้างที่เกาะอยู่บนกลีบของมันก