เมื่อผมดันทะลุมิติมาเจอพระเอกนิยายในดันเจี้ยน

Hindi ako natatakot.

Paulit-ulit kong sinasabi ‘yan sa sarili ko habang nakatayo ako sa harap ng pinakamalaking pintuan sa buong Maynila—ang opisina ng pamilya Vhonzz. Mataas ang kisame, makintab ang sahig, at amoy mamahaling pabango at kapangyarihan ang bawat sulok. Lahat ng nakakakita sa akin ay parang sinusuri ako mula ulo hanggang paa, parang hindi ako tao kundi isang bagay na ibebenta na.

Pero hindi ako aatras. Para sa pamilya ko, gagawin ko ‘to.

“Just sign it,” sabi ng abogado nang ilapag sa harap ko ang makapal na dokumento. Walang emosyon ang boses niya, parang nag-uutos lang siya ng kape. “Everything’s already been agreed upon.”

Tiningnan ko ang pirma sa ibaba. Pangalan ko—Eiri Aurora Lake. At sa kabilang panig—Finrhey Filipp Vhonzz.

Huminga ako nang malalim at itinaas ang tingin ko.

Nandoon siya.

Nakaupo sa dulo ng mahabang mesa, nakasandal sa upuan, nakatingin sa akin nang direkta. Matangkad, maitim ang buhok na medyo magulo sa dulo, at may mga matang parang nakikita ang lahat ng itinatago ko. Kilala ko siya—siya ang pinakamakapangyarihang bilyonaryo sa henerasyon niya, malamig ang ugali, walang sinumang nakapagpapatagal sa kanya nang higit sa ilang minuto. Tinatawag siyang “Fifi” ng mga taong malapit sa kanya, pero sa harap ko ngayon, wala siyang ibang mukha kundi ang lalaking magiging asawa ko.

Wala siyang sinasabi pero ramdam ko ang bigat ng tingin niya sa akin. Parang sinusuri niya kung karapat-dapat ba ako.

“Are you just going to stare all day?” tanong niya, mababa at malalim ang boses. “Or are we doing this?”

Hindi ako umiwas ng tingin. Kinuha ko ang pluma. “Hindi ako nag-aalinlangan. Nag-iisip lang ako kung alam mo ba talaga ang pinapasok mo.”

Ngumisi siya nang bahagya—hindi masaya, kundi parang may nakita siyang hindi inaasahan. “Cute. You think you’re the one who needs to be careful here?”

“Alam mo kung sino ang pamilya ko. Alam mo kung bakit tayo naririto.”

“I know exactly why we’re here,” tumayo siya at naglakad palapit. Bawat hakbang niya ay mabigat, puno ng awtoridad. Nang tumigil siya sa tapat ko, mas lalo kong naramdaman ang pagkakaiba namin—siya ang hari, at ako ang dinala rito para maging reyna sa papel lang. “But let’s get one thing straight, Eiri. I didn’t agree to this just because of business.”

Napakurap ako. “Ano ang ibig mong sabihin?”

“You think I’d let anyone tie me down?” Lumapit pa siya, hanggang sa naramdaman ko ang init ng katawan niya. Mabango siya—amoy sariwang kahoy at pampalasa. “I chose you.”

Bumilis ang tibok ng puso ko nang hindi ko inaasahan. “Pinili mo ako? Bakit? Wala tayong pinagsamahan.”

“Exactly. No past. No baggage.” Tumaas ang kamay niya at dahan-dahang hinaplos ang gilid ng mukha ko. Ang hawak niya ay malambot pero may diin, parang ayaw niya akong bitawan. “And you… you look like you have no idea how beautiful you are when you’re trying so hard to be tough.”

Napalunok ako. Hindi ko inaasahan ‘to. Inihanda ko ang sarili ko sa galit, sa paghamak, sa pagiging malamig. Pero hindi ganito.

“Huwag mong subukang linlangin ako,” bulong ko, kahit nanginginig ang boses ko. “Hindi ako mahina.”

“I don’t see you as weak,” sagot niya, mas bumaba ang boses niya. “I see you as mine.”

Tila tumigil ang oras. Ang lapit ng mukha niya sa akin, ramdam ko ang bawat paghinga niya. Gusto kong lumayo pero hindi ko magawa. May humihila sa akin palapit sa kanya—parang matagal na kaming naghahanap sa isa’t isa, kahit ngayon lang kami nagkita nang ganito.

“Finrhey…” Ang pagtawag ko sa pangalan niya ay lumabas nang mahina, parang hiling.

Dahan-dahan niyang inilapit ang mukha niya. “Tell me you don’t feel this,” bulong niya sa labi ko. “Tell me there’s nothing here and I’ll walk away right now. No contract. No marriage. Just say it.”

Tinitigan ko siya. Ang mga mata niya ay puno ng pagnanasa at takot—takot na baka tanggihan ko siya.

Gusto kong sabihin na mali ‘to. Pero hindi ko kaya. Dahil sa unang pagkakataon na nakita ko siya nang malapitan, alam ko na. Hindi lang ito kontrata para sa akin. At parang alam ko rin na hindi lang ito kontrata para sa kanya.

Hindi ako sumagot sa salita. Sa halip, kinuha ko ang pluma, pinirmahan ang dokumento, at tiningnan siya nang diretso sa mata.

“Tapos na,” sabi ko. “Akin ka na, at akin ka na rin.”

Ngumiti siya nang totoo—malawak, maliwanag, parang araw na sumisilip sa ulap. Kinuha niya ang kamay ko at pinirmahan niya rin.

“Finally,” hawak niya ang mukha ko nang dalawang kamay. “I’ve waited long enough for you, Eiri.”

Hinalikan niya ako.

Hindi ito pormal. Ito ay paghahabol—parang matagal na siyang naghihintay dito. Niyakap ko siya nang mahigpit, nakalimutan ko na ang lahat. Ang nararamdaman ko lang ay siya, ang init niya, ang pagyakap niya sa akin nang parang ayaw niya akong pakawalan kailanman.

Nang humiwalay siya, pareho kaming humihingal. Nakadikit pa rin ang noo niya sa akin.

“Home,” bulong niya. “I’m taking you home.”

Hinawakan niya ang kamay ko at inakbayan ako palabas. Lahat ay tahimik, parang nakakita sila ng bagay na hindi inaasahan. Pero wala akong pakialam. Hawak ko ang kamay niya.

Pagdating namin sa sasakyan, isinara niya ang p***o at biglang nagbago ang ekspresyon niya. Hinawakan niya ang baba ko nang mariin pero hindi masakit.

“Listen to me carefully, Eiri,” seryoso ang boses niya. “Our families think this is their arrangement. But from this moment on, you are not for them. You are for me.”

Tinitigan ko siya. “Alam ko.”

“And whatever happens—whatever anyone tells you—don’t ever doubt that I want this. I want you.” Huminga siya nang malalim. “I’ve wanted you for a very long time.”

Nanlaki ang mata ko. “Ano?”

Bago pa siya makasagot, tumunog ang telepono niya. Tiningnan niya ang pangalan sa screen at tumigas ang panga niya.

“Who is it?” tanong ko.

“It’s my ex-fiancée,” sagot niya. “And she’s on her way here right now.”

Bumilis ang tibok ng puso ko. “Anong gagawin niya rito?”

Hinawakan niya ang kamay ko nang mahigpit. “Don’t let her see you afraid. She’ll use it against you.”

Bago pa ako makasagot, bumukas ang p***o sa kabilang panig.

Tumayo doon ang isang babae—maganda, matikas, nakatingin sa akin nang punong-puno ng poot.

Tumingin siya sa akin, tapos kay Finrhey.

“So it’s true,” sabi niya nang may diin. “You actually married her.”

Tumingin si Finrhey sa kanya nang walang emosyon pero mahigpit ang hawak sa kamay ko.

“I did,” sagot niya. “And you need to leave.”

Ngumisi ang babae nang masama at tumingin sa akin.

“Huwag kang masyadong kampante,” sabi niya nang diretsahan. “Alam mo ba kung bakit talaga pumayag siya sa kasal na ‘to? Hindi dahil sa negosyo. At hindi dahil bigla ka niyang nagustuhan.”

Tumahimik ang buong sasakyan.

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko nang mahina.

Lumapit siya nang kaunti, ang tingin ay matalas at mapang-asar.

“May itinatago siya sa’yo, Eiri. Isang malaking sikreto. At kapag nalaman mo na kung ano ‘yon… tiyak na magsisisi ka na pumirma ka pa.”

Tumingin ako kay Finrhey. Nanigas ang panga niya, hindi siya nakatingin sa akin.

“Finrhey?” tawag ko sa kanya nang mahina. “Totoo ba ‘yan?”