All Chapters of รักหมดใจยัยตัวอ้วน: Chapter 21 - Chapter 30

“ท่านครับ ท่าน” เสียงเรียกจากใครบางคนดังขึ้นทำให้กมลที่กำลังจะก้าวเท้าขึ้นรถหันกลับไปมองหาว่าเป็นใคร“อ้าว ว่าไงสุธรรมเรียกเสียดังมีอะไรหรือเปล่า” กมลยกมือขึ้นรับไหว้เมื่อเห็นว่าเป็นนิติกรคนสนิทวิ่งหน้าตั้งเข้ามาพรางยกมือไหว้มาด้วย“ผมจะมาบอกเรื่องที่ท่านขอให้ผมช่วยครับ”“เออ ใช่จริงด้วย ฉันก็ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท ได้เรื่องว่ายังบ้าง”“ผู้หญิงที่ท่านให้ผมหาประวัติให้เป็นคนเดียวกันกับลูกคู่กรณีเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วครับ” สุธรรมยื่นแผ่นกระดาษประวัติให้ มือเหี่ยวรับมาอ่านแล้วก็พ่นลมหายใจออกมาเด็กผู้หญิงคนนั้นคือช้องนางจริงด้วย มิน่าล่ะเขาถึงคุ้นหน้านัก“ขอบใจมากนะสุธรรม” ผู้พิพากษาสูงวัยยกมือขึ้นเป็นการขอบคุณแล้วก็เดินไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ลูกของคู่กรณีคือช้องนางเหรอ เขาจำได้ว่าทำข้อตกลงจะส่งเงินให้ทุกเดือนและจ่ายค่าเทอมให้จนจบมหาลัย ซึ่งเขาก็ทำแบบนั้นมาตลอด...แล้วทำไมเด็กสาวถึงบอกว่าหาเงินจ่ายค่าเทอม“หลักเกณฑ์การพยายามกระทำความผิดตามมาตราอาญา ๘๐...” ช้องนางหยุดอ่านบทสรุปย่อของตัวเองเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วเห็นว่าเตย์มีเท้าคางสัปหงกเอนไปเอนมาเพิ่งจะเป็นวันจันทร์แท้ ๆ ไม่รู้ว่าเจ้าตัวไปอดห

ภายในศูนย์อาหารของมหาวิทยาลัยแม้จะเป็นช่วงเย็นแล้วทว่านักศึกษาก็ยังดูหนาตา บางคณะฯ ก็ยังมีเรียนภาคค่ำต่ออีก ดังนั้นก่อนเรียนก็ต้องมาเพิ่มพลังในร่างกายกันหน่อยโต๊ะอาหารกึ่งโซฟานั่งพักผ่อนมีกลุ่มสาวสวยสามคนนั่งอยู่ และ เป็นเป้าสายตาหนุ่มนักศึกษาหลายคนที่เดินผ่านไปผ่านมาแต่พวกเธอเหล่านั้นกลับไม่ได้สนใจเลยแม้แต่นิดเดียว“เป็นอะไรวะคุณหนูพริมา กูเห็นนั่งเหม่อมาพักใหญ่แล้วนะ”สาวสวยแต่งหน้าจัดวางเครื่องสำอางในมือลงแล้วหันไปหาพริมาที่เอาแต่นั่งถอนหายใจ บางครั้งก็มีแสดงสีหน้าร้าย ๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว“จะเป็นอะไรได้ล่ะ ก็คู่ควงมันหนีไปมีหญิงอื่นนะสิ” อีกคนในกลุ่มรู้เรื่องราวเป็นอย่างดีหันมาเอ่ยปากเล่าแต่ไม่นานก็ต้องหุบปากลงเมื่อเจ้าตัวหันขวับมามองด้วยความไม่พอใจ“แกจะทุกข์ใจไปทำไม ก็เห็นเล่าว่าเอากันไปวัน ๆ ก็เท่านั้นไม่ใช่เหรอ ไม่มีสถานฐานะ...หรือว่าแกคิดเกินจริงกับพ่อคาสโนว่าคณะนิติฯคนนั้น” สาวสวยคนเดิมตั้งคำถามกับเพื่อนสนิทในกลุ่มพริมาพยักหน้ารับว่าใช่จนเพื่อนทั้งสองคนทำตาโตไม่คิดว่าคาสโนวี่ตัวแม่จะมาตกม้าตายเพราะพ่อหนุ่มสุดหล่อที่เจ้าหล่อนเคยประกาศว่าจะไม่มีทางตกหลุมรักเด็ดขาด“ชอบขนาดนั้

“วันนี้วันหยุดไม่ใช่เหรอ แกจะออกไป หนูช้องเขาจะมาติวให้ไม่ใช่เหรอ” กมลวางหนังสือลงแล้วหันไปทักเจ้าลูกชายที่แต่งตัวเสียหล่อกำลังจะออกจากบ้านในเช้าของวันหยุดสุดสัปดาห์“วันนี้งดติวครับคุณพ่อ พอดีว่าพวกเรานัดทำงานกลุ่มกัน” ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาคนเป็นบิดาแล้วนั่งลงด้านข้างด้วยรอยยิ้มสดใสไม่เหมือนเตย์มีคนเดิมที่เขาเคยรู้จัก“ช่วงนี้ดูอารมณ์ดีตลอดเวลาเลยนะ แอบหลงรักสาวคนไหนหรือเปล่า” กมลเอียงคอถามลูกชายด้วยความใคร่อยากรู้หากจะให้เดาก็พอจะรู้ แต่ก็อยากถามเพื่อความแน่ใจ“ต้องให้ผมบอกด้วยเหรอครับ ผมนึกว่าคุณพ่อจะรู้แล้วเสียอีก” เขายิ้มอ่อนออกมาเมื่อนึกถึงใบหน้าของอีกฝ่ายตรงข้ามกับคนเป็นซึ่งมีสีหน้ากังวลใจอย่างชัดเจนแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงเพราะคิดว่าคงเป็นการหลงระเริงชั่วครั้งชั่วคราวของเตย์มีก็เท่านั้น คงไม่ต่างจากผู้หญิงหลาย ๆ ที่ผ่านมา“พอจะดูออก แต่คงคิดว่าไม่จริงจัง” ชายแก่ยักไหล่แล้วต้องชะงักลงเมื่อลูกชายพูดสวนขึ้นมาทันที“ไม่...ผมคิดว่า คนนี้ผมจริงจัง”“จริงจัง?” กมลทวนคำพูดลูกชายอีกครั้ง“ใช่ครับ ผมจริงจัง” เขาบอกด้วยน้ำเสียงมั่นคง เพื่อเป็นการยืนยันกับบิดา“เพราะอะไร” กมลยังต้องก

“เอ็งกินเหล้าเมายาไม่ว่าหรอก แต่อย่าออกนอกทางให้เสียผล เอ็งอย่ากินสินบาทคาดสินบน เรามันชนชั้นปัญญาตุลาการ"เสียงตะโกนกลอนประจำคณะนิติศาสตร์ของเหล่านักศึกษากฎหมายหลากหลายสถาบันที่มารวมตัวกันในสนามฟุตบอลของมหาวิทยาลัยประจิมซึ่งเป็นเจ้าภาพโครงการรพีสัมพันธ์เกิดขึ้นจากประธานคณะนิติศาสตร์ย่านฝั่งธนฯ คิดขึ้นมาเพื่อสร้างความสัมพันธ์ของนักศึกษาวิชากฎหมายต่างมหาวิทยาลัยกิจกรรมหลักๆ ของโครงการนี้คือการแข่งกีฬาและวัดความรู้ด้านกฎหมายที่อาจารย์แต่ละมหาวิทยาลัยเป็นผู้คิดขึ้นโดยให้ส่งตัวแทนมาแข่งกันแน่นอนว่าตัวแทนจากมหาวิทยาลัยกรุงเทพฝั่งธนต้องเป็นช้องนางเหมือนเคย“ช้อง เป็นไงบ้างทำได้ไหม” ณารายืดคอเป็นเต่าชะเง้อมองหาเพื่อน เมื่อเห็นว่าช้องนางเดินออกมาจากห้องแข่งวัดความรู้จึงรีบร้องถาม“คำถามปีนี้ยากกว่าทุกปีเลย” ช้องนางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ทว่าสีหน้ากลับเรียบนิ่งไม่เหมือนคนกังวลเลยสักนิด“แสดงว่าทำไม่ได้เหรอ”“ทำได้ แต่ว่าไม่แน่ใจว่าจะถูกทั้งหมดไหม เรากลัวเสียแชมป์ให้กับม.อื่นไปน่ะ”“โธ่! ยัยช้อง เรื่องแค่นี้เอง ปีนี้ปีสุดท้ายแล้ยอมให้คนอื่นได้บ้างเถอะ แกกวาดแชมป์ของโครงการนี้มาสามปีแล้วนะ”“

ร้านเหล้าแห่งหนึ่ง...“ไม่ได้เรื่อง! แค่ให้แยกเตย์มีกับช้องนางออกจากกันยังทำไม่ได้ แถมยังไปทำให้พวกมันรู้อีกว่าแกจะเข้าไปขวางความสัมพันธ์ของมัน”ร่างระหงเชิดหน้าขึ้นสูงทำเพียงแค่ปรายตามองเทียร์ซึ่งนั่งอยู่อีกฟากหนึ่ง แก้วบรั่นดียี่ห้อดังถูกกระดกลงคงอย่างละเมียดละมัย“รู้แล้วยังไง เพราะเป้าหมายเดิมก็คือแย่งผู้หญิงทุกคนของไอ้เตย์มาอยู่ดี ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ตาม” ใบหน้าหล่อนัยน์ตาขึงขังส่อออกมาให้เห็นว่าจะรู้หรือไม่รู้เขาไม่ได้สนใจอยู่แล้ว สนใจแค่เป้าหมายเป็นไปตามที่ใจต้องการเท่านั้น“เรื่องแย่งผู้หญิงไปฉันไม่สนหรอกนะว่าจะด้วยวิธีไหน แต่ที่ฉันสนและแคร์มากที่สุดก็คือ อย่าทำอะไรเตย์มี”“ทำไม? เธอรักมันอย่างนั้นเหรอ” ควงแก้วเหล้าในมือจ้องมองไปยังพริมาไม่วางตา“ใช่ ฉันรักเขา”เทียร์หัวเราะในลำคอวางแก้วเหล้าในมือลงก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มสูบ ขยับเท้าก้าวเดินไม่กี่ก้าวแล้วหยุดหันกลับไปหาพริมาอีกครั้ง“เรื่องนั้นฉันไม่รับปากหรอกนะ เพราะความแค้นของฉันมันไม่เกี่ยวกันกับความรักของเธอ” มุมปากยกยิ้มร้ายแล้วเดินหายออกจากร้านไปพริมาได้แต่กำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ เธอคงคิดผิดที่หันไปร่วมมือกับเทียร์เพื่