บททั้งหมดของ รักหมดใจยัยตัวอ้วน: บทที่ 11 - บทที่ 20

เสียงฮัมเพลงดังขึ้นมาจากบันไดบ้านทำเอากมลเงยหน้าจากโจ๊กมื้อเช้าขึ้นมอง ช่วงนี้เจ้าลูกชายตัวดีมาแปลกตื่นตั้งแต่เช้าแทบทุกวันแถมยังเข้าเรียนครบทุกวิชาจนอาจารย์ในคณะโทรเข้ามาชมให้ฟังอยู่บ่อยครั้ง“อารมณ์ดีแต่เช้าเลยนะคะคุณหนู” เลื่อนถ้วยโจ๊กหมูไปให้พร้อมกับเทน้ำส้มคั้นสดลงแก้ว“ผมดูอารมณ์ขนาดนั้นเลยเหรอครับ” ยกมือลูบท้ายทอยเกิดอาการเลิ่กลัก“ก็ใช่นะสิคะ ปกติช่วงเช้าเวลามีไปเรียนเห็นเดินลงมาตาไม่อยากจะลืมก็มี เอ้....ช่วงนี้อะไรทำให้คุณหนูเปลี่ยนไปนะ” ป้าอุ่นทำเสียงล้อเลียนในชีวิตของหนุ่มสาวมีไม่กี่สิ่งหรอกที่อยากทำให้เราเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้น ซึ่งอันดับหนึ่งเลยก็คงหนีไม่พ้นเรื่องความรัก“เปลี่ยนไปขนาดนั้นเลยเหรอครับ” เขากลัวหัวเราะออกมาแล้วก็นึกอะไรขึ้นได้จึงหันไปหาคนเป็นพ่อ“ผมมีเรื่องอยากให้คุณพ่อช่วยหน่อยครับ...” สีหน้าจริงจังของเตย์มีทำให้เขาเลิกคิ้วขึ้นปกติแล้วลูกชายตัวดีไม่เคยขอให้ช่วยอะไรเลย...“ณารา ช้องนางยังไม่มาเหรอ” เสียงหนึ่งเอ่ยถามทำให้ณาราเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าเป็นเตย์มียืนอยู่ หันไปมองเก้าอี้ด้านข้างแล้วส่ายหัวรัวว่ายังไม่เห็นมา“เป็นอะไรหรือเปล่านะ” ชายหนุ่มพึมพำออกมาแ

ช้องนางมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องของคณบดี เธอได้ยินเพียงเสียงพูดคุยของท่านกับใครสักคนจึงชั่งใจอยู่นานว่าจะเคาะเรียกดีไหม ยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาก็เห็นว่าเหลือเวลาอีกแค่ครึ่งชั่วโมงก็ต้องเข้าเรียนคาบบ่ายแล้วหากไม่ถือวิสาสะเสียมารยาทมีหวังเธอเข้าเรียนไม่ทันแน่นอน“เข้ามา”หลังจากยกมือเคาะประตูสองสามครั้งช้องนางได้ยินเสียงเอ่ยอนุญาตจึงเปิดประตูเข้าไป เธอเห็นชายสูงวัยนั่งอยู่ตรงข้ามคณบดีจึงยกมือขึ้นไหว้ท่านทั้งสองพร้อมกัน“ช้องนางมานั่งตรงนี้สิ” หญิงสาวพยักหน้ารับแล้วเดินไปนั่งโซฟาตัวเล็กซึ่งตั้งอยู่ตรงกลางระหว่างท่านทั้งสองไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าหรือว่าเธอไปทำอะไรผิดไว้จนคณบดีต้องเรียกตัวเข้ามาพบ หากนึกย้อนดูแล้วเธอก็ไม่เคยทำอะไรไม่ดีสักหน่อยตัดปัญหาเรื่องนี้ออกไปได้เลย“นี่ล่ะครับ หนูช้องนางเด็กเรียนดีคณะเรา” ชายสูงวัยผู้พ่วงตำแหน่งคณบดีเอ่ยแนะนำให้รู้จักอีกครั้งท่านกมลลอบมองหน้านักศึกษาสาวรูปร่างอ้วนท้วนแต่ใบหน้าค่อนข้างสวยใส ทว่ายิ่งเพ่งพิศจารณากลับคุ้นตาเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน“เรียกหนูมาพบมีอะไรหรือเปล่าคะ พอดีว่าหนูมีเวลาว่างแค่สามสิบนาทีค่ะ มีเรียนคาบบ่าย” ช้องนางพูดออกไป

“ผมขอไม่สั่งแอลกอฮอล์นะครับ เอาน้ำอัดลมก็พอแล้วก็ผมไม่ต้องการเด็กนั่งดริ้งด้วย” เตย์มีเงยหน้าบอกเด็กเสิร์ฟคนหนึ่งขณะยืนรอว่าเจ้าตัวจะสั่งอะไรดี เขาโค้งหน้าน้อย ๆ กับคำสั่งเมื่อครู่แล้วเดินจากไปยังบาร์น้ำ“ผู้ชายคนนั้นวันนี้เขามาแปลกมากเลยพี่โต้ง ไม่สั่งเหล้าเลยเอาแต่น้ำอัดลมกับน้ำเปล่า” ยกมือขึ้นพาดบนเคาเตย์อร์บาร์แล้วเพยิดหน้าไปยังหนุ่มหล่อซึ่งเหมือนกำลังชะเง้อมองหาใครสักคนอยู่“สงสัยมาเฝ้าเด็กที่ร้านไม่รู้ว่าไปติดใจใครเข้า” สาวสวยหัวหน้าเด็กนั่งดริ้งเดินผ่านมาได้ยินพอดีจึงเอ่ยขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบเครื่องดื่มขึ้นมาจิบพรางปรายตามองไปยังเตย์มีเหมือนกัน“ติดใจเด็กในร้านเหรอผมว่าไม่น่าใช่นะ เพราะเมื่อกี้เห็นสั่งผมว่าไม่ต้องการเด็กดริ้ง” เด็กเสิร์ฟคนเดิมยังคงหันไปเล่าต่อทว่าโต้งก็แย้งขึ้นมาก่อน“มาเฝ้าเด็กนั่งดริ้งฉันรับรองว่าไม่มีแต่ถ้ามาเฝ้าเด็กเสิร์ฟอ่า ไม่แน่”ทั้งคู่หันขวับไปมองพี่โต้งพร้อมกันแล้วซึ่งเจ้าตัวทำหน้ากรุ่มกริ่ม คิดว่าเรื่องที่ตัวเองคาดการไว้ไม่น่าจะผิด ถ้าไม่มีใจคงไม่รีบตามไปถึงโรงพักหรอกแถมวันนี้ยังมานั่งที่ร้านโดยไม่สั่งอะไรหรือควงสาว ๆ คนไหนอีกต่างหาก“เลิกทำหน้

“เฮ้ย! ตกใจหมดนึกว่าผี” ณาราสะดุ้งโหยงเมื่อก้าวเท้าพ้นประตูห้องน้ำแล้วเห็นว่ามีคนยืนอยู่ มัวแต่คิดอะไรเพลิน ๆ จึงไม่ทันได้สังเกต“ผีที่ไหนจะหล่อขนาดนี้ครับ คุณณารา” คณินยกมือขึ้นปาดผมเหมือนกับว่าตัวเองหล่อเสียเต็มประดา ทำเอาณาราหัวเราะออกมาเสียงดังไอ้หล่อน่ะไม่เถียงหรอกแต่ไอ้หลงตัวเองนี่สิ ไม่รู้ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน“ก็หัวเราะนายไง มั่นอะไรเบอร์นั้น”“หรือมันไม่จริงละ”“อือ ไม่เถียง หล่อจริงๆ แหละ” เรียวเท้าเล็กก้าวเข้าไปประชิดตัวแม้ความสูงจะไม่เท่าเขาแต่ความพยายามจะเขย่งเท้านั้นทำให้ใบหน้าใกล้ชิดกันเพียงแค่ลมหายใจลดเท่านั้นคณินมองใบหน้าหวานนิ่งงันหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะปกติมักจะมีแต่เขาที่เป็นฝ่ายลุกคนอื่นแต่นับวันเขายิ่งรู้สึกว่าผู้หญิงตรงหน้าเป็นฝ่ายลุกตัวเขาเสียมากกว่า“ถอยออกไปหน่อยได้ไหม” ใช้นิ้วจิ้มไปยังหน้าผากจนแทบหงายหลัง“ทำไมเหรอหัวใจนายเต้นเพราะเราใช่ไหม” ไม่ได้แค่พูดแต่แนบหูลงยังอกแกร่งแบบนี้ยิ่งทำให้หัวใจเขาเต้นเร็วกว่าเดิมเสียอีก“นั่นไง จริงด้วยหัวใจนายเต้นเร็วมากเลยเป็นโรคหัวใจหรือเปล่าเนี่ย” ผละจากอกแกร่งแล้วเงยหน้าขึ้นมอง สายตาทั้งคู่ประสานกันราวกับหลุดไปอยู่ในอี

เสียงดังโวยวายตั้งแต่เช้าตรู่รบกวนการหลับนอนของช้องนางตั้งแต่เช้าทั้งที่วันนี้เป็นวันหยุดเธออยากจะหลับให้เต็มที่สักหน่อย เพราะช่วงสายๆ เธอมีนัดต้องไปติวหนังสือให้กับเตย์มีร่างอ้วนท้วนพลิกตัวไปมาหลายครั้งแล้วก็ยันตัวเองลุกขึ้นจากเตียงนอนผมเผ้ายุ่งเหยิงดวงตายังไม่ลืมดีเสียด้วยซ้ำ ในชีวิตเธอจะมีอะไรเป็นไปอย่างใจคิดบ้างเนี่ยตวัดผ้าห่มผืนใหญ่ออกจากตัวเองยกมือป้องปากอ้าหาวแล้วชะโงกหน้าออกไปยังหน้าต่างของห้องตัวเองก็เห็นว่าป้าระวีตะโกนหน้าลูกชายอีกเหมือนเคยคราวนี้ไม่ใช่ในห้องเหมือนทุกครั้งแต่เป็นหน้าอาคารหญิงสาวได้แต่ส่ายหน้าด้วยความเอือมระอาแล้วก็พยายามทำใจให้ชินแม้ว่ามันจะไม่ชินก็ตามที เรียนจบเมื่อไรเธอจะไปจากที่นี่ทันทีระหว่างนี้ก็ทำงานเก็บเงินไปด้วยอย่างน้อยมันจะได้ไม่ลำบากเวลาไม่นานช้องนางก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเธอไม่ใช่ผู้หญิงแต่งตัวอะไรมากมายแค่เขียนคิ้ว ทาแป้ง เติมปากนิดหน่อยก็พอแล้วผมยาวถูกรวบขึ้นมัดสูงเป็นพวงเหมือนหางม้าใส่เสื้อยืดสีขาวทับด้วยกางเกงกระโปรงรองเท้าผ้าใบก็ถือว่าเป็นอันเสร็จ ไม่ได้มีพิธีรีตองอะไรมากมาย“วันนี้ วันหยุดไม่ใช่เหรอ เองจะไปไหนทำไมไม่อยู่ช่วยฉันขายของ”เสีย