Semua Bab รักหมดใจยัยตัวอ้วน: Bab 31 - Bab 40

ไฟหน้าจอสว่างวาบขึ้นปรากฏรูปถ่ายพื้นหลังหน้าจอ ดวงตาคู่สวยเบิกขึ้นเมื่อเห็นว่ารูปภาพนั้นเป็นคณินกำลังสวมแหวนให้กับ...เธอเงยหน้าขึ้นมองณารา“มีอะไรหรือเปล่าเขม เห็นยืนนิ่งอยู่นานแล้วนะ” ชายคู่ควงเดินเข้ามาแตะไหล่ชะเง้อคอมองมือถือเครื่องนั้น มุมปากระบายยิ้มออกมาเมื่อเห็นพื้นหลังหน้าจอเขมจิราโกรธจนเลือดขึ้นหน้าเหมือนถูกหลอกก้าวเท้าเข้าไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย แล้วชูหน้าจอโทรศัพท์ให้ณาราดู“เธอมาเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม” ณาราเหลือบตามองครู่หนึ่งถึงกับตกใจรีบดึงโทรศัพท์กลับคืน“ตอนแรกก็ใช่ ฉันตั้งใจมาบอกว่าเป็นคู่หมั้นของเขาเพราะไม่อยากเห็นผู้หญิงด้วยกันต้องมาเฝ้ารอคนที่มีคู่หมายอยู่แล้ว แต่พอฉันได้เห็นการกระทำของพวกเธอสองคนแล้วฉันไม่น่ามีความคิดเห็นใจเสียด้วยซ้ำ ไปบอกเลิกคณินซะ ต่อให้เธอมาก่อนฉันแต่ตามนิตินัยแล้วยังไงฉันก็เป็นคู่หมั้น ถ้าไม่อยากขึ้นชื่อว่าคบซ้ำคบซ้อนผู้ชายหลายคนแถมเขายังมีคู่หมั้นอยู่แล้ว”แม้น้ำเสียงไม่ได้เกรี้ยวกราดทว่ามันกลับเย็นยะเยือกราวกับว่าข่มขู่จะเปิดโปงเรื่องการคบซ้อน เธอยอมให้คณินรู้เรื่องนี้ไม่ได้เพราะถึงอย่างไรแล้วเขาก็ยังเป็นบ่อเงินบ่อทอง คอยจ่ายทุกอย่างให้“แก!”

“เพราะว่าช้องนางคือเด็กผู้หญิงคนนั้น คือลูกของคนที่แม่แกขับรถชน จนทำให้พ่อแม่เธอกับแม่แกต้องตายในอุบัติเหตุครั้งนั้น”ร่างกายชาวาบไปทั้งตัวเหมือนโดนแช่แข็ง ดวงตาของเขาดูสับสนและพร่ามัว ศีรษะส่ายไปมาเหมือนต่อต้านสิ่งที่ได้ยินว่าไม่ใช่เรื่องจริง“ผมไม่เชื่อ พ่อโกหก มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม”“มันคือเรื่องจริง พ่อถึงได้บอกให้แกตัดใจจากหนูช้องตั้งแต่ตอนนี้ เพราะสักวันหนึ่งเธอรู้ความจริงขึ้นมาแล้วแกถล่ำลึกไปมากกว่านี้ คนที่จะเจ็บปวดมากกว่าใครก็คือเตย์นะลูก” กมลได้แต่บีบบ่าให้กำลังใจแล้วเดินจากไปเพื่อให้เวลาลูกชายได้คิดทบทวนอะไรมากกว่านี้ร่างสูงทรงตัวไม่อยู่จึงทิ้งตัวลงบนโซฟาหลับตาลงเหมือนคนกำลังใช้ความคิดแล้วภาพฉายความทรงจำก็ย้อนมา เด็กหญิงตัวป้อมนั่งร้องไห้ตัวโยนอยู่หน้าโรงศพจนเขาต้องยื่นผ้าเช็ดหน้าไปให้ซับน้ำตาและเป็นเพื่อนเล่นด้วยในช่วงเวลาอันสั้นลำคอตีบตันด้วยก้อนสะอื้นที่แล่นขึ้นมา ความรู้สึกแสบร้อนผุดในดวงตา แล้วเงยหน้าขึ้นเพื่อกลั้นหยาดน้ำตาไว้ทว่ามันก็ไม่สารถห้ามเอาไว้ได้ เขาจึงปล่อยให้น้ำตาอาบแก้มไร้เสียงสะอื้นจะให้เขาตัดใจตอนนี้จริงหรือหากช้องนางรู้ความจริงทั้งหมดเธอต้องเกลียด

“น้องครับ”เสียงเรียกสั้น ๆ ดังขึ้นและดังขึ้นอีกเมื่อไม่มีการตอบกลับ“น้อง!”“คะ” ร่างอ้วนสะดุ้งโหยงดึงตัวเองกลับมาจากความคิดแล้วมองสบตากับคนขับผ่านกระจกมองหลังรถ“จะให้พี่ไปส่งที่ไหนครับ พี่ขับรถวนไปเรื่อย ๆตามที่น้องบอกแล้วนะ”ช้องนางขบเม้มปากแล้วปรายตามองไปด้านนอกรถ เธอไม่รู้เลยว่าจะต้องไปที่ไหน ไปหาใคร เพราะญาติที่มีเพียงคนเดียวก็เพิ่งไล่เธอออกจากบ้านเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วนี่เองเหลือบมองสายตาคนขับรถแท็กซี่ซึ่งมีสีหน้าไม่ค่อยพอใจสักเท่าไรเธอจึงตัดสินใจขอลงตรงนั้น อย่างน้อยมันก็เป็นป้ายรถเมล์และมีไฟส่องสว่างคงปลอดภัยกว่าไปลงที่อื่นสมาร์ตโฟนถูกล้วงออกมาจากกระเป่าแล้วเลื่อนรายชื่อผู้ติดต่อในเครื่องดู ซึ่งมันมีอยู่ไม่กี่คน‘ณารา’นิ้วโป้งเคลื่อนไปหยุดยังชื่อเพื่อนรักเพียงคนเดียวแล้วก็หยุดค้างอยู่อย่างนั้น เธอไม่กล้าแม้แต่จะกดโทรออก เธอไม่อยากเอาเรื่องทุกข์ร้อนไปสุมใส่เพื่อน ลำพังแค่เรื่องของณาราเองมันก็หนักหนามากพออยู่แล้วไหล่กว้างเอนพิงไปด้านหลังมองรอบข้างตัวเองไม่มีแต่แต่คนยืนอยู่เบื้องหน้าเป็นถนนสี่เลนมีรถวิ่งไปมาเป็นระยะ แม้ว่ามันจะดึกมากแล้วก็ตามความรู้สึกห่อเหี่ยว ไม่มีใครอ

ตอนแรกกายไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของช้องนางด้วย ผู้หญิงหน้านิ่งคนนั้นมีศัตรูด้วยเหรอ ดูแล้วไม่น่าจะมีพิษภัยกับใคร เมื่อเห็นเตย์มีส่งภาพถ่ายข้อความขู่ทำร้ายช้องนางจากเทียร์มาให้ดูเขาจึงเข้าใจแล้วว่าศัตรูนั้นไม่ใช่ของผู้หญิงร่างอ้วนคนนั้นแต่มันเป็นศัตรูจากเพื่อนรักเขานี่เอง“ยังไม่กลับกันอีกเหรอ”ชายหนุ่มสามคนยืนพูดคุยกันอยู่หน้าร้านทั้งที่ร้านแห่งนี้ปิดไปตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ทว่าเพื่อนของเตย์มียังไม่ได้แยกกันกลับบ้านเลย“ออ กำลังจะกลับ เธอจะกลับแล้วใช่ไหม” กายก้าวเท้าเข้ามาหาจนช้องนางต้องขยับหนีสองก้าวเพราะเกรงว่ามันจะใกล้เกินไป“อือ เรากำลังจะกลับ”“ให้พวกเราไปส่งไหม” กายและผองเพื่อนเป็นคนอาสาหญิงสาวมองหน้าทั้งสามคนสลับไปมาครู่หนึ่งแล้วพ่นลมหายใจเบา ๆ มันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างที่เธอคิดเอาไว้แน่นอน“เราถามอะไรหน่อยสิ” ช้องนางหันไปหากายซึ่งยืนอยู่ใกล้ที่สุดก่อนจะสลับสายตามองเลยไปยังชายหนุ่มสองคนที่เหลือด้านหลัง“เตย์มีส่งพวกนายมาจับตาดูเราใช่ไหม” คนอ้วนท้วนไม่ได้รอให้พวกเขาตอบแต่เลือกยิงคำถามออกไปแทน คิดจะปิดบังใครก็ปิดบังไปแต่กับผู้หญิงที่หูตาไวและขี้ระแ

“ช้อง” เตย์มีขยับตัวเข้าไปใกล้ ทว่าเธอกลับถอยล่นหนี มือที่กำลังจะเอื้อมไปแตะใบหน้าค้างอยู่กลางอากาศ“เราอยากอยู่คนเดียว เราขออยู่คนเดียวสักพักนะเตย์ นายกลับไปก่อน” เบือนใบหน้ามองไปทางอื่นเหมือนกำลังปรับสภาวะความคิดเพื่อรับมือกับเรื่องนี้เตย์มีพยักหน้ารับรู้ ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มสูบก้าวเท้าไปจนถึงประตูห้องนอนแล้วหันกับมาพูดทิ้งท้ายช้องนางอีกครั้ง“เราขอแค่เธออย่าโกรธ อย่าเกลียดเราเลยนะ เพราะเราคงทนไม่ไหวหากต้องเสียคนที่เรารักไปอีกคน” เตย์มียืนคอตกมองด้านข้างของใบหน้าเธอก่อนจะตัดสินใจพูดต่อก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้พูด“เป็นแฟนกันไหม?”ช้องนางนิ่งอึ้งเพิ่มขึ้นเข้าไปอีกหันไปมองเขาด้วยแววตาที่กำลังสับสน เพิ่งมารู้ตัวว่าเขาลูกชายของคุณป้าคนนั้นไม่ถึงสิบนาทีเสียด้วยซ้ำ แล้วจู่ ๆ ก็มาขอเธอเป็นแฟนเนี่ยนะ“ไม่ต้องให้คำตอบตอนนี้ก็ได้ เราจะรอวันที่เธอให้อภัยครอบครัวเรา”เสียงประตูห้องนอนปิดลงแล้วตามด้วยเสียงประตูด้านนอก เธอรู้ได้ทันทีว่าเขากลับไปแล้ว หัวใจเธอยามนี้ปวดหนึบอย่างบอกไม่ถูกความจริงแล้วเธอก็ไม่ได้โกรธหรือเกลียดอะไรเลยเพราะเข้าใจเรื่องทุกอย่างเป็นอย่างดี ที่ผ่านมาคุณลุงก็ส่งเสียเธอและรับ