Lahat ng Kabanata ng ของเล่นของไนต์: Kabanata 111 - Kabanata 120

ธันย์ขับรถเข้ามาจอดยังลานกว้างหน้าบ้านหลังใหญ่ ตลอดทางที่ขับรถกลับมามีความผิดปกติเกิดขึ้นกับคนตัวเล็กที่นั่งอยู่เบาะด้านหลัง เพราะตั้งแต่ขึ้นรถมานลินไม่ยอมพูดกับเขาสักคำ เอาแต่นั่งเงียบมาตลอดทางจนถึงบ้าน ซึ่งสาเหตุคงหนีไม่พ้นเรื่องของเลขา มือหนาปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากตัว เขาเปิดประตูลงจากรถก่อนจะด

ติ๊ด~ แกร๊ก! ธันย์เปิดประตูเข้าบ้านมาในช่วงกลางดึก เพียงแค่ก้าวเข้ามาก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติของอุณหภูมิห้อง ทั้งที่ภายในยังคงมืดสนิท แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาแปลกใจอะไรนัก เพราะรู้ดีว่าคนที่แอบเข้ามาอยู่ในบ้านเขาตอนที่เขาไม่อยู่เป็นใคร มือหนาเอื้อมเปิดไฟจนสว่างไปทั่วทั้งห้อง กวาดสายตาคมมองส

“อื้อ...” นลินส่งเสียงครางอื้อในลำคอเบา ๆ อย่างรู้สึกรำคาญ มือเล็กยกขึ้นปัดป่ายบริเวณใบหูของตัวเอง เพราะรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังรบกวนเวลานอนจนน่าหงุดหงิด แต่ไม่ว่าจะปัดออกยังไงก็ยังไม่ยอมออก จนต้องเปลี่ยนเป็นตีแรง ๆ หากเป็นแมลงคงได้ตายคาที่ เพียะ! เกิดเสียงดัง ‘เพียะ’ ทว่าเธอกลับไม่รู้สึ

นลินกลับขึ้นมาที่ห้องทำงานของพี่ชายเพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเองให้คงที ที่เลือกที่นี่เป็นที่สงบสติอารมณ์ ก็เพราะเป็นที่เดียวที่ไม่มีคนเข้ามายุ่มย่ามได้ แกร๊ก... แต่เพียงแค่เปิดประตูห้องเข้ามาก็ต้องหยุดชะงักทันที เพราะมีเสียงพูดคุยดังมาจากภายในห้อง ก่อนที่เสียงนั้นจะเงียบไปในไม่กี่วินาที ความสงสั

บ้านหลังใหญ่ที่เงียบเหงามานาน บัดนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน สนามหญ้าหน้าบ้านถูกเปลี่ยนเป็นพื้นที่ปาร์ตี้เล็ก ๆ อย่างอบอุ่น เพื่อต้อนรับลูกหลานที่นาน ๆ ทีจะมีเวลากลับมารวมตัวกันพร้อมหน้าพร้อมตา นลินอุ้มหลานสาวอย่างนับดาวเดินออกมาจากในบ้าน ตรงไปยังสนามหญ้าที่ถูกปูทับด้วยผ้ารองก