All Chapters of รักเราไม่เคยเท่ากัน ( NC 18+ ): Chapter 111 - Chapter 120

บทที่ 1 แรกเจอ นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้มาเที่ยวสถานบันเทิงหรูหราไฮโซ คนรวยเขาใช้เงินแบบนี้สินะ ไม่ต้องคิดว่าจะพอสำหรับเดือนนี้หรือเปล่า “เต็มที่เลยนะ วันนี้พี่เลี้ยงเอง” เสียงของพี่หญิงหัวหน้าพยาบาลในแผนกของเราบอก วันนี้เรามาเลี้ยงฉลองให้พี่หญิงที่ได้เลื่อนตำแหน่ง นาน‍‍ ๆ‍ ทีจะได้ออกมาฉลองกันแบบนี้ “กล้วย วันนี้แกสวยนะ” พี่ชาเอ่ยชมฉันสวยอย่างนั้นเหรอ…ในนิยามของฉัน เมื่อส่องกระจกก็พอบอกได้ว่าไม่ขี้เหร่ แต่ถ้าจะบอกว่าสวยหยาดฟ้ามาดิน อีกล้วยก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองสวยขนาดนั้น “เจ้ก็สวยเถอะ” เจ้ชาหรือพี่ชา คนเราก็ต้องมีชื่อในวงการ วงการอะไรน่ะเหรอ วงการของสาวสองอย่างไรเล่า ชื่อจริงของพี่ชาคือชัชชาติ แต่ในเมื่อหัวใจเป็นหญิง เราเลยเรียกเขาว่าเจ้ “ฉันว่าแกน่าจะไปทำนมนะกล้วย ถ้าแกมีนมนี่คือสวยมากกว่านี้อีก” “แหมเจ้ ทำนมก็ต้องใช้เงินนะ พยาบาลเงินเดือนหลักหมื่นอย่างหนูจะเอาเงินที่ไหนไปทำ” ฉันไม่ได้พูดเกินจริงสักนิด เงินเดือนไม่กี่หมื่น ใช้ชีวิตในเมืองกรุงแต่ละเดือนจะเหลือเงินสักกี่บาท ให้พอมีใช้ให้ถึงเดือนชนเดือนก็ดีเท่าไหร่แล้ว ยุคสมัยนี้อ

ฉันกลับถึงห้องในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา บอกเลยว่าขึ้นรถไฟฟ้ามาแบบสภาพแทบดูไม่ได้ แต่ยังดีที่มีสูทตัวโคร่งของไอ้บ้ากามนั่นคลุมไว้ ว่าแต่ไอ้บ้านั่นเอาเสื้อของมันมาคลุมฉันไว้ตอนไหนเนี่ย แม่จะเอาไปเผาแช่งชักหักกระดูกเลย คอยดูนะ ‘กล้วย! แกอยู่ไหนเนี่ย’ อ๋า...ฉันลืมเจ้ชากับพี่หญิง “เจ้ชา กล้วยกลับแล้ว เมาน่ะเจ้ ไม่ไหว” ‘จะกลับก็ไม่บอก แกนี่นะ น่าตีจริง ๆ เออ ๆ ไว้ค่อยคุยกัน’ ฉันถอนหายใจอย่างไว้อาลัยกับอาการเมาของตัวเอง สาบานเลย ต่อไปจะไม่เมาแล้วทำอะไรบ้า ๆ แบบนี้อีกแล้ว คอนโดของฉันอยู่ใกล้โรงพยาบาลเอกชนที่ทำงานอยู่ สภาพความเป็นอยู่ก็เหมือนพนักงานชนชั้นกลางของสังคมเมืองหลวงทั่วไปนั่นแหละ ไม่เลวร้ายแต่ก็ไม่ได้หรูหรา “เหนื่อยจัง” ฉันล้มตัวลงนอนมองเพดานห้อง คิดคำพูดที่จะบอกเพื่อนรัก ไม่อยากให้เพื่อนเสียใจเลย หมอธาร์กับน้ำเพิ่งกลับมาคบกันได้ไม่นานหลังจากที่ห่างกันไปตั้งห้าปี งานแต่งงานของทั้งสองกำลังจะมีขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า แต่ยังไงฉันก็ต้องบอก ในเมื่อมันเป็นความจริง ดีกว่าให้เพื่อนรู้ทีหลัง ถึงตอนนั้นยิ่งแก้ไขอะไรไม่ได้

“แต่เหนือบอกให้ผมรอนะ” ถึงหลานจะบอกให้เขารอ แต่เขาไม่จำเป็นต้องรอก็ได้ ฉันไม่อยากทะเลาะกับคนตรงหน้าต่อหน้าหลาน ให้ตายเถอะ ฉันเงียบและหันหลังให้คนเรื่องมาก อยากยืนตรงนี้ก็ยืนไป ฉันขยับออกห่างจากคนที่ตัวเองไม่อยากจะเสวนาด้วยสักเท่าไหร่ “รู้หรือเปล่าว่าที่คุณทำ ผมเสียหายไปเท่าไหร่” คำพูดของเขาทำฉันเงยหน้ามองคนพูดที่หน้าเหมือนเจ้าบ่าว แต่ตัวค่อนข้างหนากว่าเล็กน้อย พี่ชายฝาแฝดออกจะใจดี ทำไมแฝดน้องถึงได้ใจร้ายกับคนสวยอย่างกล้วยได้ลงคอ “จะรู้ได้ไงคะ” “ชื่อเสียงประเมินค่าไม่ได้ ผมน่าจะฟ้องคุณสักสิบหรือยี่สิบล้าน” หูอีกล้วยไม่ได้ฝาดใช่ไหมคะ สี่ซ้าห้าพันยังพอสแกนจ่ายได้ สิบยี่สิบล้านก็รู้ว่าฉันไม่มีปัญญาจ่ายหรอก ยังจะมาขู่ เพื่อนเล่นหรือไง! “ทำไมเงียบละครับ จะรับผิดชอบยังไง” หน้าตาก็หล่อทำไมนิสัยไม่ดีเหมือนหน้าตา ฉันจะพูดยังไงให้คนใจร้ายตรงหน้าเลิกแกล้งกันสักที “เยอะขนาดนั้นฉันคงต้องเอาตัวเข้าแลกแล้วค่ะอาไธม์” เอามุกนิยายน้ำเน่านี่แหละ นางเอกมักเสนอตัวให้พระเอกเพื่อชดใช้หนี้นี่นา เรียกอาเหมือนเหนือแล้วกัน เผื่อเขาจะให้ดูเอ็น...เอ๊ย! เ

“ค่ะ แล้วไงต่อคะ” “ผมจำได้ว่า ในช่องคุณมีคนติดตามหลักหมื่น” ช่องที่เขาว่าคือแชแนลทางโซเชียลนั่นแหละ ฉันมีช่องทางโซเชียลอัดคลิปลิปซิงค์พูดตามประเด็นดัง‍‍ ๆ‍ ที่กำลังเป็นที่นิยมของสังคม และคลิปแนะนำงานพยาบาลเบื้องต้นต่าง ๆ แต่ที่ดังที่สุดน่าจะเป็นคลิปหมอหล่อบอกต่อด้วย ไม่ยักรู้ว่าเขารู้จักฉันด้วย “แล้วไงคะ คุณจะให้ฉันโพรโมตคลินิกให้คุณเหรอ” ถ้าแค่โพรโมตให้ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร ฉันทำได้ เพราะจริง ๆ เรื่องทั้งหมดก็เกิดจากความเข้าใจผิดของฉันนี่แหละ “ทำมากกว่านั้น” อะไรคือมากกว่านั้น ฉันหันกลับมามองหน้าเขา “จากพยาบาลหน้าตาธรรมดาอย่างคุณ ผมจะเมกโอเวอร์ให้คุณสวยจนไร้ที่ติ” ฉันขมวดคิ้วกับความคิดของเขา “ทำไมฉันต้องทำ” ใช่ว่าฉันไม่อยากสวย ใครก็อยากสวย แต่ฉันหมั่นไส้ไอ้คุณหมอปากเสียนี่ไง ย้ำเหลือเกินว่า ‘หน้าตาธรรมดา’ ฉันไม่สวยขนาดนั้นเลยเหรอ! “คุณเป็นคนทำให้ผมเสียหายนะ หรือต้องให้ผมบอกน้ำกับธาร์” เขาขู่ฉันอีกแล้ว ขู่ด้วยคำพูดเดิม‍‍ ๆ‍ “แล้วคุณจะจ้างฉันยังไง” “ผมให้คุณเดือนละห้าหมื่น สัญญาหนึ่งปี” ฟังดูข้อเสนอก็น่าสนใ

ผมเดินตรงไปยังเก้าอี้ที่พนักพิงสูงบังคนที่หลับอยู่ “คุณ คุณ” ผมเรียกคนที่นอนหัวทิ่มพื้น ผมเผ้าปิดหน้าปิดตา ยิ่งทำให้ผมแน่ใจว่าตัวเองไม่น่าจะรู้จักคนตรงหน้า “หมอ” แต่พอเสียงเธอเปล่งออกมาเท่านั้น ผมก็รู้ทันทีว่า ธีริศราคือยายป้ากล้วยของหลานชายตัวน้อย “กล้วย?” “อืม รอนานมาก กลับกันเถอะ หิว” เดี๋ยวนะ “คุยกันก่อน” ผมบอกกับคนที่ทำท่าลุกจะออกจากคลินิก “หิว”พอได้ยินคำนี้ ผมได้แต่ถอนหายใจ เพราะอย่างงี้ไงถึงได้อ้วนอย่างนี้ (จริง ๆ ก็ไม่ได้อ้วนมากหรอก แค่อวบระยะท้ายสุด) กินไม่ดูเวล่ำเวลา นี่มันเลยห้าโมงเย็นแล้ว คนดูแลรูปร่างใครเขากินข้าวกัน ผมได้แต่ถอนหายใจ มองเธออย่างตำหนิ “ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย รอคุณนานมาก” “ใครใช้ให้รอ” ปากก็บอกไปอย่างนั้น แต่แท้จริงแล้วผมไม่รู้ชื่อจริงของเธอ รู้แค่ว่าเธอเป็นเพื่อนสายน้ำชื่อกล้วย “หมอโกรธเหรอ ฉันเลี้ยงข้าวก็ได้ อย่าโกรธเลยนะ” “สำคัญตัวผิดไปหรือเปล่า ใครจะโกรธคุณกัน” ผมมองไปรอบ‍‍ ๆ‍ เห็นคุณหมวยกับพนักงานคนอื่นยืนอมยิ้มอยู่ นี่อย่าบอกนะว่าทุกคนคิดไปไกล