รักเราไม่เคยเท่ากัน ( NC 18+ )

รักเราไม่เคยเท่ากัน ( NC 18+ )

last updateLast Updated : 2026-03-23
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
315Chapters
11.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เธอท้อง...โดยที่เขาไม่รับรู้ เขาคือครอบครัวเดียวในชีวิตฉัน ผิดไหมถ้าฉันจะทำเกินเลยจากข้อตกลง ผิดไหมที่ฉันจะใช้ลูกมาเป็นเครื่องมือในวันที่ข้อตกลงของเราทั้งสองจะจบลง แต่พระเจ้าคงไม่เข้าข้างคนขี้โกงอย่างฉันสินะ ในวันที่ฉันรู้ว่าตัวเองท้อง เขาก็จากไปแล้ว เพราะสถานะเป็นแค่เด็กเลี้ยงในความลับ เมื่อช่องทางการติดต่อประจำติดต่อไม่ได้ เขาทำตามสัญญาทุกอย่าง "ฉันจะดูแลเธอเองจนกว่าเธอจะเรียนจบ" วันที่ฉันเรียนจบเขาก็จากไป โดยไม่เคยได้รับรู้ลูกในท้องที่เขาไม่ตั้งใจ ห้าปีจากที่ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสได้เจอกันอีก สุดท้ายฉันกับเขาก็ได้เจอกันกับคำถามสุดปวดใจ "พ่อของเหนือไปไหนแล้วล่ะ" "คงตายแล้วมั้งคะ ไม่ได้ติดต่อเลย" "แย่จัง" "ค่ะ แย่จัง" "เธออย่าไปสนใจคนแบบนั้นเลยน้ำ" "ค่ะ ไม่คิดจะสนใจนานแล้วค่ะ" "อืม ดีแล้ว ผู้ชายเลว ๆ พรรค์นั้น" "ค่ะ หมอ" ในเมื่อเขาคิดว่าลูกไม่ใช่ลูกเขา ฉันก็จะไม่บอก อยู่กันสองคนมาได้ตั้งหลายปี ทำไมจะอยู่กันตามลำพังสองคนต่อไปไม่ได้

View More

Chapter 1

คำโปรย

佐伯雅人(さえき まさと)は、岡田咲良(おかだ さくら)が気まぐれに付き合っていた男性モデルだった。そのしつこさから逃れるため、彼女は遠く離れたヴァルティア帝国へ渡った。

別れてから五年。雅人はテック業界の新星となり、資産は国内トップ10に入るまでになっていた。

一方、咲良は破産し、すっかり落ちぶれて帰国。さらに骨肉腫の末期と診断され、余命はわずか一か月だった。

二人の再会は――お見合いの席だった。

……

南浜市の街角にあるカフェ。

男の声は低く艶やかだったが、氷のように冷たかった。

「咲良さんの『サービス』は、一時間いくらだ?」

その嘲るような一言に、咲良はまるで氷の底に突き落とされたような感覚に襲われた。背筋に寒気が這い上がり、骨の隙間からせり上がる痛みは一層鋭くなっていく。彼女は無意識にに奥歯を噛み締め、激痛に耐えた。

雅人は咲良の正面に座っていた。完璧に仕立てられたチャコールグレーのスーツが、広い肩と引き締まった腰を包み込む。五年の歳月で、彼は青臭さがすっかり消え、全身から気品と冷ややかな鋭さが漂っていた。

かつて咲良だけを見つめ、愛情を注いだ深い瞳には、今や冷たい視線と嘲笑しか残っていない。

まさか、ただ依頼人の代理として臨時でお見合いを引き受けただけなのに、五年前に自ら捨てた元恋人と出くわすことになるとは――一体誰が想像できただろう。

咲良は胸の奥がきゅっと締め付けられ、今すぐ立ち去りたい衝動を必死に押し殺し、心の中で何度も言い聞かせた――

咲良と雅人はもう五年前に別れた。今日は依頼人のためにこのお見合いを壊しに来ただけ。これは仕事なのだ、と。

こわばった舌がようやく動き、彼女は営業スマイルを作って、乾いた張り詰めた声で口を開いた。「九条紅葉(くじょう もみじ)さんが二千円で、私に代理お見合いを依頼されました。雅人さんが紅葉さんのご両親に性格が合わないとおっしゃってくだされば、私の任務は完了です。どうか紅葉さんを困らせないでください」

「困らせる」という言葉を発した瞬間、咲良は自分は言葉を間違えたことに気づく。恐る恐る視線を上げると、案の定、雅人の表情は暗く沈んでいた。

かつて咲良は、この言葉で彼を深く傷つけたのだ。

五年前、岡田ホールディングスが経営破綻し、国内資産はすべて買収され、さらに咲良は骨肉腫を宣告された。

雅人を巻き込みたくない一心で、彼女は彼のプロポーズを冷たく拒んだ。

あの日は暴風雨だった。雅人は咲良の家の前に丸一日一夜立ち続け、高熱で意識を失っても、うわ言のように彼女の名を呼び続けた。

そして目覚めた彼に、咲良が投げつけた第一声は――「あなたは私が遊んだだけの男性モデルよ。もう飽きたの。これ以上つきまとわないで」

咲良のまぶたが震え、四肢に細かな刺痛が走る。押し寄せる痛みが波のように全身を呑み込んだ。

次の瞬間、雅人の冷たい嗤いが響く。「二千円か。かつて何千万も投げ打って男性モデルと遊んでた咲良さんが、そこまで落ちぶれるとはな」

「五年前のように、好き放題侮辱できると思っているのか?」その声は氷のように冷ややかだった。「値段を言え」

咲良の爪が掌に食い込み、雅人の言葉は鋭い刃のように胸を貫いた。「お断り――」

言い終えるより早く、雅人は「パシン」と鋭い音を立てて札束を机に叩きつけた。

あまりの勢いで、束ねられた紙幣が舞い散り、床いっぱいに広がる。

喉が詰まり、拒絶の言葉を飲み込んだ。視界が滲み、咲良は慌てて顔を伏せる。そのせいで、雅人の瞳に一瞬だけ浮かんだ後悔の色を見逃した。

今の雅人の仕草は、十年前の出会いのときと同じだった。

あの日、友人にそそのかされて男性モデルを呼んだ咲良は、ずらりと並んだ媚びた笑顔の男たちの中から、所在なげに立つ雅人を一目で選んだ。

冷ややかで距離を置いた空気をまとい、水晶のシャンデリアの光がその顔にだけ金色の粒を散らすように輝いて――咲良の視線は釘付けになった。

彼女は豪快にカードを差し出した。「二千万円、あなたを選ぶわ」

そして今、かつて雅人に与えた屈辱が、十年の時を経て彼女のプライドを打ち砕いた。

仕返しだと分かっていても、咲良は背中に走る痛みに耐え、唇を噛んで呻き声を押し殺し、震える指で一枚一枚金を拾い集めた。

五年間の治療で積み重なった莫大な医療費。咲良はプライドを捨てても、生きるために必死で金を稼いできた。この程度の屈辱など、取るに足らない。

雅人はそのやせ細った背中を見つめ、複雑な眼差しをして、眉をわずかにひそめた。

岡田家の破産が、かつて誇り高く傲然としていた咲良に、たった二千円のためにここまで耐えさせる――その事実が胸を締め付ける。それでも彼は動かなかった。

咲良が最後の一枚を拾い終えたとき、雅人の重い声が落ちた。「金を受け取った以上、それなりの『態度』を見せろ。ついて来い」

そう言って、雅人は揺れる感情を押し隠し、背を向けた。

その言葉は咲良の張り裂けそうな心に重く響き、痛みが全身を駆け巡った。

涙で視界が滲む中、彼の背に向かって、咲良は震える指で薬瓶を開け、錠剤を数粒飲み込み、目元を拭いながら机を支えに立ち上がった。二秒ほど息を整え、ふらつきながらも彼の後を追った。

ベンツの車内には、雅人の爽やかなシトラスの香りが満ちている。彼は無表情で前を見据え、エンジンをかけた。

咲良は後部座席の斜め後ろに座り、彼の視界に入らない位置からその横顔を名残惜しそうに見つめる。自然と記憶が甦った。

咲良の「遊び」の申し出は、雅人の強い拒絶で終わった。それでも咲良は、お嬢様としてのプライドを捨て、三か月かけて彼を追い続けた。

高価なブランド品を贈っても、彼はすべて突き返した。

街中の赤いバラを買い占めて告白しても、彼は冷ややかに受け流した。

病気の妹を転院させ、費用を全額負担しても、彼は借用書を書いて距離を取った。

だが、妹の手術のために額と膝を血まみれにして手に入れた数珠――そのとき初めて、この冷酷な男は心を開いた。

五年間の恋人時代、雅人の世界は咲良で満ちていた。

誕生日パーティーが両親の喧嘩で台無しになったとき、雅人は彼女を窒息しそうな家から連れ出し、希少な「青い涙」を見に行った。

胃腸炎で入院した彼女に、一日三食を手作りし、一口ずつ食べさせた。

一日二時間しか眠らず、三つの仕事を掛け持ちして、彼女が何気なく口にしたブランドの新作ブレスレットを贈った。

その頃の二人は、普通の恋人たちと同じように幸福だった。

町の端から端まで手をつなぎ、彼女の好きなケーキを買いに行った。

卒業旅行では海に沈む夕日を見に行き、空いっぱいの茜色が海面に金の粒のように散った瞬間、笑いながらキスをした。

二人だけの家で愛を重ね、幾度も咲良は雅人の腕の中で永遠を誓った。

だが、運命は無情だった。十年後、雅人はテック業界の新星として将来を嘱望され、咲良は破産し、命は残り一か月。

ブレーキ音が彼女の思考を断ち切った。車を降りると、そこには控えめながらも豪奢な内装のプライベートレストランがあった。

雅人が入口のスタッフに車のキーを放る。その仕草で、左手首に巻かれた数珠が目に入る。

咲良は思わず彼の腕を掴み、その手首を凝視した。

それは、かつて雅人の妹――佐伯月華(さえき つきか)のために彼女が手に入れた数珠だった。なぜ今、彼が身に着けているのか?

触れようとした瞬間、雅人の顔色が険しくなり、冷たく彼女の手を振り払った。偶然、その手の甲を叩く形になった。

「パシン」という音に、咲良ははっとして、掴んでいた手を離す。

雅人は赤くなった彼女の手の甲を見て、一瞬動きを止めた。自分の反応が過剰だったことに気づき、内心の苛立ちを押し殺しながら低く言った。「勝手に触るな」

咲良はさらに問いかけようとしたが、その前に澄んだ笑い声が響いた。「雅人、待ってたよ。会いたかった! 雅人は、私に会いたくなかった?」

咲良の体が一瞬で固まる。その少女の横顔は、自分とよく似ていた。彼女は雅人の腕に抱きつき、軽く揺らして甘え、輝く笑顔が咲良の胸を締め付けた。

雅人の紹介が聞こえる。「彼女は俺の恋人、望月芽衣(もちづき めい)だ」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
315 Chapters
คำโปรย
เขาคือครอบครัวเดียวในชีวิตฉัน ผิดไหมถ้าฉันจะทำเกินเลยจากข้อตกลง ผิดไหมที่ฉันจะใช้ลูกมาเป็นเครื่องมือในวันที่ข้อตกลงของเราทั้งสองจะจบลง แต่พระเจ้าคงไม่เข้าข้างคนขี้โกงอย่างฉันสินะ ในวันที่ฉันรู้ว่าตัวเองท้อง เขาก็จากไปแล้ว เพราะสถานะเป็นแค่เด็กเลี้ยงในความลับ เมื่อช่องทางการติดต่อประจำติดต่อไม่ได้ เขาทำตามสัญญาทุกอย่าง “ฉันจะดูแลเธอเองจนกว่าเธอจะเรียนจบ” วันที่ฉันเรียนจบ เขาก็จากไป โดยไม่เคยได้รับรู้ว่ามีลูกในท้องที่เขาไม่ตั้งใจ ห้าปีจากที่ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสได้เจอกันอีก สุดท้ายฉันกับเขาก็ได้เจอกันกับคำถามสุดปวดใจ “พ่อของเหนือไปไหนแล้วล่ะ” “คงตายแล้วมั้งคะ ไม่ได้ติดต่อเลย” “แย่จัง” “ค่ะ แย่จัง” “เธออย่าไปสนใจคนแบบนั้นเลยน้ำ” “ค่ะ ไม่คิดจะสนใจนานแล้ว” “อืม ดีแล้ว ผู้ชายเลว‍ ‍ๆ พรรค์นั้น” “ค่ะ หมอ” ในเมื่อเขาคิดว่าลูกไม่ใช่ลูกเขา ฉันก็จะไม่บอก อยู่กันสองคนมาได้ตั้งหลายปี ทำไมจะอยู่กันตามลำพังสองคนต่อไปไม่ได้ “คุณยายของคุณเป็นโรคหัวใจขาดเลือด ซึ่งน่าจะ
Read more
บทที่ 1
“คุณยายของคุณเป็นโรคหัวใจขาดเลือด ซึ่งน่าจะเป็นมานานแล้ว แต่คนไข้ไม่เข้ารับการรักษา” คำพูดของคุณหมอตรงหน้าทำฉันตัวชาไปทั้งแถบ ยายสายใจของฉันบ่นเหนื่อยติดต่อกันมาหลายเดือนแล้ว ฉันพยายามพาท่านมาหาหมอ แต่ท่านก็ไม่ยอมมา จนกระทั่งวันนี้... “เนื่องจากคนไข้อายุมากแล้วและหัวใจทำงานได้น้อยลงมาก หมอคิดว่า...” “เข้าใจค่ะ” ฉันก้มหน้ารับฟังสิ่งที่หมออธิบาย ในเมื่อฉันเรียนพยาบาลปีที่สองแล้ว ทำไมจะไม่เข้าใจว่าสิ่งที่หมอพูดคือต้องการให้ทำใจในช่วงเวลาสุดท้าย และยายของฉันอายุมาก การรักษาหรือยื้อชีวิตก็เป็นเรื่องยาก ฉันกุมมือคนที่นอนอยู่บนเตียง เครื่องช่วยหายใจยังทำหน้าที่ได้อย่างปกติ อยากจะบอกว่าให้ยายสู้‍ ‍ๆ อยากจะบอกว่าให้ยายหายไว‍ ‍ๆ แต่ฉันรู้ว่าคำพูดของฉันไม่มีทางเป็นไปได้เลยสักนิด ยายไม่มีทางหาย คำว่าดีขึ้นสำหรับโรคนี้ โรคที่เกิดจากอวัยวะที่สำคัญที่สุดของร่างกาย การหายจากโรคเรียกว่าปาฏิหาริย์เท่านั้น “ญาติหมดเวลาเยี่ยมแล้วค่ะ” เสียงของพี่พยาบาลประจำห้องไอซียูบอกฉัน “เดี๋ยวน้ำมาใหม่นะคะ” ฉันกระซิบบอกยาย เดินออกจากห้องไอซียู เวลานี้เป
Read more
บทที่ 2
ฉันไม่รู้ว่าตัวเองนั่งอยู่มุมนั้นนานแค่ไหนและไม่รู้ว่ามีใครมองบ้าง เวลานี้ฉันไม่อายอะไรทั้งนั้น ฉันเสียครอบครัวของฉันไปแล้ว ไม่มีแล้วคนที่ฉันรักที่สุดในชีวิต ‘น้ำ กินข้าวลูก’ ไม่มีแล้วสินะเสียงนี้ ไม่มีอีกแล้วเสียงเรียกอย่างเอ็นดูและรักใคร่ ไม่มีอีกแล้ว ฉันใช้มือทุบหน้าอกตัวเอง เพราะแรงสะอื้นทำให้หายใจไม่ทัน ภาพที่ฉันกับยายอยู่ด้วยกันยังฉายชัดในหัวสมองของฉัน ‘น้ำเรียนเหนื่อยไหมลูก ไม่ต้องนวดให้ยายก็ได้ เรียนมาเหนื่อย พักบ้างก็ได้ลูก’ แล้วคราวนี้ฉันจะนวดให้ใครอีก กลับบ้านมาแล้วฉันจะคุยกับใคร ‘ยายว่า ไรอันร้องเพราะมากนะ’ ต่อไปฉันจะดูทีวีกับใคร เสียงเฮของยายเวลานักร้องที่ยายชอบชนะการแข่งขันคงไม่ได้ยินอีกแล้ว เสียงนั้นฉันจะไม่ได้ยินอีกแล้วใช่ไหม ไม่มีแล้วใช่ไหม ‘ชุดผ้าฝ้ายนี่ยายจะเอาไว้ใส่วันรับปริญญาของน้ำ’ ‘พอน้ำเรียนจบ ยายไม่ต้องขายของแล้วนะ น้ำจะเลี้ยงยายเอง’ “ยายจ๋า” ฉันเรียกยายเสียงเบาหวิว รู้ว่าไม่อยากให้ยายเป็นห่วง แต่ฉันห้ามน้ำตาของตัวเองไม่ได้จริง‍ ‍ๆ ในอกมันทั้งจุกทั้งเจ็บ ถ้าไม่ได้ปลดปล่อยเป็นน้ำตาออกมา
Read more
บทที่ 3
‘พ่อ’ ญาติเพียงคนเดียวของฉัน เลือดในตัวฉันมาจากเขาครึ่งหนึ่ง ปฏิเสธไม่ได้ว่าเรามีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือด แต่...ในความเป็นจริง ฉันเองไม่แน่ใจว่าเขายังคิดว่าฉันเป็นลูกอยู่หรือเปล่า หวังว่าพ่อคงยอมช่วย ใกล้เปิดเทอมแล้ว ฉันต้องจ่ายค่าเทอม เงินที่มีในบัญชีพอแค่จ่ายค่าเช่าห้องกับค่ากินค่าอยู่ไปอีกสักสองถึงสามเดือนเท่านั้น ถ้าฉันจะขายกับข้าวเหมือนยาย ฉันก็คงไปเรียนไม่ทัน ถ้ายืมพ่อก่อนระหว่างที่ทำเรื่องกู้กองทุน ‘กยศ.’ น่าจะทัน อย่างน้อยก็แค่ขอยืม ไม่ได้ขอเลย “คิดอะไรอยู่” เสียงของคุณหมอทำให้ฉันตื่นจากภวังค์ “เปล่าค่ะ คุณหมอ ขอบคุณคุณหมอมากนะคะ ถ้าอย่างนั้นน้ำขอตัวก่อนค่ะ” “ให้ฉันไปส่งที่บ้านไหม” ฉันกะพริบตาปริบ‍ ‍ๆ ไม่คิดว่าเขาจะมีน้ำใจไปส่งถึงที่บ้าน “ขอบคุณค่ะหมอ” ฉันยกมือไหว้อีกครั้งกับน้ำใจที่เขามอบให้ เพียงไม่นานเราสองคนก็มาถึงบ้านเช่าหลังเล็กที่ตอนนี้เหลือเพียงฉันคนเดียวเท่านั้น คิ้วของคุณหมอขมวดอย่างสงสัย คงเพราะสภาพบ้านที่ทั้งเก่าและโทรม หมู่บ้านจัดสรรที่มีเพียงไม่กี่หลัง ทาวน์เฮาส์ชั้นเดียวที่
Read more
บทที่ 4
‘โอ๊ย...จะเอาที่ไหนมาให้ ทุกวันนี้ก็หาเช้ากินค่ำ ถ้าไม่มีปัญญาก็ไม่ต้องเรียน แล้วไม่ต้องคิดจะไปค้ำประกันกู้ กยศ.ให้เลยนะ ไม่เคยได้ยินเหรอที่พวกยืมแล้วไม่คืน ถ้าลูกพี่ยืมแล้วไม่ใช้ คนลำบากก็คือฉันกับลูก’ เสียงของเมียใหม่พ่อดังลั่นมาตามสาย และแน่นอนว่าพ่อไม่เถียงสักคำ “ไม่เป็นไรค่ะพ่อ” ‘เอ่อ น้ำ...’ พ่อเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่ก็ไม่ทันได้พูดเมื่ออีกเสียงดังขึ้นมาก่อน ‘ให้มันไปขายตัวเหมือนแม่มันโน่น ไม่ต้องรงต้องเรียนแล้ว หาผัวแล้วเกาะผัวกินไปสิ แต่ลูกพี่หน้าตามันขี้เหร่ คงไม่มีใครเอา..’ ตู๊ด...ตู๊ด... ไม่ใช่พ่อที่ตัดสายทิ้ง เป็นฉันนี่แหละที่ไม่อยากได้ยินอะไรอีกแล้ว ทนฟังไม่ไหว เมียใหม่ของพ่อเกลียดฉันยิ่งกว่าอะไร ทำไมฉันจะไม่รู้ แต่ตอนนี้ฉันไม่มีใครให้พึ่งแล้ว น้ำตาไหลอีกครั้ง ไม่อยากร้องไห้หรอกนะ แต่ตอนนี้ไม่รู้จะทำอะไรได้ดีไปกว่านี้ หรือฉันควรจะเลิกเรียนดีไหม อีกตั้งสองปีกว่าเลยนะ ปิดเทอมอีกตั้งหลายวัน เดี๋ยวเปิดเทอมฉันค่อยไปปรึกษาอาจารย์ปรึกษาเพื่อนดีกว่าว่าจะทำยังไงได้บ้าง คงเพราะว่าร้องไห้หนักเกินไปทำให้
Read more
บทที่ 5
เฮือก! “คนไข้ฟื้นแล้วค่ะหมอ”ใบหน้าแรกที่ฉันได้เจอคือคนสุดท้ายที่ฉันได้เจอเมื่อวาน “ฟื้นแล้วเหรอ ‘สายน้ำ’ ” “หมอธาร์” ภาพคุณหมอหนุ่มที่บอกฉันเมื่อวานว่า ‘ไว้เจอกัน’ สุดท้ายฉันก็เจอเขาอีกครั้งในโรงพยาบาล ฉันได้ยินหมอกับพี่พยาบาลคุยกันหลายอย่าง แต่ถามว่าฉันพอจับใจความอะไรได้ไหม ฉันแทบจับใจความอะไรไม่ได้เลย ฉันง่วงเกินกว่าจะลืมตาหรือพูดคุยกับใครได้อีกเพียงไม่นานฉันก็หลับไปอีกครั้ง เช้าวันถัดมา ภาพตรงหน้าฉันยังเป็นคุณหมอคนเดิมพร้อมกับพยาบาล คิดว่าน่าจะมาตรวจไข้ ข่าวดีคือฉันสามารถกลับบ้านได้แล้ว ฉันถูกช่วยออกมา มีอาการสำลักควันและเป็นแผลไฟไหม้ตรงมือ ทุกอย่างในร่างกายปกติ สามารถกลับบ้านได้แล้ว น่าดีใจจัง นอนโรงพยาบาลแค่สองคืนก็กลับบ้านได้แล้ว แต่...ฉันจะกลับไปไหน บ้านเช่าหลังนั้นไหม้จนไม่เหลือซาก ไม่ใช่แค่บ้านฉันเท่านั้น แต่เป็นบ้านแถวนั้นทั้งแถบ ฉันนั่งอยู่ตรงนี้นานแล้ว หน้าห้องจ่ายยา เสียงผู้คนมากมายคุยกัน เสียงหมอ เสียงพยาบาล เสียงญาติคนไข้คุยกันทั้งภาษากลาง ภาษาเหนือ ในหัวฉันยังสับสนมึนงง เส
Read more
บทที่ 6
“น้ำเรียนอยู่ใช่ไหม” “ใช่ค่ะ เรียนพยาบาลปีสอง เอ่อ หมายถึงเทอมหน้าก็ขึ้นปีสอง” ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมใหญ่ “อายุสิบเก้าแล้วใช่ไหม”ฉันพยักหน้าอีกครั้ง เขาเคยเห็นบัตรประชาชนของฉันแล้วในตอนที่เราไปแจ้งการตายของยาย จึงไม่แปลกใจว่าเขารู้ได้อย่างไร “เพราะผมเป็นอินเทิร์น น้ำเป็นนักศึกษาพยาบาล มันอาจไม่ค่อยเหมาะสมถ้าคนรู้ว่าเราอยู่ด้วยกัน เอ่อ ผมหมายถึง...” “น้ำเข้าใจค่ะหมอ อยู่ข้างนอก น้ำจะไม่รบกวนหมอ” ฉันเข้าใจสิ่งที่หมอต้องการจะสื่อ ก็เข้าใจว่าเขาเป็นผู้ชายทั้งยังหน้าตาดี จะอยากให้ใครรู้ได้อย่างไรว่าอยู่กับผู้หญิงที่เขาให้สถานะว่า ‘แม่บ้าน’ “อืม” คุณหมอธาร์ตอบรับเพียงเท่านั้นหนึ่งเดือนต่อมา ความสัมพันธ์ของฉันกับหมอค่อนข้างเป็นเพื่อนร่วมห้องที่ดี หน้าที่แม่บ้านตลอดหนึ่งเดือนมานี่ฉันไม่ขาดตกบกพร่องเลยแม้แต่น้อย เรียกว่าบริการดียิ่งกว่าคุณชาย “หมอกลับมาแล้วเหรอคะ” ทันทีที่ประตูห้องเปิด ฉันก็ปรี่เข้าไปรับกระเป๋ากับเสื้อคลุมของอีกฝ่ายไปเก็บ น้ำดื่มเย็น‍ ‍ๆ วางไว้ด้านหน้าคุณหมออย่างเอาใจ “ไหนขอดูหน้าใกล้‍ ‍ๆ หน่
Read more
บทที่ 7
ฉันนึกสงสัยว่าเพราะเขาไม่เห็นฉันเป็นผู้หญิงใช่ไหม ถึงได้นึกอยากจะใส่แต่กางเกงก็ใส่ เงินทองก็มีเยอะแยะ เสื้อที่มีใส่บ้างก็ได้เถอะ บางวันฉันเห็นคุณหมอใส่แค่กางเกงขาสั้นที่แทบจะเหมือนกางเกงในบรีฟสีดำออกกำลังกาย สงสารน้ำบ้างเถอะหมอ น้ำลายเอย เลือดกำเดาของน้ำจะไหลย้อยออกมาอยู่แล้ว บางทีฉันก็อดคิดไม่ได้นะ ว่าหมอกำลังอ่อยฉัน แต่บางครั้งกลับรู้สึกว่าหมอคงไม่ได้เห็นฉันเป็นผู้หญิง หรือว่าหมอจะไม่ได้ชอบผู้หญิง จริงสิ ตั้งแต่ที่รู้จักกัน ฉันยังไม่เคยเห็นเขาพาผู้หญิงมาค้างที่ห้องด้วยเลยสักครั้ง หรือว่าเขาไปซื้อกินข้างนอก ไม่หรอกมั้ง เป็นหมอใช้ทุนงานยุ่งยิ่งกว่าอะไร เวลาจะนอนยังแทบไม่มี วัน‍ ‍ๆ ได้นอนกี่ชั่วโมงกัน วันหยุดก็ใช่ว่าจะมีเยอะแยะเที่ยงคืน ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ดูตามแผนที่แล้วไม่ไกลจากคอนโดของคุณหมอ ฉันขับรถมาแค่สิบนาที ในตัวเมืองเชียงใหม่ก็แคบ‍ ‍ๆ ร้านแต่ละร้านก็ไม่ไกลกันมากนัก ขับรถแค่ไม่ถึงสิบนาทีก็มาร้านอาหารกึ่งผับ ดูจากสถานที่แล้ว ที่นี่คงไม่เหมาะกับนักศึกษาอย่างพวกฉัน แค่ทางเข้า แค่ที่จอดรถหรือแม้แต่ รปภ. ต่างดูดีมีระดับ เห
Read more
บทที่ 8
‘ปากน่าจูบ’ อยากลองจูบกับเขาสักครั้ง อยากรู้ว่าปากที่ดูนุ่มหยุ่นนั้นจะนุ่มอย่างที่คิดหรือเปล่า ฉันละสายตาจากใบหน้าหล่อเหลาอย่างตัดใจ ถ้ามัวแต่มองเขา คนไข้รายแรกอย่างเขาคงหนาวตายเสียก่อน ฉันเปลี่ยนไปเช็ดแขนขาทั้งสองข้างก่อนจะกลับมาในส่วนที่ใกล้หัวใจและกล่องดวงใจที่สุด ซิกซ์แพ็กแน่น‍ ‍ๆ การสัมผัสผ่านผ้าขนหนูให้ความรู้สึกดีมาก ดีเสียจนฉันต้องแอบวางมือไว้บนลอนกล้ามเนื้อนั่น ‘น่าลูบ’ อยากลูบด้วยมือเปล่า ความแข็งเป็นลอนของเขาทำฉันเหงื่อแตกทั้ง‍ ‍ๆ ที่ในห้องไม่ใกล้เคียงคำว่าร้อนเลยสักนิด สายตาฉันมองเลยไปยังกางเกงบ็อกเซอร์ ฉันควรถอดออกแล้วเช็ดทำความสะอาดทุกส่วน หลับตาตั้งสติ เขาเป็นคนไข้ คนไข้เท่านั้น เธอต้องทำได้สิน้ำ ทำได้แน่นอน มือบางของฉันยังสั่นเพราะความกลัว ทั้ง‍ ‍ๆ ที่บอกตัวเองว่าทำได้ ทำได้แน่นอน แต่เวลาทำจริง ใจมันสั่นจนไม่อาจควบคุมมือตัวเองได้ “ว้าย!” ฉันตกใจเมื่อโดนคนไข้รายแรกของตัวเองจับฉันพลิกกายนอนราบอยู่บนที่นอน โดยมีตัวเขาคร่อมทับ เราสองจ้องตากันไม่กะพริบ เขาเมา ฉันระลึกได้ว่าเขาเมาและตอนนี้กำลังมี...อารมณ์ เ
Read more
บทที่ 9
ไม่ใช่หัวใจเธอแอบรักเขาไปแล้วหรือเปล่ายายน้ำ อย่าเชียวนะ อย่า อย่า พยายามบอกตัวเอง แต่ไม่รู้ว่าหัวใจของตัวเองจะเชื่อฟังส่วนของสมองที่สั่งการหรือเปล่า นอกจากต้มมะระ ฉันเลือกทำอีกเมนูคือผัดถั่วงอกใส่หมูสับ ผักกาดดองและวุ้นเส้นซึ่งเป็นอาหารของภาคเหนือ ฉันชอบกินและเคยทำให้หมอกินครั้งหนึ่ง เขาค่อนข้างชอบ ปกติฉันจะทำกับข้าวประมาณสองอย่างและเสริมด้วยไข่ต้มทุกมื้อ ไข่เป็นอาหารราคาถูกที่มีโปรตีนสูง ซึ่งคนเราต้องการโปรตีน หมอเคยบอกฉันว่าอย่างน้อยผู้ชายควรกินไข่วันละสามฟอง ผู้หญิงควรกินวันละสี่ฟอง กินไข่บำรุงไข่...ภาพไข่เมื่อคืนก็ฉายชัดขึ้นมา แกรก! เสียงเปิดห้องนอนใหญ่ทำหัวใจฉันสั่นไหว โดยเฉพาะร่างสูงที่เดินออกมาแค่กางเกงขายาวติดกายตัวเดียว เสื้อแสงเดี๋ยวนี้พ่อหมอไม่เคยใส่ ทำไม! ไม่เห็นใจ ‘แม่ยิง[1]อย่างฉันบ้าง’ ภาพจินตนาการไข่ รวมกับหน้าอกที่เป็นกล้ามแน่น‍ ‍ๆ ของเขาแล้ว ใจฉันไม่ดีเลย จินตนาการแต่เรื่องไม่ดี “มีอะไรกินบ้าง” เขาถามพร้อมเดินตรงมายังฉัน ยืนซ้อนหลังฉันถึงไม่แนบสนิท แต่ไอร้อนและกลิ่นของบุรุษเพศก็ทำให้ฉันมือไม้สั่น ทั
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status