Todos os capítulos de เล่ห์ร้ายมาเฟียเถื่อน: Capítulo 21 - Capítulo 30

เล่ห์ร้ายมาเฟียเถื่อนตอนที่22[ขอพรแต่กลับมีมารผจญ]ตอนบ่ายรถสปอร์ตสีดำได้แล่นเข้ามาจอด ที่หน้าบ้านโอบรักอิงดาวรีบเปิดประตูก้าวลงเดินเข้าไปด้านใน โดยมีร่างสูงของเพลิงก้าวไปสำรวจรอบ ๆ บริเวณน้อง ๆ ที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ หันมามองผู้มาเยือนพอรู้ว่าเป็นใคร เด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่ง ก็รีบวิ่งเข้ามาหา“พี่อิง…พี่อิงจริง ๆ ด้วย รู้ไหมหนูคิดถึงพี่อิงที่สุดเลย” เด็กน้อยในวัยสิบขวบเอ่ยขึ้น“พี่ก็คิดถึงพวกเราทุกคนเลยจ้ะ แล้วแม่ไปไหนจ๊ะ พี่ยังไม่เห็นท่านเลย”“แม่ไปเข้าห้องน้ำค่ะ” ขณะที่อิงดาวกำลังทักทายกับน้อง ๆ แม่โอบรักก็เดินเข้ามา“หนูอิง…” เสียงหญิงวัยกลางคนเอ่ยขึ้น“แม่…หนูคิดถึงแม่ที่สุดเลย” ร่างเล็กของอิงดาวโผเข้าไปสวมกอดอีกคนแน่น น้ำตาหญิงสาวไหลพรากออกมา อย่างหักห้ามไว้ไม่อยู่“แม่ก็คิดถึงหนูนะ ไม่ต้องร้องนะ เดี๋ยวน้อง ๆ จะร้องตามกันอีก” มืออบอุ่นลูบไล้แผ่นหลังขึ้นลงปลอบโยน อีกข้างยกขึ้นมาซับน้ำตาให้อย่างเบามือ“ค่ะ หนูไม่ร้องก็ได้ แต่หนูคิดถึงแม่มากนะคะ” สองสาวต่างวัยสวมกอดและปลอบโยนกันไปมา ภาพทั้งหมดตกอยู่ในสายตาของเพลิง “เออ! แม่คะ เดี๋ยวหนูจะพาไปให้รู้จักกับคนหนึ่ง วันนี้เขาซื้อ

เล่ห์ร้ายมาเฟียเถื่อนตอนที่24[อิงดาวท้อง]สองวันต่อมาอิงดาวที่ก้าวลงจากบันได มาจนถึงโถงกว้าง เธอเดินไปที่โต๊ะอาหารของมื้อเช้าเพลิงนั่งอยู่หัวโต๊ะส่วนด้านซ้ายมือ ที่เคยเป็นที่นั่งประจำของอิงดาว ทว่าตอนนี้กลับมีร่างของลี่หลินนั่งแทนเธอส่วนด้านขวาก็มีคุณหมอหนุ่มนั่งอยู่ และด้านข้าง ๆ ตัวก็ยังมีเก้าอี้ว่างอยู่พอดี“งั้นคุณอิงมานั่งข้างพี่ก็ได้” คุณหมอเอ่ย พร้อมลุกขึ้นยืนมาขยับเก้าอี้ให้อิงดาวนั่ง“ขอบคุณค่ะ” อิงดาวกล่าวขอบคุณ แล้วส่งยิ้มให้คุณหมอ ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ เมื่อหญิงสาวนั่งเรียบร้อย คุณหมอจึงหันมาพูดกับป้านวล “ป้านวลตักข้าวเลยครับ” การปฏิบัติของหนุ่มสาวทั้งคู่ คงอยู่ในสายตาของเพลิงที่จดจ้องด้วยแววตาเขม็งเมื่ออาหารถูกจัดวางเรียบร้อย ทุกคนจึงก้มหน้าสนใจกับอาหารตรงหน้า ทว่า จู่ ๆ ทุกคนก็เงยหน้าขึ้นไปมองที่ลี่หลิน“แกงมัสมั่นนี่! ของโปรดของเพลิง…หลินจำได้” ลี่หลินตักแกงมัสมั่นใส่จานข้าวให้เพลิง อย่างคู่รักที่ปฏิบัติต่อกันทำให้เพลิงเงยหน้าขึ้นสบตากับอิงดาว ทว่าเธอกลับลุกขึ้นยืนยกมือปิดปากตัวเองไว้ แล้ววิ่งออกไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ติดห้องครัวอิงดาวโก่งคออาเจียนอย่างหนัก ทำให้ป้า

เล่ห์ร้ายมาเฟียเถื่อนตอนที่26[แผนร้าย]สองวันต่อมาคุณหมอหนุ่มขยับกายจะลุกขึ้น ทว่าศีรษะกลับรู้สึกปวดขึ้นมาตุบ ๆ ริมฝีปากแห้งผาก “เป็นอะไรไปวะเนี่ย!” หมอหนุ่มครางออกมา เนื้อตัวออกร้อนผ่าว นี่! เขาไม่สบายจนได้ ทั้งที่รู้ว่าตัวเองแข็งแรงแค่ไหน ทว่ายามมีเรื่องให้เครียดก็ทำให้ร่างกายเจ็บป่วยขึ้นมาได้ เขาเป็นหมอข้อนี้ย่อมรู้ดีทว่าเหตุการณ์วันนั้นก็ทำให้เขารู้สึกเครียด จนนอนไม่ค่อยหลับมาหลายวัน ทำให้ตัวเองต้องล้มป่วยแบบไม่รู้ตัวบนโต๊ะอาหาร“ป้านวลให้เด็กขึ้นไปดูไอ้หมอกับอิงดาวที ทำไมปานนี้ยังไม่ลงมาอีก” เพลิงหันไปสั่งป้านวล“เออ! ป้าให้เด็กขึ้นไปดูแล้วค่ะ…คุณหมอไม่ค่อยสบาย ป้ากำลังเตรียมทำข้าวต้มขึ้นไปให้…ส่วนคุณอิงบอกว่ายังไม่หิว เธอขอป้าออกไปนั่งเล่นในสวนหย่อมข้างบ้าน”“อ้าว! เหรอ! เป็นอะไรมากหรือเปล่า ถ้าป้าขึ้นไปช่วยดูด้วยนะครับ ว่าต้องพาไปหาหมอไหม เพราะเช้านี้ผมรีบติดธุระด่วนต้องรีบไป”“ค่ะนายน้อย”“เพลิงจะออกไปไหนเหรอคะ ให้หลินติดรถไปด้วยได้ไหม หลินอยากได้ของใช้ส่วนตัวน่ะคะ” ลี่หลินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้จังหวะจะไปหาซื้อของบางอย่างจึงเอ่ยขึ้น“ผมมีธุระด่วนคงให้คุณตามไปด้วยไม่ได้ ถ้

เล่ห์ร้ายมาเฟียเถื่อนตอนที่28[เมียหอบลูกหนี]บนโต๊ะอาหารเช้าร่างสูงกำยำนั่งอยู่หัวโต๊ะ ด้านข้างมีลี่หลินนั่งอยู่ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มสดใส“เพลิงขา…วันนี้ไม่ออกไปไหนเหรอคะ” เธอถามเสียงออดอ้อน“ไม่! ผมมีงานต้องเคลียร์”“งั้นหลินขอออกไปทำธุระข้างนอกนะคะ”“อืม…ตามสบายอยากไปไหน ก็เรียกคนขับรถให้ไปส่ง”“ขอบคุณนะคะ เพลิงใจดีที่สุดเลย” ตั้งแต่พยายามตามติดเขาแจก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ลี่หลินก็อดที่จะคิดถึงเทอญไม่ไหว วันนี้เธอจะออกไปหากินข้างนอกให้อิ่มเอมเลยทีเดียว“ป้านวลอิงดาวยังไม่ตื่นอีกเหรอครับ” นี่! เป็นครั้งแรกที่เพลิงเอ่ยถึงผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่ทำให้เขาเจ็บแทบคลั่ง“งั้นเดี๋ยวป้าให้เด็กขึ้นไปตามให้นะคะ” สักครู่เด็กรับใช้ก็หน้าตาตื่นลงมา“คุณอิง…ไม่ได้อยู่ในห้องค่ะ”“หมายความว่าไง” เพลิงเอ่ยถามเสียงแข็ง“ก็หนูหาดูจนทั่วแล้วนะคะ แต่ก็ไม่พบ”“ชั้นล่างป้าก็ยังไม่เห็นเธอลงมานะคะ” ป้านวลเอ่ยยืนยัน ทำให้เพลิงรีบลุกจากเก้าอี้ กระโจนขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็วมือหนาผลักประตูเข้าด้านใน ด้วยหัวใจที่เต้นแรงผิดจังหวะภาพที่เห็นบนเตียง ว่างเปล่า ผ้าปูที่นอนถูกจัดตรึงแน่นอย่างเป็นระเบียบ เพลิงรีบไปเปิด

เล่ห์ร้ายมาเฟียเถื่อนตอนที่30[ต่างถูกรัก 18+]เพลิงก้าวออกมายืนอยู่หน้าประตูห้องส่วนตัว เพื่อจะเคาะเรียกแขกมารดา ให้เปิดประตูเพื่อจะขอเข้าไปเอาของใช้ส่วนตัวก๊อก ๆหลังจากเคาะเบา ๆ ร่างสูงก็ยืนสำรวมอยู่หน้าห้อง ทว่ากลับเงียบไม่มีเสียงตอบรับ ทำให้เขาต้องเคาะใหม่ขึ้นอีกครั้งไม่นานก็ได้ยินเสียงปลดล็อคจากด้านใน ประตูแง้มออกนิดเดียวทว่าเพลิงถือวิสาสะผลักเข้าด้านในกว้างขึ้น“ว้าย! จะผลักเข้ามาทำไมเนี่ย!” ร่างเล็กเซถลาจะล้มลง ทว่าแขนแกร่งก็ตวัดรับร่างเธอไว้ทัน“ผมขอโทษ…ไม่ทราบว่าแขกของม๊าจะเป็นผู้หญิง งั้นผมขอออกไปก่อนก็ได้” เพลิงทำท่าจะผละจากไป ทว่าคนที่ก้มหน้าตะครุบปมผ้าเช็ดตัวไว้ ก็เงยหน้าขึ้น“คุณเพลิง…” อิงดาวเบิกตากว้าง“อิง…อิงดาว…โห! ฉันดีใจที่สุดเลย” เพลิงรีบรั้งร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนแน่น“มาอยู่ที่นี่ได้ไง! รู้ไหมฉันตามหาเธอไปทั่วเลย” เพลิงเสียงสั่นเครือ โอบกระชับร่างนุ่มนิ่มไม่ยอมปล่อย“คุณตามหาอิงทำไมคะ…ในเมื่อคุณไม่ได้ต้องการอิงแล้ว…ปล่อยค่ะ” อิงดาวผลักเขาให้ถอยห่าง“ไม่! ไม่นะอิง…อย่าผลักไสฉัน…และอย่าทิ้งฉันไปอีกนะ ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอและลูกของเรา”“ปล่อยแขนออกจากตัวฉัน…”