All Chapters of แฝดพี่แสนซนชนแม่ทัพ: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ยี่สิบสี่ สารภาพเสนาบดีกู่ได้แต่ถอนใจที่พลาดบุตรเขยชั้นดีไปถึงสองคน เรื่องนี้ย่อมผิดคาดจนไม่อาจยอมรับจึงร่ำสุราฟังเสียงก่นด่าของบุตรสาวด้วยความแค้นใจ“เขาหาข้ออ้างกลับแคว้นไปเช่นนั้นได้อย่างไร แล้วข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด สู้อุตส่าห์ถอนสมรสจากแม่ทัพเซี่ย แต่กลับถูกหมางเมินจากท่านชายต่างแคว้น แล้วข้าจะออกไปเดินถนนต่อไปอย่างไรได้อีก”เพล้ง“ข้าไม่ยอมให้เป็นเช่นนี้ง่ายๆแน่ ในเมื่อกระทำสิ่งใดไปก็ต้องรับผิดชอบ ท่านพ่อ ข้าจะเดินทางไปแคว้นหลิว”คำที่ตะโกนออกมาจากอารมณ์ร้อนพาให้เสนาบดีกู่ตกใจรีบสั่งปิดห้องคล้องกุญแจไม่ให้บุตรสาวก่อเรื่องอีก“พักผ่อนให้คลายใจก่อนเถอะ ซิ่นเอ๋อร์ ถึงอย่างไรก็ยังไม่ได้เสียหายอันใด วันหน้าย่อมมีคนมาสู่ขอบุตรสาวของพ่อไปเป็นฮูหยินเอกแน่ เจ้าอย่าหาเรื่องวุ่นวายไปถึงแคว้นหลิวเลย”กู่ซิ่วซิ่นตีอกชกหัวจิกทึ้งผมตนเองด้วยความคับแค้นใจที่ไม่อาจทำสิ่งใดได้มากไปกว่าอาละวาดอยู่แต่ในจวนของตนเองแน่นอนว่าผู้ที่ลอยลำกลับแคว้นไปเช่นตงหยางห่า

ตอนพิเศษหนึ่ง พิธีสมรส“อินเอ๋อร์ เจ้ากลับมาแล้ว”“ข้ามาทันพอดีใช่หรือไม่” สาวน้อยซึ่งวิ่งเข้ามาจนหอบตัวโยนเอ่ยเสียงสดใสยิ้มแย้มดีใจที่ในที่สุดก็มาทัน“ทันพอดี หาไม่ ข้าคงต้องเลื่อนงานเพื่อรอเจ้าแล้ว” เจียงลี่มี่โอบกอดแฝดผู้น้องด้วยสายตาแดงก่ำน้ำตาใกล้จะหยด“ข้าสำคัญเพียงนั้นเชียวหรือ” เจียงลี่อินซึ่งอยู่ในอ้อมกอดย่อมน้ำตาหยดไหลไปก่อนแล้ว“สำคัญมาก สำคัญที่สุด” แฝดพี่ย้ำคำ“อีกหน่อยก็สำคัญน้อยกว่าแล้ว” แฝดน้องพึมพำ“ไม่มีวัน ไม่มีผู้ใดสำคัญไปกว่าเจ้า อิ๋งอิ๋ง” สองฝาแฝดผละออกมามองสบตากันด้วยความเข้าใจในความนัยที่ต้องการสื่อ ก่อนที่เจียงลี่อินจะเปลี่ยนท่าทีอย่างกะทันหันจนมารดาปรับเปลี่ยนอารมณ์แทบไม่ทัน“จะมาเล่นบทโศกอันใดกัน พวกเราต้องฉลองสิ ในที่สุดเจ้าก็ทำสำเร็จ มีมี่ เจ้าเก่งมาก เยี่ยมยอดที่สุด” เสียงเล็กๆตะโกนลั่นจวนราชครูเรียกเสียงหัวเราะออกมาจากปากของพี่สาว“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ใช่ ใ

แฝดน้องสุดซ่าท้าท่านอ๋องนางมิได้อยากขัดขวางการเลือกชายาของเขาเสียหน่อย เหตุใดจึงต้องพบเจอแต่อ๋องบ้ากามผู้นี้อยู่ได้ ผู้ใดจะอยากท้าทายอ๋องไร้สาระเช่นนั้น เหตุใดต้องมาลากนางไปยุ่งเกี่ยวด้วยเรื่องแฝดน้องจะเป็นแนวที่คู่พระนางกระทบกระทั่งกันตั้งแต่แรกพบการปะทะฝีปากของน้องน้อยสุดซ่าผู้หาญกล้าท้าทายท่านอ๋องจะลงเอยในรูปแบบใดติดตามได้ในหน้าต่อไปเลยค่ะ-----------------------------แนะนำตัวละครเจียงลี่อิน หรือ อิ๋งอิ๋ง บุตรสาวแฝดน้องวัยเพียง15 ขวบปีของราชครูเจียงชงซ่านเจียงลี่มี่ หรือ มีมี่ บุตรสาวแฝดพี่ของราชครูเจียงชงซ่านราชครูเจียงชงซ่าน เป็นราชครูของฮ่องเต้มาถึงสามรัชสมัย ได้บุตรสาวฝาแฝดเมื่ออายุมากแล้วจึงรักใคร่หวงแหนดุจไข่ในหินเปาซื่อ มารดาผู้รักใคร่ตามใจบุตรสาวยิ่งชีพชิงเถา ชิงฮวา สาวใช้คู่ใจของสองสาวฝาแฝดเจียงเฉิง น้องชายคนเดียวของฝาแฝดซึ่งมีอายุต่าง

ตอนที่สอง เรื่องมากนักเจียงลี่อินถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งก่อนจะหันไปมองกำแพงที่ตนเองลอบปืนดูสถานการณ์อีกฝั่งจนพลาดพลั้งตกลงมาต่อหน้าอ๋องสิบ“มีมี่ ดูสิ ข้ามัวแต่ดูลาดเลาให้เจ้า เกือบตกลงมาแข้งขาหักแล้วเนี่ย ตาอ๋องสิบนี่ก็ช่างกระไร เกี้ยวสาวไม่ดูตาม้าตาเรือ ชอบทำการประเจิดประเจ้อแล้วมาหาว่าข้าขัดขวางผู้ใดจะอยากยุ่งเรื่องของเขากัน อ๋องไร้สาระพรรค์นั้น หากได้แต่งเป็นชายาของเขาคงกลุ้มใจตาย” เจียงลี่อินบ่นพึมพำกับตัวเองยืดยาวก่อนจะเดินโขยกเขยกออกไปทางประตูหน้าเพื่อกลับจวนสกุลเจียงด้วยต้องการช่วยเหลือเจียงลี่มี่แฝดผู้พี่ซึ่งหลงรักแม่ทัพเซี่ยจิ้นกว่าง  เจียงลี่อินจึงต้องติดตามมาดูลาดเลา ทั้งคอยส่งสัญญาณ ส่งข้าวของ รวมทั้งช่วยคิดหาทางแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าและด้วยความที่จวนสกุลต่งและจวนสกุลเซี่ยมีกำแพงด้านหนึ่งติดกัน เด็กสาวจึงมักใช้เส้นทางลัดด้านนี้จนได้พบปะกับต่งเลี่ยงรุ่ยและอ๋องหวงอวิ้นหยางอยู่หลายครั้งเจียงลี่อินแก้ตัวด้วยความฉลาดเฉลียวอันมีติดตัวมาจากวิญญาณในร่างจนผ่านพ้นด้วยดีทุกครั้ง แม้พวกเข

ตอนที่สี่ ไม่ต้องห่วงเจียงลี่อินแก้ตัวน้ำขุ่นๆด้วยท่าทางมีพิรุธความจริงนางย่อมรู้ถึงแผนการครั้งนี้ของพี่สาวดีกว่าผู้ใด ด้วยเป็นคนช่วยคิดช่วยวางแผนอยู่กว่าครึ่งคืนแฝดผู้พี่เจียงลี่มี่ตัดสินใจเด็ดขาดด้วยการลอบติดตามทัพของแม่ทัพเซี่ยจิ้นกว่างไปยังชายแดน“หากข้าไม่ค้นหาความจริงจากใจของพี่จิ้น ก็คงได้แต่ปล่อยให้เขาหลุดมือไปหาหญิงอื่นแล้ว”ถ้อยคำหนักแน่นของพี่สาวทำให้แฝดผู้น้องยอมช่วยเหลืออย่างเต็มใจเปาซื่อ ผู้เป็นมารดาฟื้นตื่นขึ้นมาเงยหน้ามองบุตรสาวที่ยังคงบีบนวดตนเองอยู่อย่างไม่เชื่อถือพวกนางสนิทกันถึงเพียงนั้นมีหรือที่แฝดคนน้องจะไม่รู้เรื่องมาก่อนมารดาสกุลเจียงไม่เอ่ยปากต่อว่าบุตรสาวแม้เพียงครึ่งคำด้วยทั้งรักและตามใจกันมาแต่อ้อนแต่ออก ผู้เป็นภรรยาหันไปหาสามีพลางร่ำร้อง“มี่เอ๋อร์จะเป็นอย่างไรบ้าง ท่านพี่ รีบส่งคนไปช่วยเหลือนางทีเถิด” ความห่วงใยของมารดามีมากล้นพันทวีจึงได้แต่โอดครวญพร่ำพรรณนา“ข้าจะส่งผู้ใดไปเล่า หากเอ็ดอึงเกินไปผู้อื่นจะเล่าลือได้ว่าบุตรสา