Todos los capítulos de รัก(ไม่)บังเอิญ ( NC 18+): Capítulo 81 - Capítulo 90

“อ๋อ แม่น้องเสือ จำได้แล้วค่ะ” คำตอบของเด็กหญิงในอ้อมแขนของพอภัทรทำให้คนเป็นแม่น้องเสือหน้าแดง“น้าพอร์‍ชบอกแม่น้องเสือ พีพีจำได้แล้ว”“มากันแล้วเหรอลูก” พิซซี่อดีตนางร้ายคนสวย เดินมาต้อนรับแฟนสาวของลูกชายคนเล็กด้วยตัวเอง“สวัสดีค่ะอาพิซซี่”“อาเอออะไรกัน เรียกแม่ได้แล้ว” พิซซี่โบกไม้โบกมือพร้อมทั้งสวมกอดบุษกรอย่างเป็นกันเองและไม่ลืมจะสวมกอดลูกชายคนเล็กของตัวเอง“ค่ะแม่” บุษกรรับคำยิ้มแก้มแทบแตก แม่ผู้ชายให้เรียกแม่ เธอจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไรเล่า “เข้าบ้านกันก่อน อากาศร้อน” ลูกพีชบอกกับน้องชายและว่าที่น้องสะใภ้ เพราะเวลานี้เพิ่งจะบ่ายสองเร็วเกินไปที่จะรับประทานอาหารเย็น “พาแบมไปนอนเล่นห้องเราก่อนมากันเหนื่อย ๆ แม่กับพ่อจะออกไปซื้อของหน่อย” พิซซี่สั่งลูกชาย ในขณะที่ลูกพีชตรงเข้ามาอุ้มน้องพีพี“พีพีไปกับย่า” เด็กหญิงตัวน้อยชอบไปตลาดซื้อของเพราะรู้ว่าจะได้กินขนม“ไปกันลูก” คุณย่าพิซซี่จูงหลานสาวเพื่อไปขึ้นรถไปตลาด ส่วนคนที่เพิ่งมาบ้านผู้ชายครั้งแรกได้แต่ทำหน้างง ๆ บ้านนี้เขามีความเป็นฝรั่งต่างกับบ้านเธอลิบลับทุกอย่างที่บ้านนี้ทำดูง่ายไปหมด อย่างเช่นการบอกให้ลูกชายพาแฟนสาวขึ้นไปนอนเล่น

“เราจะโกรธทำไม พอลลี่ไม่ได้ผิดอะไรสักหน่อย” “พอลลี่รีบทำงานเลยเดี๋ยวแม่ไม่รัก” เขาใช้มือเขี่ยพุงเจ้าตัวขนสีขาวให้ช่วยน้องนวดให้บุษกร แต่ดูแล้วพอลลี่จะประจบใครไม่เป็นนอกจากมันจะไม่ลุกขึ้นมาทำตามคำสั่งพ่อแล้ว เจ้าแมวอ้วนยังขดตัวมากกว่าเดิมและเบียดกระแซะสีข้างของบุษกรมากกว่าเดิม “เมี้ยว” เสียงน้องเสือร้องดังขึ้นและยังทำหน้าที่ย่ำตูดให้คนนอนคว่ำไม่หยุด “เก่งมากน้องเสือแม่รักน้องเสือที่สุดเลย” คนรักน้องเสือมากที่สุดหันมามองแมวลายสลิดและใช้มือเกาพุงให้เหมือนอย่างทุกครั้ง นอกจากนั้นเธอยังแวะไปลูบหัวน้องใหม่อย่างน้องแพม“จะมีใครมีความสุขเท่าแบมอีกเนี่ย ทั้งลูกทั้งผัวเอาใจไม่หยุด” คำพูดของเธอทำคนฟังหัวเราะชอบใจ“น่ารักที่สุด” เขาหอมแก้มเธอทั้งซ้าย ทั้งขวาน่ารักอยากกอดไว้ทุกวัน“ขอโทษนะพอร์‍ช พี่ชายเราไม่น่ารักกับพอร์‍ชเลย เฮียหาญกับเฮียเหมเป็นอย่างนี้แหละ ตอนเราอยู่มัธยมนะมีคนมาจีบเรา เฮียสองคนไปหิ้วเขามาปรับทัศนคติไปหลายชั่วโมงหลังจากนั้นไม่มีใครมาจีบเราเลย”บุษกรเล่าไปด้วยปากก็เบะเพราะความโกรธพี่ชายคนดุทั้งสองคน“เขาเป็นห่วงตามประสาพี่แหละ” พอภัทรปลอบใจลูบหลังเธอเบ

นั่นคือคำพูดที่บุษกรจำได้ดีบุษกรยิ้มกับอดีตทุกครั้งที่นึกถึงช่วงเวลานั้น ทุกอย่างผ่านมานานมากแล้วเรียกว่าผ่านมาเกือบสองปีแล้วตั้งแต่วันแรกที่เขากับเธอเจอกันอีกครั้งที่บ้านของลุงต้น“ยินดีด้วยนะบ่าวสาว” คำอวยพรมาพร้อมกับน้ำสังข์ไหลผ่านมือเธอ เธอยิ้มรับคำอวยพรของผู้เป็นลุงหรืออีกชื่อที่เธอแอบเรียกในใจ ‘พ่อสื่อ’“ขอบคุณค่ะลุงต้น” ‘ไม่มีลุงต้นแบมไม่มีวันนี้หรอก’ คำพูดที่แอบพูดในใจ น้ำตาก็รื้นด้วยความตื้นตันใจ“ที่รักไม่ร้อง” พอภัทรเอ่ยปลอบเจ้าสาวของตัวเอง กว่าวันนี้จะมาถึงไม่ใช่ง่าย ๆ เลย เขาทั้งหลอกทั้งล่อกว่าเธอจะยอมตกลงแต่งงาน“ฮึบไว้ที่รักเดี๋ยวรูปไม่สวย” เมื่อได้ยินว่ารูปไม่สวยเท่านั้นแหละ น้ำตาที่จะร่วงหล่นพลันหายไปเลย แต่งงานครั้งเดียวไม่ว่ารูปไหนเธอต้องสวยทุกรูปสิ“ซับหน้าให้แบมหน่อย” พอภัทรหันบอกเพื่อนเจ้าสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน บุษบงพี่สาวฝาแฝดของเจ้าสาวนั่นเอง“ซับหน้าหน่อยแบม ผัวตัวนี่ดูแลดีเกินไปแล้ว” บุษบงเอ่ยแซว เจ้าสาวอมยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ ไม่อยากบอกเลยว่าตลอดเวลาตั้งแต่ตกลงเป็นแฟนกันจนถึงวันนี้วันที่แต่งงานกันเขาดูแลเธอดีมากดีทุกเวลา ไม่ว่าบนเตียง น

คืนเข้าหอทั้งทีเขาอยากพาเราทั้งสองไปเหยียบดินแดนสีรุ้งพร้อม ๆ กันร่างบางลุกขึ้นจากอ่าง เขาช้อนตัวเธอขึ้นวางสะโพกขาวที่หน้าบานกระจก ขอบเคาน์เตอร์มีที่เหลือมากมายสำหรับวางร่างบางห้องน้ำนี้เขารีโนเวทก่อนแต่งงานเสริมกระจกในหลายจุด จุดประสงค์เพื่องานนี้โดยเฉพาะ“อ้า!” ร่างบางแอ่นเนินเข้าหาปากหยัก เขาลากเก้าอี้ทรงเตี้ยออกมานั่ง โดยที่เธอกำลังอยู่ในตำแหน่งที่เขาสามารถกลืนกินได้อย่างง่ายดายบุษกรปรือตามองภาพบนฝ้าเพดานที่เป็นเงาสะท้อนของเขาและเธอ เขาบอกเธอว่าติดกระจกเพราะต้องการให้ห้องน้ำดูกว้างขึ้นโกหกเห็น ๆ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาติดไว้เพื่ออะไร“อ๋า...เสียวจังผัวขา” ติดไว้ให้เธอเสียวอย่างนี้ไงเล่า ทุกสัมผัสที่เขาลงลิ้นเธอแทบแดดิ้น ทั้งเสียว ทั้งร้อน ทั้งตอด ทั้งเต้นตุบตับเธอแอ่นกายรับสิ่งที่เขาป้อนให้ไม่หยุด มือหนาจ้วงแทงและรุกล้ำ กดย้ำจุดในกายที่กระสันเกินกว่าเธอจะต้านทานบุษกรสั่นเทาและปลดปล่อยน้ำหวานกลางกายไหลอาบปากหนา เขาดูดกลืนอย่างไม่คิดจะหยุด เพียงไม่นานเธอก็แดดิ้นอีกครา เธอกระตุกเกร็งร้องครางอย่างไม่อาจห้ามร่างกายของตัวเองได้ภาพหญิงสาวในกระจกบานใหญ่แดงไปทั้งตัวทั้งยังกระตุกเกร็งห

ตอนพิเศษ 4 คุณพ่อสุดหวง อาการหนัก! คำนี้ใช้ได้กับผู้เป็นสามีของเธอ บุษกรแอบถอนหายใจหลายต่อหลายครั้ง “ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อย” เธอกระทุ้งข้อศอกเข้าสีข้างผู้เป็นสามี งานวันเกิดปีที่สิบแปดของลูกแต่ผู้เป็นพ่อกลับทำหน้าบอกบุญไม่รับ “แบมคิดว่าลูกจะจำได้ไหม” พอภัทรกระซิบข้างใบหูภรรยา “จำได้มั้งลูกรอวันนี้นะ” “เปลี่ยนเป็นยี่สิบได้ไหม” เขาบ่นพึมพำ ทำไมลูกเขาโตเร็วแบบนี้นะ เขายังจำได้วันที่ทั้งสามลืมตาดูโลกได้อยู่เลย ทำไมเพียงไม่กี่วันลูกเขาก็โตกันหมดแล้ว “พอร์ชกลัวอะไร” เมียรักถามเมื่อเห็นหน้าผู้เป็นสามีบึ้งตึงมากกว่าเดิม “กลัวลูกมีแฟน กลัวลูกเจอผู้ชายแบบ...” “แบบตัวเองใช่ไหม” บุษกรกลั้นยิ้มกับความคิดของผู้เป็นสามี เป็นอย่างไรเล่าเมื่อก่อนเป็นผู้ชายทั่วถึง พอถึงวันที่ตัวเองมีลูกก็กลัวลูกสาวเจอผู้ชายแบบตัวเอง “ใครเคยว่าแบมว่าเกิดผิดยุค” “เมียจ๋าไม่ซ้ำเติมสิ นี่เครียดจริงนะ ดูไอ้คนนั้นสิยืนใกล้แพตตี้เลยนะ” พอภัทรผู้เคยคิดว่าเรื่องเซ็กซ์เป็นเรื่องธรรมดาสามัญ แต่เมื่อถึงวันที่ลูก ๆ ต้องเติบโตเป็นผู้ให