Todos los capítulos de รัก(ไม่)บังเอิญ ( NC 18+): Capítulo 61 - Capítulo 70

แน่นอนว่าข่าวนี้เข้าหูของนายแพทย์ชินกรเช่นกัน ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอกำลังจะพัฒนา แต่ดูแล้วเขาจะโดนคู่แข่งตัดหน้าไปอย่างเฉียดฉิวบุษกรส่งข้อความขอโทษมาให้เขาตั้งแต่วันเสาร์ก่อนเวลานัดประมาณสามชั่วโมง เธอพิมพ์ข้อความยาวเหยียด จับใจความได้ว่า เธอกำลังคบหาดูใจกับใครคนหนึ่งจึงไม่สามารถไปคาเฟกับเขาได้ชินกรก็เข้าใจเป็นอย่างดีแต่ก็ยังเจ็บอยู่ดีเมื่อได้ยินเรื่องของเธอกับผู้ชายของเธอทริปฮ่องกงหนึ่งสัปดาห์เริ่มต้นขึ้นแล้ว สิ่งแรกที่เขาพาเธอไปซื้อคือวิกตอเรียส์ซีเคร็ตหนึ่งโหลอย่างที่เขาพูดไว้“พอแล้ว” บุษกรจิกแขนคนตัวโตให้เขาหยุดเลือกชุดชั้นในให้เธอสักที แค่แพนตี้หนึ่งโหลเธอก็อายจะแย่แล้ว“ไม่พอ มีแต่สวย ๆ ทั้งนั้น เอาแบบที่หุ่นใส่ไหม สวยดี ใส่ยากไหมเนี่ย แล้วถอดยากไหม แบม ๆ มีช่องตรงนี้ด้วยไม่ต้องถอด” ใครก็ได้ช่วยเธอด้วย ช่วยเอาผู้ชายหน้าหล่อแต่หื่นไม่เลือกไปเก็บทีคุณหมอสาวหลับตาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พร้อมทั้งบอกกับตนเองว่า‘เมืองนอกไม่มีใครรู้จักเรา’ ‘แฟนเรา เราเลือกเองต้องยอมรับให้ได้’“แบม!” เธอหันตามเสียงเรียกอย่างลืมตัว ภาพผู้ชายตัวโตหน้าตาคล้ายกับลุงต้นผสมป้ามัทรีของเธอ“ชายรุจ!”

น้ำเสียงของบุษกรจริงจัง แต่คนฟังกลับหัวเราะชอบใจ“จะจีบยังไง เจอหน้ากันทีไรเธอทำท่าเหมือนไม่อยากเจอเรา บางทียังไม่ยอมขึ้นลิฟต์พร้อมเรา”ท่าทางของบุษกรเมื่อครั้งที่เจอกันครั้งแรก ไม่ใกล้เคียงคำว่าจีบเลยสักนิด อย่าว่าแต่จีบเลยแค่มีใจ เธอยังไม่แสดงอาการให้เขาเห็น“ก็เราเขิน เราต้องค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปไง”“สุดท้ายก็คลาดกันตั้งหลายเดือน” พอ‍ภัทรกระชับอ้อมกอดให้วงแขนกอดเธอไว้แน่น“ลุงต้นแหละย้ายเรามาทำงานที่นี่แล้วบอกว่าจะพาผู้ชายข้างห้องมาให้เราเอง หลอกลวงชัด ๆ ตั้งหกเจ็ดเดือนเราถึงได้เจอพอร์‍ช”เธอเงยหน้าขึ้นทำปากยื่นให้เขาจุ๊บ เจ้าของร่างหนาที่เวลานี้ทำตัวเป็นฟูกให้เธอนอนบนกาย เขาจุ๊บเธอหลาย ๆ ครั้งเพื่อปลอบใจช่วงเวลาที่ทั้งสองไม่ได้พบกัน“โอ๋ ๆ นะครับ”“โอ๋เราเยอะ ๆ เลย ใจเราบาง” คนใจบางขยับหน้าให้เขาหอมแก้มซ้ายขวา ซึ่งชายหนุ่มก็ยอมทำตามแต่โดยดี ทุกการกระทำของเธอทำเขายิ้มได้ตลอด“ไม่เป็นไรนะครับ แฟนอยู่นี่แล้ว”ว่าแล้วเขาก็ตบตูดปลอบใจเหมือนอย่างที่เคยตบตูดหลานสาวอย่างน้องพีพีเวลาที่เขากล่อมนอน“กว่าจะได้เป็นแฟนกัน เล่นตัว” เธอตัดพ้อคนที่ไม่รู้ใจตัวเองและไม่ยอมรับเธอเป็นแฟน“เรามันคนโง่

กอปรกับช่วงนี้พอภัทรมีโปรเจกต์การพัฒนาระบบที่ใช้ในโรงงานใหม่ ทำให้ทุกแผนกยุ่งกันเป็นพิเศษหนึ่งเดือนต่อมา น้องแพมโตขึ้นมาก ไม่น่าเชื่อว่าน้องแมววัยเกือบสองเดือนจะโตเร็วขนาดนี้ พวกเขาไม่ได้พาน้องแพมไปทำหมันคิดว่าจะให้มีลูกสักคอกค่อยพาไปทำหมันทั้งน้องเสือน้องแพมวันนี้เป็นอีกวันที่เธอกลับดึกเพราะมีเคสคลอดธรรมชาติตอนดึก คุณแม่ปวดท้องตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ จะให้สู‍ติ‍นรีแพทย์คนอื่นดูต่อก็ไม่ได้เพราะหลายคนติดคิวผ่าคลอด“ไม่รู้ว่าหมอดูสำนักไหนบอกว่าคลอดคืนนี้จะดี พวกคุณแม่ ๆ ถึงได้พร้อมใจกันคลอดคืนนี้กันหมด”บุษกรบ่นกับคนที่ขับรถมาส่งถึงบ้าน ไม่ใช่แค่สู‍ติ‍นรีแพทย์เท่านั้นที่ยุ่ง กุมารแพทย์เองก็ยุ่งไม่แพ้กัน“นั่นสิ นอกจากเด็กจะเกิดเยอะแล้วยังป่วยเยอะด้วยนะ” โยธาเอ่ยบอก ซึ่งบุษกรก็รู้เรื่องนี้ดี เพราะแผนกสูติฯ กับ กุมารฯ ทำงานอยู่ชั้นเดียวกันเพียงแค่แยกโซนปีกซ้ายกับขวาเท่านั้น“ถึงสักที” คุณหมอสาวรำพึงเมื่อถึงบ้านเวลานี้เธอเหนื่อยเหลือเกินอยากนอนตื่นอีกทีบ่ายพรุ่งนี้“เคแบมไว้เจอกัน” โยธาเอ่ยบอกทั้งยังโบกไม้โบกมือให้เธอ หญิงสาวเดินเข้าบ้านไปด้วยหาวไปด้วย“ว่าไง” เธอยกหูรับสายคนข้างบ้าน เดินขึ้นช

“แบม เฮียเป็นห่วง”“เฮีย ความรักก็เหมือนซื้อหวยนั่นแหละ เราไม่รู้หรอกว่าจะถูกลอตเตอรี่ไหม น้องเฮียไม่ได้โง่ ถ้าเขาทำไม่ดีด้วย แบมก็แค่เลิก” เธอพูดทั้งยังกอดแขนคนเป็นญาติ ซบใบหน้ากับต้นแข็งแกร่ง เพราะอายุที่ห่างกันถึงสิบกว่าปี ทำให้อวัชมีช่วงเวลาที่ได้เลี้ยงดูน้อง ๆ ทุกคน“แบมโตแล้วนะเฮีย”“รู้ว่าโต ก็ห่วงไหม น้องทั้งคน แต่เป็นไอ้พอร์‍ชก็ดีกว่าคนอื่น อย่างน้อยก็รู้หัวนอนปลายเท้า”“ใช่ไหมเฮีย อย่างน้อยก็คนกันเองจริงไหม” เธอยิ้มร่ากับความคิดเห็นของเขา“อืม ให้มันมาเจอเฮียบ้าง”“ไม่เอาหรอกเดี๋ยวเฮียดุพอร์‍ช ไก่ก็ตื่นหมดสิเฮีย” เธอว่าทั้งหัวเราะคิกคัก ญาติผู้พี่ได้แต่ส่ายหน้าระอาใจกับความแสบของน้องสาว ไม่รู้ว่างานนี้คนหนักใจจะเป็นน้องสาวเขาหรือว่าไอ้พอร์‍ชกันแน่“นี่มันเหมาของกินมาเลี้ยงบ่อยเหรอ” อวัชมองพิซซ่าที่วางตรงหน้าในห้องทำงานคุณหมอสาว“ก็มีบ้าง”“เอาใจเก่ง เฮียถึงได้ว่ามันแพรวพราว”“เขาเอาใจก็ว่า ไม่เอาใจเฮียก็ว่าอีก ไป ๆ กลับได้แล้วทิ้งลูกทิ้งเมียมานานแล้ว” คนโดนไล่ต้องกลับไปหาลูกหาเมียอย่างที่ญาติผู้น้องว่าน้องโตแล้ว นั่นแหละที่เขาเฝ้าบอกตัวเองแต่ถ้ามึงทิ้งน้องกูมึงตาย ​@

“แอลี่!” โยธาตกใจกับสิ่งที่รุ่นน้องพูด เขาคิดว่าคำพูดของเธอออกจะล้ำเส้นเกินไปหน่อย“ทำไมคะ ทำไมเป็นแอลี่ไม่ได้”“เรื่องแบบนี้มันบังคับกันไม่ได้ อีกอย่างพี่ไม่ชอบที่เธอพูดถึงคนที่พี่ชอบแบบนั้น” โยธาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ดุดัน ระหว่างเขากับเธอคนนั้น ไม่ใช่ธุระของเธอคนนี้“แต่!”“แอลี่ ถ้ายังอยากเป็นน้องพี่เราจะไม่พูดเรื่องนี้กันอีก”ว่าแล้วโยธาก็เดินออกไป ไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเธอ เขาปล่อยให้เธออยู่กับความรู้สึกโกรธและเสียใจ แอลี่กับโยธารู้จักกันตั้งแต่เรียนมัธยมเพื่อนของพี่ชาย ผู้ชายคนแรกที่เธอหลงรักและยังคงเป็นคนเดียวในหัวใจเธอแม้เวลาจะผ่านมาเนิ่นนานเธอเคยสารภาพรักกับเขาเมื่อครั้งที่เธอเรียนมัธยมปลาย เขาบอกกับเธอว่า‘ไว้ให้แอลี่เข้ามหาลัยไว้เราค่อยคุยเรื่องนี้กัน’ เธอพยายามอย่างมากที่จะเรียนแพทย์อย่างเขาและสุดท้ายเธอก็ได้เรียนที่เดียวกับเขา แต่คำพูดที่เขาเคยให้คำมั่นไว้ไม่มีอยู่จริง เขามอบดอกกุหลาบให้น้องคนหนึ่งในวันวาเลนไทน์ เขาชอบคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ แม้ว่าโยธาจะไม่ได้คบกับผู้หญิงคนนั้น แต่เธอก็รู้ว่าโยธาไม่มีที่เหลือไว้ให้ใครอีกแล้วจนกระทั่งวันนี้ วันที่ผู้หญิง