รัก(ไม่)บังเอิญ ( NC 18+)

รัก(ไม่)บังเอิญ ( NC 18+)

last updateLast Updated : 2025-09-16
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
102Chapters
9.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

รักของเธอกับเขา มันแค่เรื่องบังเอิญหรือเปล่านะ จากผู้ชายข้างห้องจะเป็นผู้ชายข้างกายได้ไหม ******* "ลุงต้นอะ แบมกำลังจะจีบหนุ่มอะ ถ้าลุงย้ายแบมหนีหนุ่มเมื่อไหร่แบมจะได้แฟน" นี่คือเหตุผลหลักของคนไม่อยากย้าย บุษกรผู้ตั้งใจเรียนตั้งแต่เด็ก เพราะพ่อแม่ พี่ชายบอกว่าไงนะ อ๋อ...พวกท่านบอกว่าตั้งใจเรียนก่อนอย่าเพิ่งมีแฟนเวลานี้ เด็กดีผู้เชื่อฟังพ่อแม่มาโดยตลอดเชื่ออย่างไม่ต้องสงสัยและคิดว่าเดี๋ยวเวลาจะพาแฟนมาเอง เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ใกล้แล้ว ใกล้ได้แฟน? ใกล้ขึ้นคานต่างหาก อีกไม่ปีเธอจะอายุสามสิบ สามสิบที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง อีกนิด...อีกนิดจะตันแล้ว รู้อะไรไม่เท่ารู้งี้ รู้งี้...จะมีแฟนก่อนแล้วค่อยตั้งใจเรียน

View More

Chapter 1

บทที่ 1

Tengah malam, Shelly Malvis mengunggah sebuah foto bayi yang baru lahir, lengkap dengan keterangan: [Naik pangkat jadi Ibu! Putra sulungku!]

Belum satu jam, pintu rumahnya sudah diketuk oleh mantan suami yang telah bercerai dengannya selama setengah tahun.

Begitu pintu dibuka, wajah muram Jeffry langsung membuat suhu di apartemen kecil dua kamar itu seolah turun hingga titik beku.

Tangan Shelly yang menggenggam gagang pintu tanpa sadar mengencang.

“Kamu ke sini buat apa?”

Pria itu tetap dingin tanpa menjawab. Dia melangkah masuk, sepatu kulitnya yang mengilap menginjak lantai bermotif bunga di gedung tua itu, terlihat begitu tidak selaras.

Ini bukan pertama kalinya dia datang ke sini. Tanpa ragu, dia langsung menuju kamar Shelly.

Asisten Jeffry, Maxwell Salim, membawa sebuah dokumen dan menyerahkannya kepada Shelly.

“Bu Shelly, lama tidak bertemu. Ini adalah perjanjian hak asuh yang telah dibuat oleh pengacara pribadi Pak Jeffry semalaman.”

Shelly menerimanya dan membuka.

[Cucu tertua Keluarga Anderson harus dibesarkan oleh Keluarga Anderson sendiri.]

Dari halaman yang penuh dengan tulisan kecil, matanya langsung terfokus pada kalimat tersebut.

Benar saja … Jeffry ingin merebut hak asuh.

Dia juga punya hati nurani, Shelly tetap diperbolehkan untuk membesarkan anak itu sampai usia tiga tahun.

Dengan syarat, Shelly bersedia memberikan hak asuh kepada Keluarga Anderson. Jika tidak bersedia, Jeffry akan langsung membawa anak itu pergi sekarang juga.

Hati Shelly terasa nyeri, perlahan menyebar hingga ke seluruh tubuhnya.

Saat dia masih terpaku, Jeffry sudah keluar dari kamar.

“Di mana anaknya?”

Dua tahun lalu saat mereka menikah, Shelly sudah tahu pria ini pendiam dan dingin.

Namun Jeffry tetap seorang pria sejati. Karena tanpa sengaja mereka berhubungan badan, dia bertanggung jawab dengan mengajukan pernikahan.

Shelly pun menerima pernikahannya karena dia telah diam-diam mencintai Jeffry selama enam tahun.

Tapi di momen seperti ini … dia tetap saja tidak banyak bicara.

Tidak ada lagi yang ingin dia katakan?

Tatapan Maxwell pada Shelly penuh dengan rasa simpati. Melihat suasana yang membeku, dia pun dengan bijak keluar dari apartemen dan menutup pintu.

Ruang sempit itu kembali sunyi.

Tiba-tiba, Shelly tertawa pelan, memecah keheningan.

“Anak apa?”

Jeffry berdiri tegak di tengah ruang tamu.

Cahaya lampu kuning redup di atas kepalanya membuat garis wajahnya tampak samar.

Shelly berbalik. Wajahnya yang pucat dan bersih tertangkap jelas oleh cahaya lampu, matanya yang hitam-putih tampak begitu jernih.

Tampak seakan tidak mengerti apa yang Jeffry katakan.

“Kalau dihitung-hitung, saat kita bercerai kamu sudah hamil? Kalau begitu, kenapa kamu tetap ingin cerai?”

Nada Jeffry datar tanpa emosi.

Seolah hanya penasaran.

Setelah menikah, Shelly baru sadar bahwa bagi Jeffry, pernikahan hanyalah sebuah bentuk tanggung jawab.

Kalau harus mencari alasan lain … mungkin Jeffry hanya butuh “alat” legal untuk memenuhi kebutuhan biologisnya.

Dua tahun berlalu dan Shelly akhirnya tahu posisinya di hati Jeffry.

Sejak kecil dia tumbuh besar di panti asuhan, dia kekurangan kasih sayang dan rasa aman.

Pernikahan ini tidak memberinya kehangatan apa pun.

Kecuali … malam hari di atas ranjang, ketika Jeffry larut dalam gairah dan hanya menatapnya seorang.

Karena itu, Shelly yang mengajukan cerai.

Saat itu, Jeffry hanya berkata satu kalimat, “Asal kamu tidak menyesal.”

Di hari yang sama setelah resmi bercerai, sore harinya, Shelly langsung mengajukan mutasi kerja dan dipindahkan ke cabang lain di wilayah Tavira sebagai manajer umum.

Setengah tahun tidak bertemu … kini Shelly bahkan sudah punya anak?

Jeffry sendiri tidak mampu menjelaskan perasaan di hatinya.

“Aku kan cuma memberi tempat untuk Nona Elora.” Shelly tersenyum tipis. “Kalau kamu mau membawa anak itu pulang, memangnya Nona Elora setuju? Aku dengar kalian sudah mau menikah. Kalau dia marah dan putus denganmu, bagaimana?”

Konon, Elora Laurent adalah satu-satunya wanita yang pernah dicintai Jeffry seumur hidupnya.

Mereka tumbuh bersama sejak kecil, tapi entah kenapa berpisah, lalu Elora pergi ke luar negeri.

Selama bertahun-tahun, Jeffry tetap sendiri tanpa skandal, media berkali-kali menyebut dia menunggu wanita itu kembali.

Enam bulan lalu, Elora pulang.

Itulah pendongkrak terakhir yang mematahkan hati Shelly, yang membuatnya ingin pergi, tapi tidak tega.

Begitu tahu Elora kembali, malam itu juga dia mengajukan cerai.

“Semua itu tidak ada hubungannya denganmu dan kamu tidak perlu memikirkannya.”

Sikap Jeffry tetap dingin.

“Kamu orang cerdas, pikirkan, anak itu tidak seharusnya tumbuh di lingkungan seperti ini. Dibawa ke Keluarga Anderson adalah pilihan terbaik.”

Shelly memang cerdas.

Tapi secerdas apa pun seseorang, saat sudah jatuh cinta, logika akan runtuh.

“Anjing saja tidak pilih-pilih rumah miskin, apalagi anakku. Dia tidak mempermasalahkan hal itu, kenapa kamu yang merendahkanku?”

Mulutnya memang selalu pedas.

Jeffry tahu betul sifat Shelly. Begitu dia memutuskan sesuatu, dia akan bertahan sampai akhir.

Dulu pada saat di kantor, Shelly pernah berani melawannya habis-habisan demi satu evaluasi proyek, bahkan rela menerima risiko dipecat.

Hanya di ranjang saja … wanita itu pernah luluh.

Tapi kali ini berbeda.

Seberapa keras pun Shelly bertahan, Jeffry tidak akan membiarkannya.

“Shelly, menurutmu kamu mampu melawanku?”

Ucapan itu seperti tangan tidak kasat mata yang mencekik lehernya. Pria itu sungguh tidak beretika.

Shelly tidak mampu membantah.

Tidak punya kekuatan untuk melawan.

Shelly tersenyum tipis.

“Pak Jeffry, kamu salah paham.”

“Itu anak Saryna Rowan. Aku pergi menjenguknya di rumah sakit setelah pulang kerja, baru pulang ke rumah.”

Alis Jeffry sedikit berkerut, menatapnya tajam.

Curiga. Mengamati.

Namun melihat tubuh Shelly yang sedang megenakan gaun ketat yang membentuk pinggul dan pinggang ramping, tidak tampak seperti wanita yang pernah hamil, apalagi baru melahirkan ....

“Oh, Saryna … kamu masih ingat kan? Aku sering cerita .…”

Shelly mencoba menjelaskan.

Tapi Jeffry tidak mau mendengarnya.

Jeffry mengeluarkan sebatang rokok, menyelipkannya di bibir, lalu menyalakan api dan berdiri di dekat jendela, mengisapnya satu demi satu.

Dalam satu jam, dia mendadak jadi ayah… lalu seketika kehilangan status lagi.

Dia butuh menenangkan diri.

Setengah tahun tidak bertemu, Shelly terasa berbeda.

Jeffry tidak tahu berbeda di mana, namun bayangannya di kaca jendela tampak asing, berbeda dari ingatannya.

Dulu, selama 2 tahun nikah, di balik sikap Shelly yang sedikit keras, dia seperti kucing jinak di hadapan Jeffry, patuh dan lembut.

Sekarang … seperti kucing liar.

Bahkan berani membuat lelucon konyol seperti ini?

Shelly berjalan mendekat dan membuka jendela.

Angin musim dingin yang menusuk masuk, mengusir sebagian bau rokok.

“Walau kamu salah paham … aku jadi penasaran, kalau benar ada anak, dan kamu harus memilih antara anak itu atau Nona Elora, kamu akan pilih siapa?”

Shelly cukup tahu diri. Dirinya bahkan tidak pernah masuk dalam pilihan Jeffry.

“Tidak ada ‘kalau’.”

Jeffry mematikan rokoknya. Setelah mencari asbak dan tidak menemukannya, dia menggenggam puntung rokok itu dan langsung pergi.

Dia bukan tipe pria yang punya waktu untuk bernostalgia dengan mantan istri di tengah malam.

Shelly tahu kalau bukan karena unggahan itu, mungkin seumur hidup mereka tidak akan bertemu lagi.

Kecuali … sebulan lalu, saat mereka tidak sengaja bertemu di hotel.

Pria itu mabuk dan mereka … tidur bersama lagi.

Shelly takut akan canggung, jadi dia kabur diam-diam sebelum Jeffry bangun.

Awalnya Shelly ingin menyimpan rahasia itu selamanya. Siapa sangka … rahasia itu justru tumbuh dalam rahimnya.

Dia benar-benar hamil.

Sudah enam minggu dan janinnya sangat sehat.

Di luar, salju turun lebat. Sosok pria berpakaian hitam tampak mencolok di tengah putihnya dunia.

Shelly menutup jendela, menyandarkan dahinya pada kaca dingin, memandang Jeffry yang membuang puntung rokok ke tempat sampah, lalu masuk ke Bugatti di pinggir jalan dan melaju pergi.

Mobil itu … terlihat begitu asing di kawasan kumuh ini.

Sama seperti Jeffry yang seharusnya … tidak pernah muncul dalam hidupnya.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
102 Chapters
บทที่ 1
บทที่ 1 คุณชายใหญ่ ‘ลูกชายลุงต้นอายุสี่สิบสาม สี่สิบสาม ไม่ใช่สิบสาม’คำถามเกิดขึ้นในใจ พร้อมทั้งใบหน้างอง้ำของคนตรงหน้าทำให้ ‘ราม โช‍ติ‍ภิวรรธ’ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลรู้ว่าหลานสาวคงไม่อยากย้ายงาน“ลุงต้น แบมไม่อยากไป” คนโดนย้ายที่ทำงานแบบสายฟ้าฟาดต่อต้านโดยการทำหน้างอคอหักเหมือนปลาทูแม่กลองหากว่าเป็นเมื่อสามเดือนก่อนหน้านี้เธอคงยินดีไม่น้อยที่ได้ย้ายงานและเงินเดือนขึ้นอีกด้วย แต่ต้องไม่ใช่เวลานี้สิ เวลาที่เธอกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกับหนุ่มข้างห้องใช้สุภาษิตนี้ได้ไหม ‘เข้าด้ายเข้าเข็ม’ คงได้แหละ“ถือว่าลุงขอนะลูก ช่วยไปดูหลานให้ลุงหน่อยนะ”ผู้เป็นลุงทำหน้าเศร้า ส่งแววตามาอย่างขอความเห็นใจ บุษกรพยายามหันหน้ามองทางอื่น ไม่อยากจะตกหลุมพรางผู้เป็นลุงรามเองก็ไม่อยากบังคับหลานที่รักประดั่งลูกสาวคนนี้เลย หากแต่ความห่วงหลานแฝดก็มีมากล้น“ลุงต้นอะ แบมกำลังจะจีบหนุ่มอะ ถ้าลุงย้ายแบมหนีหนุ่มเมื่อไหร่แบมจะได้แฟน”นี่คือเหตุผลหลักของคนไม่อยากย้ายบุษกรผู้ตั้งใจเรียนตั้งแต่เด็ก เพราะพ่อแม่ พี่ชายบอกว่าไงนะ อ๋อ...พวกท่านบอกว่าตั้งใจเรียนก่อนอย่าเพิ่งมีแฟนเวลานี้เด็กดีผู้เชื่อฟังพ่อแม่มาโดย
Read more
บทที่ 2
คนมีความรักแต่ยังไม่รู้จักชื่อของผู้ชายที่เธอจะจีบยังคงตัดพ้อ รักกำลังจะรุ่งแต่มีหมู่มารมาผจญ“หมอแบมชื่อยังไม่รู้จักเลย” บุษบาเหนื่อยใจกับลูกสาว“ก็แบมกำลังจะรู้จักนี่ไงคะ อีกนิดเดียวจะได้รู้จักแล้ว ถ้าลุงต้นไม่ย้ายงานแบมก่อน”คนกำลังจะรู้จักผู้ชายทำปากเบะ“เอาเถอะ ๆ เดี๋ยวลุงจะจัดการให้เขาคนนั้นที่เราไม่รู้จักชื่อให้ไปทำงานใกล้ ๆ เราเอง รับรองว่าถึงเวลานั้นเราจีบได้เต็มที่เลย”รามตัดบทเดี๋ยวเขาให้ปรมะไปจัดการสืบเรื่องหนุ่มที่บุษกรแอบชอบจากนั้นก็ซื้อตัวมาทำงานบริษัทในเครือโช‍ติ‍ภิวรรธและหาตำแหน่งที่ไปทำงานอยู่อยุธยา เรื่องแค่นี้มันจะไปยากอะไรหลังจากนั้นเขาจะเสนอที่พักข้างห้องกับหลานสาวเอง เรื่องจะได้จบ ๆ“คุณลุงรับปากแล้วนะคะ” บุษกรตาเป็นประกาย เธอใช้มือปาดคราบน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงออกอย่างมีจริต “เออ รับปาก”“ถ้าทำไม่ได้ขอให้ป้ามาสไม่รัก”“ยายแบม” บุษบาถึงกับต้องปรามลูกสาว ดื้อและซนไม่มีใครเกินลูกคนนี้“ไปเก็บของได้แล้ว ส่งไลน์บอกหมายเลขห้องของผู้ชายที่หมอแบมจะจีบมาให้ลุงด้วย”“ได้ค่ะ รักลุงต้นที่สุด” สามเดือนผ่านไป สามเดือนเหมือนสามปี ผู้ชายที่ลุงของเธอบอกว่าจะพามาอยู่ห้องข
Read more
บทที่ 3
บทที่ 2 ย้ายบ้าน หมอแบมเริ่มคิดหนักเพราะนี่เข้าเดือนที่หกแล้วลุงต้นยังไม่พาผู้ชายมาไว้ข้างห้องเธอเลย ถึงจะได้ค่าปรับจากลุงต้นแต่ว่าเวลานี้คุณหมออยากได้ผู้ชายมากกว่า ‘ย้ายบ้าน’ หลังจากไปเที่ยวบ้านของเฮียวัชได้เห็นธรรมชาติได้มีพื้นที่กว้าง ๆ ปลูกผักปลูกหญ้าแล้ว หมอแบมเองก็อยากมีพื้นที่ให้เดินเล่นกับเขาบ้าง อยู่กรุงเทพมหานครเธอเลือกอยู่คอนโดมิเนียมใกล้ ๆ ที่ทำงานเพราะเบื่อรถติด แต่ที่นี่พระนครศรีอยุธยาไม่ต้องกังวลเรื่องรถติด บุษกรตัดสินใจย้ายตัวเองมาอยู่บ้านของผู้เป็นลุงที่ห่างจากโรงพยาบาลประมาณสิบกิโลเมตร ซึ่งใช้เวลาขับรถจริง ๆ เพียงไม่กี่นาที หมู่บ้านจัดสรรโครงการคุณภาพซึ่งบ้านแต่ละหลังราคาแปดหลักคือที่อยู่ใหม่ของคุณหมอสาว รอยยิ้มของเธอปรากฏขึ้นส่วนหนึ่งเพราะผู้เป็นลุงบอกว่าให้อยู่ฟรีบ้านหลังนี้ลุงของเธอซื้อไว้หลายปีแล้ว แต่เพิ่งตกแต่งเสร็จเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ดีจัง อยู่ฟรี อยู่สบาย และอยู่ครบ หมายถึงเงินอยู่ครบไม่ต้องจ่ายค่าอะไรเลยลูกเฮียวัชก็คลอดแล้ว คุณหมอแบมเป็นสู‍ติ‍นรีแพทย์หลังจากเด็กคลอดแล้วเรื่องการดูแลหลานก็ยกให้กุมาร
Read more
บทที่ 4
“ตกใจหมด แบมนึกว่าไม่มีใครอยู่ที่นี่” หมอแบมลูบอกของตัวเองอย่างปลอบใจ ถึงเธอจะเป็นหมอแต่วิญญาณหรือสิ่งที่มองไม่เห็นเธอไม่อยากลบหลู่“มีน้าอยู่ไงคะ ท่านผู้อำนวยการไม่ได้บอกเหรอคะ ว่าแต่คุณหมอหิวไหมคะ” พูดเองเออเองตัดจบเองของคนเป็นแม่บ้านทำคนฟังแทบตามไม่ทัน“หิวมากค่ะ น้าสวยทำอะไรเป็นบ้างคะ”เมื่อมีคนพูดถึงอาหาร กระเพาะของเธอก็ทำงานและเรียกความหิวในทันที ให้มันได้อย่างนี้สิหมอแบม ร่องสิบเอ็ดก็ยังไม่มา ผู้ชายก็ยังไม่มีเอาเถอะ ผู้ชายยังไม่มา ร่องสิบเอ็ดก็ยังไม่จำเป็นต้องใช้ เวลานี้หาอะไรใส่ท้องที่กำลังร้องประท้วงดีกว่า“ทำได้ทุกอย่างเลยค่ะ”“โห ดีอะ น้าสวยเก่งจัง” คุณหมอสาวเอ่ยชมอย่างจริงใจเพราะเธอเองทำอาหารไม่เป็นสักอย่าง“น้าได้ครูดีค่ะ” น้าสวยยิ้มหวานบอกกับคุณหมอสาวหน้าตาสะสวยตรงหน้า เจ้าของบ้านบอกว่าจะมีหลานมาอยู่ บอกว่าเป็นหมอ สวยเห็นหญิงสาวครั้งแรกนึกว่าคนตรงหน้ายังเป็นนักศึกษาเพราะหน้าตาที่ยังละอ่อน“โห น้าสวยเรียนทำอาหารมาเหรอคะ” หมอแบมหย่อนกายลงเก้าอี้นวมในห้องรับแขก คนทำอาหารไม่เป็นอย่างเธอ“เปล่าค่ะ ครูดีของน้าคือยูทูบค่ะ” คำพูดของคนทำอาหารเก่งทำคนฟังนิ่ง“ดีจังวันหลังสอนแบมบ้
Read more
บทที่ 5
บทที่ 3 ทำอะไร สองสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เวลานี้เธอได้เจอหน้าน้าสวยและได้มีเวลาคุยกันแค่วันจันทร์กับอังคารเท่านั้น ตารางทำงานของคุณหมอสาวคือทำงานพุธถึงวันอาทิตย์ก็อย่างว่านั่นแหละโรงพยาบาลเอกชน วันเสาร์อาทิตย์คนจะเยอะเป็นพิเศษ เพราะฉะนั้นวันที่มีความสุขที่สุดของคุณหมอสาวโสดอย่างเธอก็คือวันจันทร์แบบนี้อย่างไรเล่านอนตื่นสาย กลิ้งไปกลิ้งมา กินมื้อเที่ยงแล้วก็กลับมานอนดูซีรีส์หรือไม่ก็อ่านนิยายให้น้ำตาไหลพราก“คุณหมอแบมขา” น้าสวยเรียกเธอเสียงหวานขนาดนี้มีเรื่องอะไรอีกแน่“คะ”“น้าขอไปทำความสะอาดบ้านนั้นได้ไหมคะ พอดีว่าพี่สาวน้าเธอลางาน” น้าสวยทำงานเป็นแม่บ้านประจำที่บ้านคุณหมอบุษกร ส่วนพี่สาวนามว่า ‘สาว’ ทำงานอยู่บ้านอีกหลังที่ห่างกันเพียงรั้วกั้นแต่เพราะวันนี้ ‘สาว’ ไม่สบายจึงขอให้ ‘สวย’ไปทำงานแทนสักสองสามชั่วโมง“ได้ค่ะ ไปเถอะค่ะวันนี้ก็ไม่มีอะไรแล้วนี่คะ”จริง ๆ แล้วคุณหมอสาวเองก็อยากนอนเกาตูดอยู่กลางบ้านโดยที่ไม่ต้องระแวงว่าน้าสวยจะเห็นภาพไม่งามตานั้น อยู่คอนโดเธอไม่ต้องคอยระวังเพราะอยู่คนเดียวเวลาล่วงเลยจากบ่ายคล้อยเข้าสู่ช่วงเย็นย่ำ พระอาทิตย์เริ่มลดแสงของวันลงบ้างแล
Read more
บทที่ 6
เก้าอี้ที่วางกลางสนามตรงนั้นแหละยังไม่มีใครนั่ง หญิงสาวเดินตรงไปยังที่ตรงนั้น นั่งลงพร้อมทั้งโบกลมเข้าใบหน้า เหนื่อยมาก เหนื่อยที่สุด เหนื่อยเหมือนจะตาย ยกน้ำขึ้นจิบเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ดื่มมากกลัวว่าจะจุก เธอต้องเดินกลับคอนโดอีก คิดถึงคอนโดมิเนียมที่อยู่ไม่ไกล เส้นทางระหว่างกลับคอนโดมีร้านอาหารอะไรน่ากินบ้างนะ เพียงแค่หลับตาภาพร้านอาหารมากมายก็ผุดขึ้นในมโนภาพแต่เดี๋ยวก่อน! ใครนะที่บอกว่าจะไม่กินข้าวหลังสี่โมงเย็น ใครกันนะที่บอกว่าจะทำ IF16/8 นี่เลยเวลาของแปดชั่วโมงที่สามารถกินได้แล้วนี่นา “แต่ว่ามันหิวนี่นา” คนเถียงกับตัวเองพลางดูการเผาผลาญพลังงานบนหน้าปัดนาฬิกา “วิ่งตั้งนานกินได้แค่สามร้อยห้าสิบแคล ยังไม่พอกินข้าวขาหมูไร้มันเลย” อยากร้องไห้ อยากมีร่องสิบเอ็ด “พี่ขาเห็นแมวหนูไหมคะ” เสียงเล็ก ๆ ทำให้คนคำนวณแคลถึงกับสะดุด บุษกรก้มมองเด็กหญิงวัยหกหรือเจ็ดขวบ น้ำตาของเด็กสาวนองหน้า “หนูว่าอะไรนะคะ” เพราะแรงสะอื้นของเด็กหญิงตัวน้อยทำให้เธอได้ยินไม่ชัด“แมวหนูหาย ฮึก” น้ำเสียงเล็กพยายามกลั้นเสียงสะอื้น “หายเมื่อไหร่คะ” บุษกรขยับนั่งย่อลงกับพื้นให้ความสูงเธอเท่ากับคนแมวหาย “หายเ
Read more
บทที่ 7
บทที่ 4 ผู้ชายข้างห้อง หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปไวยิ่งกว่าการโกหก บุษกรมาวิ่งที่สวนสาธารณะที่นี่ตลอดแต่กลับไม่เจอเขา เธอเจอเพียงเด็กหญิงตัวน้อยกับเจ้าหมูตุ๋น หากแต่ผู้ชายที่หมายตากลับไม่เจอเลยแม้แต่เงา “เฮ้อ...” คนกลับมาจากวิ่งสลับเดินถอนหายใจระหว่างเดินออกจากลิฟต์ตรงไปยังห้องของตัวเอง แกร๊ก! เสียงบานประตูห้องหนึ่งเปิดออกมา บานประตูที่ก่อนถึงห้องเธอ เขา! คนนั้นคนที่เธอเฝ้าตามหาที่สวนสาธารณะ เขาและเธอสบตากันเพียงนิดแล้วเขาก็รีบร้อนตรงไปยังลิฟต์ ลมวูบหนึ่งวิ่งผ่านบุษกรพร้อมกับร่างหนาของเขาคนนั้น เขาคงจำเธอไม่ได้ แต่เธอจำเขาได้ ผ่านมาอาทิตย์เดียวเองทำไมจำกันไม่ได้นะ“พี่ส้ม พี่ส้ม พี่ส้มอยู่ไหน” ใบหน้างามส่ายไปมา เหงื่อเม็ดโต ๆ ผุดรอบกรอบหน้า แขนเรียวทั้งสองข้างพยายามไขว่คว้าหาอะไรสักอย่างในอากาศ หากแต่พยายามแล้วพยายามอีกแต่กลับคว้าอะไรไม่ได้เลย“พี่ส้ม พี่ส้ม เฮือก” บุษกรหอบหายใจจนตัวโยน เธอไม่เคยฝันถึงพี่ส้มนานแล้ว คงเพราะเรื่องเมื่อสัปดาห์ก่อนสะกิดความทรงจำในวันวาน ความทรงจำที่แสนเจ็บปวดและทรมาน หญิงสาวลูบใบหน้างามรับรู้ถึงความชื้นเต็มใบหน้า ลุกออกจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำล้างหน้าล้างต
Read more
บทที่ 8
อย่าว่าแมวเลยเวลานี้เธอเองก็กลายร่างเป็นแมวเชื่องตามเจ้าน้องเสือไปเสียแล้ว“นั่งก่อนครับ แบม” เจ้าของบ้านผายมือไปยังโซฟาในห้องรับแขก รอยยิ้มที่เขาส่งมาให้ทำหัวใจเธอแทบละลายหล่อ สะอาด โครงหน้าลูกครึ่งแบบนี้แหละสเปกหมอแบม“ขอบคุณค่ะ” แขกจากข้างบ้านยิ้มและนั่งลง รู้สึกว่าโซฟาบ้านเขาน่าจะนิ่มกว่าบ้านเธอสักร้อยเท่า ความรู้สึกตัวลอย ๆ มือไม้ไม่รู้จะเก็บไว้ที่ไหนนี่มันอะไรกันเขิน...เขินตัวแตกเป็นอย่างนี้เองสินะ“น้าสวยขอน้ำให้แบมหน่อยครับ”“ค่ะ ค่ะ” อีกคนคงตัวลอย ๆ ไม่ต่างจากคุณหมอสาวก็คือแม่บ้านนี่แหละ เคยได้ยินพี่สาวบอกว่าเจ้าของบ้านหล่อ แต่ไม่ได้คิดว่าจะหล่อขนาดนี้ หล่อไม่ลืมหูลืมตา หล่อ! หล่อแบบตะโกนเป็นอย่างนี้สินะ“แบมอยู่บ้านข้าง ๆ เหรอครับ”“ใช่ค่ะ พอดีเดินออกกำลังกายอยู่ได้ยินน้าสวยเรียกน้องเสือ”“มิน่าละหน้าแดง ๆ ออกกำลังกายอยู่นี่เอง” หน้าแดงเพราะออกกำลังกายที่ไหนกันเล่า เธอเดินออกกำลังกายแค่สามก้าวเอง ที่หน้าแดงเพราะเขานั่นแหละอ้อมกอดเขาที่ประคอง กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ นั่นต่างหากเล่าที่ทำหัวใจเธอเต้นแรงสูบฉีดเลือดไปเลี้ยงทั่วร่าง “เอ่อค่ะ” เพราะไม่รู้จะตอบอะไร คนเขินได้เพียงแต่รั
Read more
บทที่ 9
บทที่ 5 ต้องการเวลาให้ผู้ชายบ้านข้างกันแล้วไง ใช่ว่าจะได้เจอกันบ่อยหรือเรียกได้ว่าหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาตั้งแต่ทำความรู้จักกันวันนั้นเธอยังไม่เคยเจอหนุ่มข้างบ้านอีกเลยเพราะว่าเธอกับเขาทำงานไม่ตรงกันเลย จากที่สอบถามจากสายสืบอย่างน้าสวย ได้ความว่าหนุ่มข้างบ้านนามว่าพอร์‍ชยังไม่พาสาวมาบ้านเลยสักครั้งเธอจะติต่างว่าเขาโสดไปก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวหาเวลาลองถามเขาอีกที แต่ก่อนจะจีบผู้ชายต้องหาเวลาเจอผู้ชายให้ได้ก่อนสิเขาออกจากบ้านราว ๆ หกโมงครึ่งเกือบเจ็ดโมงของทุกวันและกลับมาถึงบ้านราว ๆ หกโมงเย็นและหยุดงานในวันเสาร์อาทิตย์ส่วนเธอนั้นออกจากบ้านราว ๆ เก้าโมงเช้าและกลับเข้าบ้านอีกทีเวลาเกือบสองทุ่ม เธอหยุดงานในวันจันทร์อังคารเห็นไหมเวลาทำงานมีปัญหา เวลาเข้างานเธออาจแก้ไม่ได้แต่วันหยุดนี่สิ เธออยากแก้ไขไม่ได้การแล้วไม่ได้การแบบนี้เธอจะได้เจอผู้ชายได้อย่างไร จีบผู้ชายต้องใช้เวลานะ ถ้ายังทำงานแบบนี้คาดว่าจะอดได้ผู้ชายมาครอบครองแล้วการรอคอยของเธอก็หมดความหมายสิ บุษกรต่อสายหาคุณลุงในวันจันทร์ซึ่งเป็นวันหยุดของเธอคราแรกลุงต้นไม่รับสาย คิดว่าน่าจะยุ่งเพราะเป็นบ่ายของวันจันทร์สุดท้ายลุงของเธอก็โท
Read more
บทที่ 10
เวลาหกโมงเย็นที่คนออกกำลังกายไม่จริงเดินไปเดินมาแถว ๆ หน้าบ้าน น้าสวยก็กลับไปแล้วทิ้งเธอไว้กับความตื่นเต้นที่ยังหาทางระงับไม่ได้“กินอะไรมาหรือยังคะ แบมเอาพิซซ่ามาฝาก”“ไม่ดีอะ เหมือนให้ท่าไปนะ” คนซ้อมคำพูดบ่นกับตัวเอง“น้าสวยทำพิซซ่าเวียดนาม แบมกินไม่หมด ไม่ดีอะ แบบนี้เหมือนเอาของเหลือให้เขาเลย จะพูดยังไงดีเนี่ย” ระหว่างที่กำลังคิดรถยนต์สัญชาติยุโรปที่หน้าเป็นห่วงสี่ห่วงคล้องกันหรือที่เขาเรียกกันว่า ‘ฮาวดี้’ มาจอดและประตูรั้วบ้านก็เปิดกว้าง คนที่แอบมองรีบกลับเข้าบ้าน รอจังหวะให้เขาเข้าบ้านก่อนแล้วเธอค่อยยกพิซซ่าเวียดนามไปให้เขาเธอให้น้าสวยทำไว้ก่อนที่น้าสวยจะกลับบ้าน มันก็ยังร้อน ๆ น่ากินอยู่เลยตริ่งหน่อง! เสียงสัญญาณหน้าบ้านทำให้คนที่เพิ่งกลับมาจากที่ทำงานต้องชะเง้อคอมอง ใครกันที่มาหาเขาเวลานี้“อ้าว สวัสดีครับแบม” คำทักทายของเจ้าของบ้าน ทำแขกผู้มาเยือนยิ้มแก้มปริ พอร์‍ชเปิดประตูรั้วกว้างต้อนรับสาวข้างบ้าน“น้าสวยทำพิซซ่าเวียดนาม กินด้วยกันนะคะ” ฉลาดมากหมอแบม คำว่ากินด้วยกันหมายความว่าเขาต้องพาเธอเข้าบ้านและได้ใช้เวลากินกัน เอ้ย! กินด้วยกัน“กำลังหิวพอดีเลยครับ” เขายื่นมือรับจานพ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status