รัก(ไม่)บังเอิญ ( NC 18+)

รัก(ไม่)บังเอิญ ( NC 18+)

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-09-16
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
102Bab
8.4KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

รักของเธอกับเขา มันแค่เรื่องบังเอิญหรือเปล่านะ จากผู้ชายข้างห้องจะเป็นผู้ชายข้างกายได้ไหม ******* "ลุงต้นอะ แบมกำลังจะจีบหนุ่มอะ ถ้าลุงย้ายแบมหนีหนุ่มเมื่อไหร่แบมจะได้แฟน" นี่คือเหตุผลหลักของคนไม่อยากย้าย บุษกรผู้ตั้งใจเรียนตั้งแต่เด็ก เพราะพ่อแม่ พี่ชายบอกว่าไงนะ อ๋อ...พวกท่านบอกว่าตั้งใจเรียนก่อนอย่าเพิ่งมีแฟนเวลานี้ เด็กดีผู้เชื่อฟังพ่อแม่มาโดยตลอดเชื่ออย่างไม่ต้องสงสัยและคิดว่าเดี๋ยวเวลาจะพาแฟนมาเอง เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ใกล้แล้ว ใกล้ได้แฟน? ใกล้ขึ้นคานต่างหาก อีกไม่ปีเธอจะอายุสามสิบ สามสิบที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง อีกนิด...อีกนิดจะตันแล้ว รู้อะไรไม่เท่ารู้งี้ รู้งี้...จะมีแฟนก่อนแล้วค่อยตั้งใจเรียน

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

On a rainy day in September, drizzle moisturized a mountain town and washed clean the stone streets with a refreshing earthy smell in the air.

An eighteen-year-old girl was on her way to the principal’s office at the only high school in the town center.

She dressed austerely, but it did not hide the fact that she was beautiful. However, her emotionless eyes made her look sullen and unapproachable.

“Mr. Barrett, here comes Nicole.” Class teacher, Ms. Mills, led the way for Nicole.

Nicole Wallace looked at her with some surprise, wondering why Ms. Mills was suddenly so nice to her. Ms. Mills was someone who placed great importance on family background in the selection of class committee members.

“Let her in.” The principal was equally excited; even his voice was a little trembling.

Nicole slowly chuckled as soon as she stepped into the principal’s office.

It turned out to be because of him.

On the VIP sofa in the principal’s office sat a tall man, dressed in an expensive suit, looking like a social elite, but his facial features were like hers.

Nicole was studying the man just as the man was studying her.

He initially planned to go to the hospital with her for a DNA test, but now it seemed unnecessary.

She was a dead ringer for her mother with the same fine facial features and fair and delicate skin. Her beauty was hard to conceal, even if she dressed casually.

Yet the most striking thing was her eyes.

She was only seventeen or eighteen, but there was a hint of unfathomable iciness in her eyes.

Seeing him staring at herself, Nicole frowned and asked, “Who are you?”

She had always known that she was not her grandmother’s biological granddaughter, and she had thought that one day her birth family would come looking for her.

She thought her biological parents would come. This man was way too young.

A hint of frustration flashed in the man’s deep-set eyes, and he said, “I am your elder brother.”

“Nicole, why have you never mentioned to us that your brother is the general manager of the Riddle Corporation in San Joto?” Mr. Barrett could not help but say.

Nicole rolled her eyes secretly; she had just learned that, for god’s sake.

Three years ago, her parents had died in a car accident, and only then her grandmother told her the truth — she was adopted by them when she was a child. No wonder her adoptive parents had been so cold to her and left her in the countryside.

After the death of her adoptive parents, her grandma registered her at the welfare office, waiting for her biological family to come to reunite with her. Nicole did not expect that this day would come, much less her brother was the general manager of Riddle Corporation, a famous name in San Joto.

“Are you really my brother?” Nicole had a hard time believing such a plot twist.

“Yeah, you have four brothers besides me,” the man named Sean Riddle spoke gently.

“Four?” Nicole frowned. It turned out that things were far from what she had imagined all this time. She could hardly imagine what it would be like to have four elder brothers. It would probably be noisy.

Seeing that Nicole was deep in thought, Mrs. Wallace Sr. said to Sean politely, “Nicole is more introverted. She needs time to adapt. Hope you don’t mind.”

“Mrs. Wallace, I won’t mind.” Sean got up with a polite smile and then took out a gift box from his backpack. “Nicole, this is the first time we met. This is for you.”

Mr. Barrett quickly stood up and tried to butter Nicole up. “It is so nice of your brother, Nicole. You should accept the gift. I can see that you and your brother are really close. Please remember your classmates and us after the school transfer.”

Hearing Mr. Barrett’s words, Sean’s face turned stony, and he glanced back at Mr. Barrett and said indifferently. “Mr. Barrett, Great Oak High School has nurtured my sister for so many years, and we will return the favor by donating money to build the campus.”

The Riddle family would owe no one debt of gratitude.

Mr. Barrett’s eyes lit up. “That is great! Thank you, Mr. Riddle.”

His brother’s generosity impressed Nicole, who at last accepted the gift out of politeness.

Mr. Barrett gave some more flattery talks before he and his headteacher saw them out.

There was a Rolls-Royce parked up in front of the school, surrounded by other luxury cars, which had long attracted attention.

Regina Wynn was stopped by her buddy as soon as she got out of a car. “Regina, here you are!”

She rolled her eyes at her buddy, yet her attention was on the Rolls-Royce. “Whose car is that?”

As the daughter of a member of the school’s board of directors, she got all the attention all the time until today, when this Rolls-Royce came along.

“I heard that the general manager of Riddle Corporation came to our school.”

"Riddle Corporation?" Regina thought, 'It is San Joto’s biggest corporation. Even my dad couldn’t find a way to work with them. What is the guy from Riddle Corporation doing here? Invest in this poor school?'

“No, I heard he came to pick up his sister.”

“Pick up his sister?” Regina was stunned. “Are you sure about that? Why would someone from the Riddle family want to study at this goddamn school?”

While the two people were talking, behind them, the principal and a group of headteachers were accompanying a tall man and Nicole to walk out of the school.

“Regina, the tall man is the general manager of Riddle Corporation,” her buddy said with a trembling voice.

Regina was astounded as she turned around. If that man was the general manager of Riddle Corporation, then the girl next to him should be his sister.

But that girl turned out to be Nicole, the bumpkin she hated and despised the most.

Regina’s face changed drastically. She could not believe that Nicole was actually from the Riddle family.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
102 Bab
บทที่ 1
บทที่ 1 คุณชายใหญ่ ‘ลูกชายลุงต้นอายุสี่สิบสาม สี่สิบสาม ไม่ใช่สิบสาม’คำถามเกิดขึ้นในใจ พร้อมทั้งใบหน้างอง้ำของคนตรงหน้าทำให้ ‘ราม โช‍ติ‍ภิวรรธ’ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลรู้ว่าหลานสาวคงไม่อยากย้ายงาน“ลุงต้น แบมไม่อยากไป” คนโดนย้ายที่ทำงานแบบสายฟ้าฟาดต่อต้านโดยการทำหน้างอคอหักเหมือนปลาทูแม่กลองหากว่าเป็นเมื่อสามเดือนก่อนหน้านี้เธอคงยินดีไม่น้อยที่ได้ย้ายงานและเงินเดือนขึ้นอีกด้วย แต่ต้องไม่ใช่เวลานี้สิ เวลาที่เธอกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกับหนุ่มข้างห้องใช้สุภาษิตนี้ได้ไหม ‘เข้าด้ายเข้าเข็ม’ คงได้แหละ“ถือว่าลุงขอนะลูก ช่วยไปดูหลานให้ลุงหน่อยนะ”ผู้เป็นลุงทำหน้าเศร้า ส่งแววตามาอย่างขอความเห็นใจ บุษกรพยายามหันหน้ามองทางอื่น ไม่อยากจะตกหลุมพรางผู้เป็นลุงรามเองก็ไม่อยากบังคับหลานที่รักประดั่งลูกสาวคนนี้เลย หากแต่ความห่วงหลานแฝดก็มีมากล้น“ลุงต้นอะ แบมกำลังจะจีบหนุ่มอะ ถ้าลุงย้ายแบมหนีหนุ่มเมื่อไหร่แบมจะได้แฟน”นี่คือเหตุผลหลักของคนไม่อยากย้ายบุษกรผู้ตั้งใจเรียนตั้งแต่เด็ก เพราะพ่อแม่ พี่ชายบอกว่าไงนะ อ๋อ...พวกท่านบอกว่าตั้งใจเรียนก่อนอย่าเพิ่งมีแฟนเวลานี้เด็กดีผู้เชื่อฟังพ่อแม่มาโดย
Baca selengkapnya
บทที่ 2
คนมีความรักแต่ยังไม่รู้จักชื่อของผู้ชายที่เธอจะจีบยังคงตัดพ้อ รักกำลังจะรุ่งแต่มีหมู่มารมาผจญ“หมอแบมชื่อยังไม่รู้จักเลย” บุษบาเหนื่อยใจกับลูกสาว“ก็แบมกำลังจะรู้จักนี่ไงคะ อีกนิดเดียวจะได้รู้จักแล้ว ถ้าลุงต้นไม่ย้ายงานแบมก่อน”คนกำลังจะรู้จักผู้ชายทำปากเบะ“เอาเถอะ ๆ เดี๋ยวลุงจะจัดการให้เขาคนนั้นที่เราไม่รู้จักชื่อให้ไปทำงานใกล้ ๆ เราเอง รับรองว่าถึงเวลานั้นเราจีบได้เต็มที่เลย”รามตัดบทเดี๋ยวเขาให้ปรมะไปจัดการสืบเรื่องหนุ่มที่บุษกรแอบชอบจากนั้นก็ซื้อตัวมาทำงานบริษัทในเครือโช‍ติ‍ภิวรรธและหาตำแหน่งที่ไปทำงานอยู่อยุธยา เรื่องแค่นี้มันจะไปยากอะไรหลังจากนั้นเขาจะเสนอที่พักข้างห้องกับหลานสาวเอง เรื่องจะได้จบ ๆ“คุณลุงรับปากแล้วนะคะ” บุษกรตาเป็นประกาย เธอใช้มือปาดคราบน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงออกอย่างมีจริต “เออ รับปาก”“ถ้าทำไม่ได้ขอให้ป้ามาสไม่รัก”“ยายแบม” บุษบาถึงกับต้องปรามลูกสาว ดื้อและซนไม่มีใครเกินลูกคนนี้“ไปเก็บของได้แล้ว ส่งไลน์บอกหมายเลขห้องของผู้ชายที่หมอแบมจะจีบมาให้ลุงด้วย”“ได้ค่ะ รักลุงต้นที่สุด” สามเดือนผ่านไป สามเดือนเหมือนสามปี ผู้ชายที่ลุงของเธอบอกว่าจะพามาอยู่ห้องข
Baca selengkapnya
บทที่ 3
บทที่ 2 ย้ายบ้าน หมอแบมเริ่มคิดหนักเพราะนี่เข้าเดือนที่หกแล้วลุงต้นยังไม่พาผู้ชายมาไว้ข้างห้องเธอเลย ถึงจะได้ค่าปรับจากลุงต้นแต่ว่าเวลานี้คุณหมออยากได้ผู้ชายมากกว่า ‘ย้ายบ้าน’ หลังจากไปเที่ยวบ้านของเฮียวัชได้เห็นธรรมชาติได้มีพื้นที่กว้าง ๆ ปลูกผักปลูกหญ้าแล้ว หมอแบมเองก็อยากมีพื้นที่ให้เดินเล่นกับเขาบ้าง อยู่กรุงเทพมหานครเธอเลือกอยู่คอนโดมิเนียมใกล้ ๆ ที่ทำงานเพราะเบื่อรถติด แต่ที่นี่พระนครศรีอยุธยาไม่ต้องกังวลเรื่องรถติด บุษกรตัดสินใจย้ายตัวเองมาอยู่บ้านของผู้เป็นลุงที่ห่างจากโรงพยาบาลประมาณสิบกิโลเมตร ซึ่งใช้เวลาขับรถจริง ๆ เพียงไม่กี่นาที หมู่บ้านจัดสรรโครงการคุณภาพซึ่งบ้านแต่ละหลังราคาแปดหลักคือที่อยู่ใหม่ของคุณหมอสาว รอยยิ้มของเธอปรากฏขึ้นส่วนหนึ่งเพราะผู้เป็นลุงบอกว่าให้อยู่ฟรีบ้านหลังนี้ลุงของเธอซื้อไว้หลายปีแล้ว แต่เพิ่งตกแต่งเสร็จเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ดีจัง อยู่ฟรี อยู่สบาย และอยู่ครบ หมายถึงเงินอยู่ครบไม่ต้องจ่ายค่าอะไรเลยลูกเฮียวัชก็คลอดแล้ว คุณหมอแบมเป็นสู‍ติ‍นรีแพทย์หลังจากเด็กคลอดแล้วเรื่องการดูแลหลานก็ยกให้กุมาร
Baca selengkapnya
บทที่ 4
“ตกใจหมด แบมนึกว่าไม่มีใครอยู่ที่นี่” หมอแบมลูบอกของตัวเองอย่างปลอบใจ ถึงเธอจะเป็นหมอแต่วิญญาณหรือสิ่งที่มองไม่เห็นเธอไม่อยากลบหลู่“มีน้าอยู่ไงคะ ท่านผู้อำนวยการไม่ได้บอกเหรอคะ ว่าแต่คุณหมอหิวไหมคะ” พูดเองเออเองตัดจบเองของคนเป็นแม่บ้านทำคนฟังแทบตามไม่ทัน“หิวมากค่ะ น้าสวยทำอะไรเป็นบ้างคะ”เมื่อมีคนพูดถึงอาหาร กระเพาะของเธอก็ทำงานและเรียกความหิวในทันที ให้มันได้อย่างนี้สิหมอแบม ร่องสิบเอ็ดก็ยังไม่มา ผู้ชายก็ยังไม่มีเอาเถอะ ผู้ชายยังไม่มา ร่องสิบเอ็ดก็ยังไม่จำเป็นต้องใช้ เวลานี้หาอะไรใส่ท้องที่กำลังร้องประท้วงดีกว่า“ทำได้ทุกอย่างเลยค่ะ”“โห ดีอะ น้าสวยเก่งจัง” คุณหมอสาวเอ่ยชมอย่างจริงใจเพราะเธอเองทำอาหารไม่เป็นสักอย่าง“น้าได้ครูดีค่ะ” น้าสวยยิ้มหวานบอกกับคุณหมอสาวหน้าตาสะสวยตรงหน้า เจ้าของบ้านบอกว่าจะมีหลานมาอยู่ บอกว่าเป็นหมอ สวยเห็นหญิงสาวครั้งแรกนึกว่าคนตรงหน้ายังเป็นนักศึกษาเพราะหน้าตาที่ยังละอ่อน“โห น้าสวยเรียนทำอาหารมาเหรอคะ” หมอแบมหย่อนกายลงเก้าอี้นวมในห้องรับแขก คนทำอาหารไม่เป็นอย่างเธอ“เปล่าค่ะ ครูดีของน้าคือยูทูบค่ะ” คำพูดของคนทำอาหารเก่งทำคนฟังนิ่ง“ดีจังวันหลังสอนแบมบ้
Baca selengkapnya
บทที่ 5
บทที่ 3 ทำอะไร สองสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เวลานี้เธอได้เจอหน้าน้าสวยและได้มีเวลาคุยกันแค่วันจันทร์กับอังคารเท่านั้น ตารางทำงานของคุณหมอสาวคือทำงานพุธถึงวันอาทิตย์ก็อย่างว่านั่นแหละโรงพยาบาลเอกชน วันเสาร์อาทิตย์คนจะเยอะเป็นพิเศษ เพราะฉะนั้นวันที่มีความสุขที่สุดของคุณหมอสาวโสดอย่างเธอก็คือวันจันทร์แบบนี้อย่างไรเล่านอนตื่นสาย กลิ้งไปกลิ้งมา กินมื้อเที่ยงแล้วก็กลับมานอนดูซีรีส์หรือไม่ก็อ่านนิยายให้น้ำตาไหลพราก“คุณหมอแบมขา” น้าสวยเรียกเธอเสียงหวานขนาดนี้มีเรื่องอะไรอีกแน่“คะ”“น้าขอไปทำความสะอาดบ้านนั้นได้ไหมคะ พอดีว่าพี่สาวน้าเธอลางาน” น้าสวยทำงานเป็นแม่บ้านประจำที่บ้านคุณหมอบุษกร ส่วนพี่สาวนามว่า ‘สาว’ ทำงานอยู่บ้านอีกหลังที่ห่างกันเพียงรั้วกั้นแต่เพราะวันนี้ ‘สาว’ ไม่สบายจึงขอให้ ‘สวย’ไปทำงานแทนสักสองสามชั่วโมง“ได้ค่ะ ไปเถอะค่ะวันนี้ก็ไม่มีอะไรแล้วนี่คะ”จริง ๆ แล้วคุณหมอสาวเองก็อยากนอนเกาตูดอยู่กลางบ้านโดยที่ไม่ต้องระแวงว่าน้าสวยจะเห็นภาพไม่งามตานั้น อยู่คอนโดเธอไม่ต้องคอยระวังเพราะอยู่คนเดียวเวลาล่วงเลยจากบ่ายคล้อยเข้าสู่ช่วงเย็นย่ำ พระอาทิตย์เริ่มลดแสงของวันลงบ้างแล
Baca selengkapnya
บทที่ 6
เก้าอี้ที่วางกลางสนามตรงนั้นแหละยังไม่มีใครนั่ง หญิงสาวเดินตรงไปยังที่ตรงนั้น นั่งลงพร้อมทั้งโบกลมเข้าใบหน้า เหนื่อยมาก เหนื่อยที่สุด เหนื่อยเหมือนจะตาย ยกน้ำขึ้นจิบเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ดื่มมากกลัวว่าจะจุก เธอต้องเดินกลับคอนโดอีก คิดถึงคอนโดมิเนียมที่อยู่ไม่ไกล เส้นทางระหว่างกลับคอนโดมีร้านอาหารอะไรน่ากินบ้างนะ เพียงแค่หลับตาภาพร้านอาหารมากมายก็ผุดขึ้นในมโนภาพแต่เดี๋ยวก่อน! ใครนะที่บอกว่าจะไม่กินข้าวหลังสี่โมงเย็น ใครกันนะที่บอกว่าจะทำ IF16/8 นี่เลยเวลาของแปดชั่วโมงที่สามารถกินได้แล้วนี่นา “แต่ว่ามันหิวนี่นา” คนเถียงกับตัวเองพลางดูการเผาผลาญพลังงานบนหน้าปัดนาฬิกา “วิ่งตั้งนานกินได้แค่สามร้อยห้าสิบแคล ยังไม่พอกินข้าวขาหมูไร้มันเลย” อยากร้องไห้ อยากมีร่องสิบเอ็ด “พี่ขาเห็นแมวหนูไหมคะ” เสียงเล็ก ๆ ทำให้คนคำนวณแคลถึงกับสะดุด บุษกรก้มมองเด็กหญิงวัยหกหรือเจ็ดขวบ น้ำตาของเด็กสาวนองหน้า “หนูว่าอะไรนะคะ” เพราะแรงสะอื้นของเด็กหญิงตัวน้อยทำให้เธอได้ยินไม่ชัด“แมวหนูหาย ฮึก” น้ำเสียงเล็กพยายามกลั้นเสียงสะอื้น “หายเมื่อไหร่คะ” บุษกรขยับนั่งย่อลงกับพื้นให้ความสูงเธอเท่ากับคนแมวหาย “หายเ
Baca selengkapnya
บทที่ 7
บทที่ 4 ผู้ชายข้างห้อง หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปไวยิ่งกว่าการโกหก บุษกรมาวิ่งที่สวนสาธารณะที่นี่ตลอดแต่กลับไม่เจอเขา เธอเจอเพียงเด็กหญิงตัวน้อยกับเจ้าหมูตุ๋น หากแต่ผู้ชายที่หมายตากลับไม่เจอเลยแม้แต่เงา “เฮ้อ...” คนกลับมาจากวิ่งสลับเดินถอนหายใจระหว่างเดินออกจากลิฟต์ตรงไปยังห้องของตัวเอง แกร๊ก! เสียงบานประตูห้องหนึ่งเปิดออกมา บานประตูที่ก่อนถึงห้องเธอ เขา! คนนั้นคนที่เธอเฝ้าตามหาที่สวนสาธารณะ เขาและเธอสบตากันเพียงนิดแล้วเขาก็รีบร้อนตรงไปยังลิฟต์ ลมวูบหนึ่งวิ่งผ่านบุษกรพร้อมกับร่างหนาของเขาคนนั้น เขาคงจำเธอไม่ได้ แต่เธอจำเขาได้ ผ่านมาอาทิตย์เดียวเองทำไมจำกันไม่ได้นะ“พี่ส้ม พี่ส้ม พี่ส้มอยู่ไหน” ใบหน้างามส่ายไปมา เหงื่อเม็ดโต ๆ ผุดรอบกรอบหน้า แขนเรียวทั้งสองข้างพยายามไขว่คว้าหาอะไรสักอย่างในอากาศ หากแต่พยายามแล้วพยายามอีกแต่กลับคว้าอะไรไม่ได้เลย“พี่ส้ม พี่ส้ม เฮือก” บุษกรหอบหายใจจนตัวโยน เธอไม่เคยฝันถึงพี่ส้มนานแล้ว คงเพราะเรื่องเมื่อสัปดาห์ก่อนสะกิดความทรงจำในวันวาน ความทรงจำที่แสนเจ็บปวดและทรมาน หญิงสาวลูบใบหน้างามรับรู้ถึงความชื้นเต็มใบหน้า ลุกออกจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำล้างหน้าล้างต
Baca selengkapnya
บทที่ 8
อย่าว่าแมวเลยเวลานี้เธอเองก็กลายร่างเป็นแมวเชื่องตามเจ้าน้องเสือไปเสียแล้ว“นั่งก่อนครับ แบม” เจ้าของบ้านผายมือไปยังโซฟาในห้องรับแขก รอยยิ้มที่เขาส่งมาให้ทำหัวใจเธอแทบละลายหล่อ สะอาด โครงหน้าลูกครึ่งแบบนี้แหละสเปกหมอแบม“ขอบคุณค่ะ” แขกจากข้างบ้านยิ้มและนั่งลง รู้สึกว่าโซฟาบ้านเขาน่าจะนิ่มกว่าบ้านเธอสักร้อยเท่า ความรู้สึกตัวลอย ๆ มือไม้ไม่รู้จะเก็บไว้ที่ไหนนี่มันอะไรกันเขิน...เขินตัวแตกเป็นอย่างนี้เองสินะ“น้าสวยขอน้ำให้แบมหน่อยครับ”“ค่ะ ค่ะ” อีกคนคงตัวลอย ๆ ไม่ต่างจากคุณหมอสาวก็คือแม่บ้านนี่แหละ เคยได้ยินพี่สาวบอกว่าเจ้าของบ้านหล่อ แต่ไม่ได้คิดว่าจะหล่อขนาดนี้ หล่อไม่ลืมหูลืมตา หล่อ! หล่อแบบตะโกนเป็นอย่างนี้สินะ“แบมอยู่บ้านข้าง ๆ เหรอครับ”“ใช่ค่ะ พอดีเดินออกกำลังกายอยู่ได้ยินน้าสวยเรียกน้องเสือ”“มิน่าละหน้าแดง ๆ ออกกำลังกายอยู่นี่เอง” หน้าแดงเพราะออกกำลังกายที่ไหนกันเล่า เธอเดินออกกำลังกายแค่สามก้าวเอง ที่หน้าแดงเพราะเขานั่นแหละอ้อมกอดเขาที่ประคอง กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ นั่นต่างหากเล่าที่ทำหัวใจเธอเต้นแรงสูบฉีดเลือดไปเลี้ยงทั่วร่าง “เอ่อค่ะ” เพราะไม่รู้จะตอบอะไร คนเขินได้เพียงแต่รั
Baca selengkapnya
บทที่ 9
บทที่ 5 ต้องการเวลาให้ผู้ชายบ้านข้างกันแล้วไง ใช่ว่าจะได้เจอกันบ่อยหรือเรียกได้ว่าหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาตั้งแต่ทำความรู้จักกันวันนั้นเธอยังไม่เคยเจอหนุ่มข้างบ้านอีกเลยเพราะว่าเธอกับเขาทำงานไม่ตรงกันเลย จากที่สอบถามจากสายสืบอย่างน้าสวย ได้ความว่าหนุ่มข้างบ้านนามว่าพอร์‍ชยังไม่พาสาวมาบ้านเลยสักครั้งเธอจะติต่างว่าเขาโสดไปก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวหาเวลาลองถามเขาอีกที แต่ก่อนจะจีบผู้ชายต้องหาเวลาเจอผู้ชายให้ได้ก่อนสิเขาออกจากบ้านราว ๆ หกโมงครึ่งเกือบเจ็ดโมงของทุกวันและกลับมาถึงบ้านราว ๆ หกโมงเย็นและหยุดงานในวันเสาร์อาทิตย์ส่วนเธอนั้นออกจากบ้านราว ๆ เก้าโมงเช้าและกลับเข้าบ้านอีกทีเวลาเกือบสองทุ่ม เธอหยุดงานในวันจันทร์อังคารเห็นไหมเวลาทำงานมีปัญหา เวลาเข้างานเธออาจแก้ไม่ได้แต่วันหยุดนี่สิ เธออยากแก้ไขไม่ได้การแล้วไม่ได้การแบบนี้เธอจะได้เจอผู้ชายได้อย่างไร จีบผู้ชายต้องใช้เวลานะ ถ้ายังทำงานแบบนี้คาดว่าจะอดได้ผู้ชายมาครอบครองแล้วการรอคอยของเธอก็หมดความหมายสิ บุษกรต่อสายหาคุณลุงในวันจันทร์ซึ่งเป็นวันหยุดของเธอคราแรกลุงต้นไม่รับสาย คิดว่าน่าจะยุ่งเพราะเป็นบ่ายของวันจันทร์สุดท้ายลุงของเธอก็โท
Baca selengkapnya
บทที่ 10
เวลาหกโมงเย็นที่คนออกกำลังกายไม่จริงเดินไปเดินมาแถว ๆ หน้าบ้าน น้าสวยก็กลับไปแล้วทิ้งเธอไว้กับความตื่นเต้นที่ยังหาทางระงับไม่ได้“กินอะไรมาหรือยังคะ แบมเอาพิซซ่ามาฝาก”“ไม่ดีอะ เหมือนให้ท่าไปนะ” คนซ้อมคำพูดบ่นกับตัวเอง“น้าสวยทำพิซซ่าเวียดนาม แบมกินไม่หมด ไม่ดีอะ แบบนี้เหมือนเอาของเหลือให้เขาเลย จะพูดยังไงดีเนี่ย” ระหว่างที่กำลังคิดรถยนต์สัญชาติยุโรปที่หน้าเป็นห่วงสี่ห่วงคล้องกันหรือที่เขาเรียกกันว่า ‘ฮาวดี้’ มาจอดและประตูรั้วบ้านก็เปิดกว้าง คนที่แอบมองรีบกลับเข้าบ้าน รอจังหวะให้เขาเข้าบ้านก่อนแล้วเธอค่อยยกพิซซ่าเวียดนามไปให้เขาเธอให้น้าสวยทำไว้ก่อนที่น้าสวยจะกลับบ้าน มันก็ยังร้อน ๆ น่ากินอยู่เลยตริ่งหน่อง! เสียงสัญญาณหน้าบ้านทำให้คนที่เพิ่งกลับมาจากที่ทำงานต้องชะเง้อคอมอง ใครกันที่มาหาเขาเวลานี้“อ้าว สวัสดีครับแบม” คำทักทายของเจ้าของบ้าน ทำแขกผู้มาเยือนยิ้มแก้มปริ พอร์‍ชเปิดประตูรั้วกว้างต้อนรับสาวข้างบ้าน“น้าสวยทำพิซซ่าเวียดนาม กินด้วยกันนะคะ” ฉลาดมากหมอแบม คำว่ากินด้วยกันหมายความว่าเขาต้องพาเธอเข้าบ้านและได้ใช้เวลากินกัน เอ้ย! กินด้วยกัน“กำลังหิวพอดีเลยครับ” เขายื่นมือรับจานพ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status