All Chapters of รัก(ไม่)บังเอิญ ( NC 18+): Chapter 51 - Chapter 60

“ทำไมกลับบ้านแล้วละ” คำพูดแรกของคนเป็นแพทย์ทำคนฟังยิ้มแก้มปริเพราะในประโยคคำถามมีความห่วงใยอยู่ในนั้น“ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว” เขาพูดทั้งส่งเจ้าแมวทั้งสองตัวให้เธออุ้ม บุษกรรับมาอุ้มแต่โดยดีทั้งสองตัว“พอร์‍ช!” ทันทีที่เธอรับแมวไปจากเขา ร่างหนาก็โผเข้ากอดเธอ ทั้งคนทั้งแมวจมอยู่ในอ้อมอกของคนตัวใหญ่ ไอร้อนจากกายแกร่งทำให้เธอรู้ว่าเขายังมีอาการไข้อยู่“เช็ดตัวหรือยัง”“เช็ดให้หน่อย”“ปล่อยหายใจไม่ออก เดี๋ยวติดไข้” เธอพยายามดันเขาออก ไม่ได้กลัวติดไข้หวัดแต่อย่างไร แต่ว่าเขินกับสายตาของน้าสวยที่ได้เวลากลับบ้านและกำลังพยักหน้าลาเธอ“ใจร้ายจัง” ปากบอกว่าใจร้ายจัง แต่มือหนาก็ยังไม่ยอมปล่อย เขาโอบไหล่พาทั้งเธอและแมวตรงไปยังทิศทางของห้องนั่งเล่น“ปล่อยก่อน”คนโดนรวบนั่งบนตักบ่นกระปอดกระแปดไม่จริงจังนัก ยอมรับว่าเห็นหน้าซีดของเขาแล้ว ใจแข็งไม่ลงจริง ๆ “อยากกอด กอดเฉย ๆ ไม่ทำอะไร”พอ‍ภัทรรีบบอกก่อนที่เธอจะเข้าใจผิด เวลานี้ เวลาที่ไม่สบายอย่างนี้เขาอยากกอดใครสักคนและแน่นอนความคิดในหัวเวลานี้มีเพียงสองคน คนหนึ่งคือแม่ อีกคนก็คือคนที่เขากำลังกอดอยู่เวลานี้“เราไม่ได้ชอบแอลี่แล้วนะ ไม่ได้บอกเขาด้วย

“ยังไม่ได้เป็นแฟนกันเลย”“เป็นเถอะนะ ขอโทษที่ทำนิสัยไม่ดี จะไม่ทำอีกเลย อย่าไปเลยนะ” มือบางของเธอลูบข้างแก้มเขาไปมาอย่างใช้ความคิด สายตาทั้งคู่จับจ้องกันและกันใบหน้างามค่อยโน้มตัวแนบริมฝีปากเธอเข้ากับปากหยักของเขา ลิ้นเล็ก ๆ ค่อย ๆ ตวัดเลีย ดูดดึง รุกล้ำอย่างที่เขาชอบทำกับเธอ“อืม...ไม่ไปแล้วเนอะ” เขาถามย้ำเมื่อริมฝีปากเธอเริ่มขยับออกห่าง“ไม่ไปแล้ว แบมน่าจะไม่สบาย ติดไข้หวัด...ใหญ่”คำว่าใหญ่ ที่ไม่ได้หมายถึงไข้หวัดชนิดหนึ่ง หากแต่หมายถึงขนาดกลางกายของคนที่ยืนเต็มความสูงเขารวบตัวเธอขึ้นอุ้มตรงกลับมายังห้องนอนริมฝีปากบางที่กำลังจะกล่าวแย้ง ไม่มีโอกาสได้เอ่ยสิ่งใดออกมาอีกเลยเมื่อเขาบดริมฝีปากหนาเขารุกล้ำ“อื้อ” ชุดบนร่างของเธอถูกเขาจัดการรวดเร็วเพียงไม่นานเธอก็เปล่าเปลือย ไม่มีแม้แต่สิ่งใดปกปิด เนื้อตัวเขายังคงมีหยดน้ำเกาะบางส่วน น้ำที่หยดลงกระทบผิวนุ่มของคนนอนใต้ร่างรับรู้ถึงความร้อนจากร่างกายเขาแต่เวลานี้คงไม่มีอะไรที่สามารถหยุดความต้องการของเขาได้“พอร์‍ชจะทำเบา ๆ นะไม่ต้องเกร็ง” เขาพูดในขณะที่ริมฝีปากจุ๊บบนหน้าผากกว้าง พรมจูบเปลือกตาทั้งสองข้าง สัมผัสเบาบางแต่กลับเรียกความสะท้า

“หมอจะป่วยเพราะคนไข้นี่แหละ รีบอาบเถอะค่ะ แบมหิว”“พอร์‍ชก็ยังไม่อิ่มเลย ติดใจจนต้องเบิ้ล” พ่อหนุ่มนักรักไข้หวัดใหญ่กระเด็นกระดอนตามแรงกระแทกเลยสินะทั้งสองใช้เวลาอาบน้ำเพียงไม่นาน ก่อนจะกลับลงมาชั้นล่างเพื่อกินมื้อเย็นในเวลาเกือบสามทุ่ม กิจกรรมรักแค่รอบแรกใช้เวลานานเกือบสามชั่วโมง“ยิ้มอะไร” เธอแหวใส่คนที่ยิ้มไม่หุบ“เพิ่งรู้ว่ากินหมอแล้วไข้จะหายเร็ว” คนกินหมอซุกหน้าลงกับข้างแก้มคนบนตัก มือข้างหนึ่งล้วงเข้าใต้เสื้อยืดตัวโคร่งลากมือไปมาระหว่างสองเต้างาม“หยุดเลย ขอแบมกินข้าวก่อนหิว” เธอตักข้าวเข้าปากอย่างหิวโหย เธอใช้พลังงานไปมากโข นี่แหละหนาเขาถึงว่าเซ็กซ์คือการออกกำลังกายชนิดที่ดีเยี่ยม“กินเยอะ ๆ เลยนะ คืนนี้อีกสักรอบ”“หื่น” เธอว่าพร้อมทั้งป้อนข้าวในจานเข้าปากคนหื่น เธอบอกว่าหื่นแต่เธอไม่ได้ปฏิเสธเท่ากับว่าคืนนี้เขาและเธอคงได้กินกันอีกอย่างน้อยสักรอบสองรอบคำว่าหื่นคงน้อยไปสำหรับเขา บุษกรหลับตาและแนบหน้ากับที่นอนที่เวลานี้ไม่สามารถนอนได้ ใบหน้างามแนบกับที่นอน หากแต่สะโพกของเธอกลับเด้งรับลำเอ็นของคนหื่นจนสุดทางเข่าทั้งสองข้างของเธอแนบกับที่นอน แบะอ้าออกจากกันเล็กน้อย ท่านี้เขาเรีย

“คุยกับใคร”“พี่ชาย”“พี่ชายแท้ ๆ?” เขาเลิกคิ้วเป็นคำถาม“พี่ชายแท้ คลานตามกันมาเลยค่ะ อย่าบอกนะว่าหึง” บุษกรหรี่ตามองคนตรงหน้า“เปล๊า!” เสียงเหินมากบอกเลย“ไม่หึงเหรอ เราอยากให้พอร์‍ชหึงเรา” เธอกอดเอวสอบคลอเคลียใบหน้ากับอกกว้าง คนเปล่าหึงวางมือโอบไหล่ในคราแรก ก่อนจะรวบร่างบางเข้ามากอดแนบชิด“ไม่ได้หึงแค่ไม่ชอบให้เธอคุยกับคนอื่นเวลาอยู่กับเรา” ไม่หึงจริง ๆ เหรอพ่อคุณ หึงสักนิดสักหน่อยไหมพอ‍ภัทรจะรู้ไหมว่า สิ่งที่เขาเป็นนั่นแหละคืออาการของคนหึง “ไม่หึงก็ไม่หึง ว่าแต่รักหรือเปล่า”“ไม่รักหรอกดื้อ กินได้แล้วเย็นหมดแล้ว” ว่าแล้วคนไม่รักก็หยิบพิซซ่าใส่ปากคนดื้อ บุษกรอ้าปากรับ ดวงตาของเธอเบิกกว้างเพราะความอร่อยตลrงือ...ผู้ชายก็อร่อยแล้วพิซซ่ายังอร่อยกว่าอีก“อร่อยไหม” เขาถามเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเธอ เธอพยักหน้าเร็ว ๆ เพราะปากยังคงเคี้ยวพิซซ่าตุ้ย ๆ“อื้อ” คนโดนดูดมุมปากร้องเมื่อเขาดูดมุมปากของเธอ ทั้งยังเลียเล่นยิ่งกว่าลูกทั้งสองตัว“ปากเลอะ กินยังไงเลอะเนี่ย” คำพูดราวกับตำหนิแต่นัยน์ตายิ้มพราวและพอใจที่เธอค้อนกลับไปหลายครั้งพอ‍ภัทรหัวเราะอย่างพอใจก่อนจะกดจมูกสองข้างแก้มของคนตรงหน้าหลาย

“เยอะค่ะ โรงบาลเอกชนคนก็เยอะเหมือนกันนะคะ” เธอลาออกจากโรงพยาบาลรัฐเพื่อมาทำงานกับเขาที่โรงพยาบาลเอกชนเพราะอยากขยับความสัมพันธ์ อยากใช้ความใกล้ชิดพิชิตใจเขาให้ได้ ยิ่งเวลานี้ผู้หญิงที่เขาชอบอย่างหมอแบมเปิดตัวว่าคบหากับพอ‍ภัทร โอกาสแบบนี้คงหาไม่ได้อีกแล้ว ต้องขอบคุณพอ‍ภัทรที่ยอมช่วยเธอ “พอลช่วยจีบสาวข้างบ้านหน่อยสิ” “อืมได้สิ” ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะทำสำเร็จเพียงไม่กี่วัน ผู้หญิงอะไรง่ายดีจัง! แอลี่แค่นยิ้มให้กับผู้หญิงที่ทำให้เธอเสียใจโดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่เคยรู้ตัว อยากรู้นักถ้าเธอคนนั้นรู้ว่าผู้ชายที่หล่อนคบเป็นแฟน เคยหลงรักเธอ เธอผู้เป็นรักแรกของเขา เจ้าหล่อนจะรู้สึกอย่างไรนะ “แอลี่กลับเลยไหม” โยธาเอ่ยถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนนิ่งไม่พูดไม่จา “หิวข้าว ไปหาอะไรกินก่อนกลับไหมคะ” “อืม” โยธายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา “แอลี่ไม่ค่อยคุ้นแถวนี้เลยค่ะ ถือว่าเลี้ยงต้อนรับน้องสักมื้อนะคะ” คำคะยั้นคะยอของเธอทำชายหนุ่มรุ่นพี่ปฏิเสธไม่ลง “ครับ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง” บุษกรลอบมองใบหน้าหล่อของคุณแฟนตลอดเ