บททั้งหมดของ Taming Salvatore: บทที่ 11 - บทที่ 20

Pagdating nila sa Silvestre mansion, napanganga si Euridice dahil sa pamamangha. Habang naglalakad sila papasok, walang ibang tumingin kay Euridice kundi ang mga bisita. May mga nagbubulungan, may mga nagtataka, at may mga nakangiting parang nanunuri.“Ayan na ba ang asawa ni, Mr. Salvatore?” pabulong ng isang babae pero naririnig ni Euridice.“Maybe, hindi ko inaakala na mag-aasawa si, Mister Salvatore.”“She’s beautiful…pero mukhang outsider.”Buong-buo narinig ni Euridice ang mga bulung-bulungan ng mga ito bagay para napayuko siya. Pero hinila siya ni Alexander, at magaan na halik sa noo ang ginawad nito. Parang huminto ang oras nang titigan ni Euridice ang asawa.“Eyes here. Don’t mind them. You’re my wife, Euridice. That’s all they need to know.”Namula siya sa sinabi nito. Hindi na niya alam kung kinikilig ba siya o lalo siyang kinabahan.“Hi-hindi mo naman kailangan gawin ‘yan, at saka alam ko na asawa mo ako

Muling umalis si Alexander kinabukasan nang ipagtanong ni Euridice kay, Manang Felisita. At hindi pa rin mawaglit sa isip niya ang balitang kumalat tungkol sa karumal-dumal na pagpatay. Para bang may isang malamig na kamay ang paulit-ulit na humahaplos sa kanyang dibdib, pilit siyang pinapaalala sa mga salitang binitawan ni Alexander.“Some people… deserve what they get.”Nangingilabot siya tuwing maaalala iyon. Kaya pinili niyang ituon na lang sa ibang bagay ang atensyon. Nasa school siya sa sandaling ito pero nahahati ang isipan niya kung ano ang pinaggagawa ng asawa niya ngayong araw.“Nasa trabaho kaya siya? Ni minsan, hindi niya binanggit sa akin ang trabaho niya. Itanong ko kaya mamaya sa kaniya, hayst!”“Ang lalim ng iniisip mo, ah? Kasama ba ako sa iniisip mo?” pilyong singit ni Lex sa kaniya. Nakalapit na pala ito sa tabi niya nang hindi niya namamalayan.“Tsk! Alam mo para ka talagang kabute, pasulpot-sulpot ka kung saan.”

Tambak na sa ibabaw ng study table ni Euridice ang mga librong may kinalaman sa Pharmacology. Nagkalat lang ang drafts niya at notes sa kagustuhan na pag-aralan ang epekto ng gamot sa tao. First year college siya noon nang huminto siya, kaya ngayon itinuloy na niya ang pag-aaral na maging doktor, at isa ang mommy niya sa inspirasyon niya. At kung hindi dahil kay Alexander, hindi siya makapag-aral. “It’s already late in the evening, Euri. Bakit gising ka pa?” naulinigan niya ang baritonong boses ni Alexander. Nag-angat siya ng mukha, nakita niyang nakatayo sa nakabukas ng pinto si Alexander, nakasuot ito ng white polo sleeve, nakatupi hanggang siko at naka-unbotton sa ikatlo ang damit kaya, bumalandra ang maskuladong dibdib. “Naglalasing ka?” pabalik na tanong niya sa asawa. “No. Three shots lang, titigil na ako.” Humakbang palapit sa kaniya si Alexander habang nilaro-laro ng kamay, ang bargundy glass na may laman na alak. “Matulog ka na. Ano ba ang pinagkakaabalahan mo?”

Pagka-park ni Margux sa sasakyan ay sabay silang bumaba ni Alexander, bitbit ang kanilang mga armas. Sa bukana pa lang ng tarangkahan, nakabulagta na ang dalawang gwardya, kapansin-pasin din ang pagkatahimik ng buong paligid. Tinakbo ni Alexander ang loob ng bahay, at buong pwersa niyang tinadyakan ng sipa ang nakasarang pintuan. “Euridice!” malakas na pagsambit ni Alexander pero hindi na niya nadatnan ang asawa, walang bakas ng kalaban, maliban lang sa dalawang katulong na nag-aagaw buhay na si Manang Felicita, at may tama ng bala sa katawan. “Euridice!” umalingaw sa buong bahay ang boses ni Alexander pero hindi ito sumagot. Nilapitan niya si Manang Felesita, habang pilit na pinipigilan ang pagdurugo ng sugat nito. “A-alexander…hi-hijo. Ki-kinuha ni-nila. Kinuha nila. Ama mo, a-ang ama mo kinuha ni-niya—” &ldq

MAINGAT na nilapag ni Alexander sa ibabaw ng Overbed Table ang dinalang pagkain ni Marguxx para sa kanila ni Euridice. Isang chicken soup iyon, mainit-init pa, kasama na doon ang iba’t ibang pagkain at prutas. Ikaapat na araw na ni Euridice sa hospital at lalabas na sila ngayon para makapagpahinga na ito sa bagong bahay na pagmamay-ari niya. Nasa higaan si Euridice sa mga sandaling ‘yun, nakangiti lang itong nakatitig sa kaniya. “Go on, take your clothes off and get changed. Narito ang pinabili kong bagong damit kay Marguxx kasama na rito ang mga undergarments na pwede mong magamit.” Bumaba si Euridice sa higaan nito para lumapit sa tabi niya. Yumakap ito sa leeg niya at nangingiti siyang pinagmamasdan, at pinuri pagkatapos. “Aw! Napaka-swerte ko naman at naging asawa kita, Mister Salvatore. Ganito ka pala kasarap magmahal.” “Silly. You've had a hard time, that's why I want to spoil you, my wife. As long as I live, no one will dare to hurt you again.” Isang mabilis na halik ang g