บททั้งหมดของ INDAY AND HER LEGENDARY PANTY : บทที่ 11 - บทที่ 20

Kanina pa ako nakatitig sa kawalan, parang hirap na hirap akong pakawalan silang dalawa. Alam nyo 'yong feeling na nawalan ka ng mahal sa buhay? Ganito 'yong nararamdaman ko ngayon. May sentimental value sakin ang dalawa kong panty. Tanda ko pa noong binili sila ni Amang ko at Mamang, grabe talaga ang tuwa ko. Halos lumundag ako sa saya! Kasi noong elementary ako kahit grade six na ako. Wala akong panty talaga. Napilitan lang naman sila Amang at Mamang na bumili kasi nireregla na ako. Sobrang hirap kasi ng buhay sa bundok. Ang layo pa ng bayan, tapos imbis na ibili pa ng kong ano-ano e, bigas nalang. Kapos kasi kami e, sobra. Kaya nag papasalamat din ako na napadpad sa lugar namin sila Mrs. Santiban kasi kundi talaga namin sila nakilala, baka mananatili nalang kaming hikahos. Sa isang kabutihang na gawa ni Amang ko. Grabe 'yong isinukli nila sa amin. Paaral rin nila ang kapatid ko, at ako? Ito kinuha nila para daw mabigyan ng magandang kinabukasan at maturuan ng tamang pamumuhay at

Nakakapagod na araw! Nakaayos na ang isusuot namin ni Patrick, at sabi ni Mrs. Santiban baka daw sa susunod na linggo ikasal na kami. Nakahanda narin sila Amang at Mamang pati kapatid ko. Sa susunod na araw naman ay sila na ang babyahe patungo dito. Ang daming angkan ng Santiban nakakaloka! Hindi ako pwedeng mapahiya dapat maging desente ako. Sabi naman ni Mrs. Santiban ay hindi ko kaylangang mahiya, pero para sakin ayoko na ulit mapahiya pa. "So, kamusta naman ang pamimili?" Si Mr. Santiban ang nag tanong bago napasulyap saming dalawa ni Patrick na tahimik lang na kumakain. "Bagay na bagay kay Inday ang gown!" Napapalakpak pa si Mrs. Santiban sa tuwa. "I'm so excited for the wedding!" "Ikaw lang, pero sila hindi." "Paul naman," napasibangot si Mrs. Santiban. "I'm sure na magiging ayos din sila ni Patrick.""Not gonna happen Mom, sorry." Sabat ni Patrick. "Pwede ba akong mambabae kahit kasal na kami?""Hibang kana ba?" Galit na tanong ni Mrs. Santiban. "I'm just asking, chill."

Papansin talaga ang lalaking iyon! Naku! Pag dating lang talaga ni Amang mamaya ay isusumbong ko s'ya sa lahat ng ginawa n'ya saking pang-aasar, at 'yung panghihipo n'ya sa dibdib ko. Hinding-hindi ko 'yon makakalimutan! Strikto pa naman ang Amang ko. Kapag may bumastos sakin hindi sila nag da-dalawang isip na habulin ito ng itak. "Inday pasensya kana kay Patrick." Napalingon ako kay Mrs. Santiban. "Alam mo kasi bata palang s'ya nung mawalan ng nakababatang kapatid, bunso namin." Lungkot ang sumilay kay Mrs. Santiban. "Marahil ay na sasabik lamang siya sa kapatid niya kaya naman ang tanging paraan upang malibang ang utak n'ya ay ang mag liwaliw. Hindi naman talaga s'ya masama, sadyang mapang-asar lang. Kaya sana wag mo siyang susukuan." Pakiusap ni Mrs. Santiban na ikinadurog ng puso ko. Ngayon ko lang siya nakitang umiyak. "Ayos lang naman po sakin 'yon, e. Wala pong problema kung palagi n'ya akong inaasar. Mabait naman po kayo sakin, si Patrick lang talaga 'yung pasaway. Sana po

Sabi ni Patrick sampong minuto daw lalabas na s'ya. Mamaya hindi na namin maabutang bukas 'yung pandesalan sa tagal n'ya eh. Mabuti nalang talaga pasensyosa akong tao dahil kung hindi ay kanina pa ako sumabog sa galit! "Sakay na", nakangiting sabi nung babae sakin na kasama ni Patrick sa kotse. Nagulat pa nga ako kasi s'ya 'yung babaeng nag hatid kay Patrick nung gabing lasing na lasing ito. "Lexi nga pala." Pakilala n'ya ng makasakay ako. "Friend n'ya ako." Dagdag pa nito. "Ako si Melanie pero Inday ang tawag ng lahat sa akin." Pakilala ko din. "Patrick ang tagal mo!" Reklamo ko ng mapabaling sa nag seryosong nag dadrive na si Patrick. "Sana lang talaga bukas pa 'yung pandesalan.""Don't worry I'm sure bukas pa 'yon." Si Lexi ang sumagot kaya naman napatango na lamang ako. "Kung 'di ba naman kasi malakas ang trip mo, e." Nag laho ang ngiti sa labi ko. "Just kidding!" Bawi niya bago tumawa. "So, anong tinapos mo?" Nakangiting tanong n'ya. "Hindi ako graduate ng high-school." Sa

[Patrick POV]"Mukang ok na kayo ni Inday? Kasi mas nagiging, you know hehe. Mas nagiging close na kayo?" Tanong ni Mom. "Seryoso Mom?" Napailing ako. "Gustong-gusto ko siyang sakalin dahil sa ginawa n'ya sa akin." Hindi ko lang talaga magawa kasi nahihiya ako kay Amang at Mamang. Mamaya isipin pa nila kinakawawa ko si Inday, tsk. Kahit naman ganito ako hindi naman ako masamang tao. Kaya nga kagabi sinuyo ko s'ya kasi alam kong mali ako. Hindi ko dapat s'ya minamaliit kahit na mahirap lang sila. "Handa kana ba sa kasal mo?" "No." Walang emosyong sagot ko. "Magiging ok din kayo." Niyakap ako ni Mom. "Bukas na ang kasal ninyo ni Inday so, be ready, ok? Anak huwag mo sana kaming ipahiya ng Daddy mo. Huwag mong tatakbuhan si Inday." "I won't do that don't worry". Sagot ko upang mapanatag na ang kalooban ni Mommy. Hindi ko kayang ipahiya ang magulang ko. Mahal ko sila, mahal na mahala. Kaya nga kahit anong mangyari hindi ko sila magawang suwayin. "Pero hindi ko maipapangakong magi